Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα χημεία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα χημεία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2018

Τα οξέα και οι δείκτες

η παρουσία οξέος σε ένα διάλυμα διαπιστώνεται ακίνδυνα με τη βοήθεια ορισμένων χρωστικών ουσιών, συνήθως φυτικά εκχυλίσματα, που ονομάζονται δείκτες.
Οι δείκτες ονομάζονται έτσι επειδή η αλλαγή του χρώματος τους μαρτυρά  (δείχνει) την ύπαρξη των οξέων.
Δείκτες περιέχονται στο τσάι, στο κόκκινο λάχανο, στα παντζάρια και σε άλλα φυτά.
Στο εργαστήριο οι συνηθέστερα χρησιμοποιούμενοι δείκτες είναι το βάμμα ηλιοτροπίου, η ηλιανθίνη, το μπλε της βρωμοθυμόλης και η φαινολοφθαλεϊνη.
Επομένως όταν προστεθεί στο τσάι λεμόνι (κιτρικό οξύ) αλλάζει χρώμα. Το τσάι γίνεται πιο ανοιχτόχρωμο.
Γενικά δυο - τρεις σταγόνες δείκτη σε ένα όξινο διάλυμα είναι αρκετές ώστε να του προσδώσουν κάποιο χαρακτηριστικό χρώμα.
Για παράδειγμα ο δείκτης που ονομάζεται βάμμα ηλιοτροπίου έχει μενεξεδί (ή όπως αλλιώς λέγεται ιώδες χρώμα). Όταν όμως πέσει σε διάλυμα οξέος, αλλάζει χρώμα και γίνεται κόκκινος. Όμοια ο δείκτης ηλιανθίνη που είναι κίτρινος, θα χρωματίσει το όξινο διάλυμα κόκκινο διότι παρουσία οξέος ο δείκτης ηλιανθίνη είναι κόκκινος.

Η γεύση των οξέων

Είναι γνωστό ότι το ξίδι, το λεμόνι, το ξινόγαλο, τα πορτοκάλια, τα σταφύλια και άλλα φρούτα, κυρίως όταν είναι άγουρα, έχουν χαρακτηριστική ξινή γεύση. Η ξινή γεύση οφείλεται στο ότι όλα αυτά τα τρόφιμα, περιέχουν κάποιες χημικές ενώσεις που ονομάζονται οξέα.

Για παράδειγμα, το ξίδι περιέχει οξικό οξύ, το λεμόνι και τα άλλα εσπεριδοειδή κιτρικό οξύ, τα σταφύλια και το κρασί τρυγικό οξύ, τα αναψυκτικά τύπου κόλα ανθρακικό και φωσφορικό οξύ και το γάλα με το γιαούρτι γαλακτικό οξύ.
Όμως εκτός από τα οξέα που περιέχονται στα τρόφιμα υπάρχουν και τα οξέα που χρησιμοποιούν οι χημικοί στο εργαστήριο. Αυτά είναι τα λεγόμενα εργαστηριακά ή βιομηχανικά οξέα και τα πιο αντιπροσωπευτικά είναι το θειικό οξύ (H 2 SO 4 ), το νιτρικό οξύ (HNO 3 ), το υδροχλωρικό οξύ (HCl) και το οξικό οξύ (CH 3 COOH).
Προσοχή όμως! Η οργανοληπτική εξέταση, των εργαστηριακών οξέων με το αισθητήριο της γεύσης, απαγορεύεται αυστηρά διότι είναι επικίνδυνα για την υγεία. Πολλά από αυτά είναι ισχυρά δηλητήρια. Μάλιστα πάνω στα γυάλινα μπουκάλια στα οποία φυλάσσονται τα εργαστηριακά οξέα, υπάρχουν ετικέτες με διεθνώς αναγνωρισμένα σήματα, τα οποία δηλώνουν την επικινδυνότητα τους.


Πώς φτιάχνουμε δείκτη από κόκκινο λάχανο

Πώς φτιάχνουμε δείκτη από κόκκινο λάχανο 

Η πιο χαρακτηριστική ιδιότητα τόσο των οξέων όσο και των βάσεων είναι η ικανότητα τους να αλλάζουν το χρώμα των φυσικών δεικτών. Το κόκκινο ή το γαλάζιο χρώμα πολλών λουλουδιών όπως τριανταφυλλιές, πετούνιες καθώς και το χρώμα του κόκκινου λάχανου ανήκουν σε μια κατηγορία ενώσεων που ονομάζονται ανθοκυάνες. Οι ανθοκυάνες μπορούν εύκολα να απομονωθούν από τα λουλούδια ή το λάχανο με εκχύλιση με νερό ή αλκοόλη ή ακετόνη. Επειδή το χρώμα τους εξαρτάται από την τιμή του pH (αλλάζει σε διάφορες τιμές pH) για αυτό ονομάζονται φυσικοί δείκτες και χρησιμοποιούνται αποτελεσματικά ως δείκτες οξέων και βάσεων.
Παρακάτω δίνεται μια απλή διαδικασία παρασκευής φυσικού δείκτη από το κόκκινο λάχανο. Τα υλικά και τα σκεύη που θα χρειαστούν είναι:
  • Φύλλα από κόκκινο λάχανο
  • Ακετόνη ή αιθανόλη ή νερό
  • Ένα ποτήρι ζέσεως των 100ml
  • Ένα γουδί πορσελάνης
  • Μια γυάλινη ράβδο





Πειραματική διαδικασία:
Αρχικά τεμαχίζονται τα φύλλα του κόκκινου λάχανου σε μικρά κομμάτια.  Τα κομμάτια αυτά τοποθετούνται σε μικρό γουδί πορσελάνης όπου συνθλίβονται. Στη συνέχεια προστίθεται στο γουδί λίγο νερό ή ακετόνη ή αιθανόλη και ακολουθεί ανάδευση με μια γυάλινη ράβδο για περίπου 10 λεπτά. Έτσι προκύπτει μέσα στο γουδί μαζί με τα ξεζουμισμένα φύλλα και ένα σκούρο κόκκινο υγρό. Το υγρό αυτό περιέχει το φυσικό δείκτη που κόκκινου λάχανου.
Τέλος με απόχυση απομακρύνουμε τα φύλλα και παραλαμβάνεται το υγρό (δηλαδή τον φυσικό δείκτη) σε ένα ποτήρι ζέσεως.
Με τη βοήθεια πρότυπων διαλυμάτων (δηλαδή διαλυμάτων που το pH τους είναι γνωστό) εξετάστηκε η αλλαγή του χρώματος του φυσικού δείκτη του κόκκινου λάχανου και φτιάχτηκε το παρακάτω σχήμα χρωμάτων.
Επομένως ο χυμός του κόκκινου λάχανου είναι ένας πολύ χρήσιμος δείκτης. Το χρώμα του αλλάζει συνεχώς στην περιοχή pH 0-12. Έτσι μπορούμε να τον χρησιμοποιήσουμε για την κατά προσέγγιση μέτρηση του pH ενός διαλύματος, βασικού, ουδέτερου ή όξινου, με βάση το παραπάνω σχήμα χρωμάτων.

δείκτες

οι δείκτες και οι χρωματικές τους μεταβολές

ο δείκτης κόκκινο λάχανο 


ΣΒΗΣΕ ΓΡΑΨΕ ΜΕ ΔΕΙΚΤΗ
ΟΙ ΔΕΙΚΤΕΣ ΣΤΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ ΜΑΣ

Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2018

Διάσημοι χημικοί

Η ιστορία του πολιτισμού συνδέεται με πολλούς τρόπους με την ιστορία της χημείας-τη μελέτη της ύλης και τις ιδιότητές της.
Το 8ο αιώνα μ.Χ. ο μουσουλμάνος αστρονόμος, φιλόσοφος και επιστήμονας JābiribnHayyān ήταν ένας από τους πρώτους που χρησιμοποίησαν επιστημονικές μεθόδους για να μελετήσουν υλικά.
Είναι γνωστός με το λατινικό όνομα Geber και θεωρείται ο "πατέρας της χημείας".
Πιστεύεται ότι είναι ο συγγραφέας των 22 πάπυρων,που περιγράφουν τις μεθόδους απόσταξης, εξάχνωσης και εξάτμισης. Εφηύρε τον άμβυκα, μια συσκευή που χρησιμοποιείται για την απόσταξη και τη μελέτη των οξέων. Ακόμη, ανέπτυξε ένα σύστημα έγκαιρης χημικής ταξινόμησης χρησιμοποιώντας τις ιδιότητες των υλικών που μελετούσε.

Δείτε παρακάτω μερικούς από τους σπουδαιότερους χημικούς στην ιστορία, όπως παρουσιάστηκαν σε δημοσίευμα του LiveScience:

Robert Boyle(1627-1691)
ΟRobertBoyle μελέτησε τη συμπεριφορά των αερίων και ανακάλυψε την αντίστροφη σχέση μεταξύ του όγκου και της πίεσης ενός αερίου. Ο ίδιος είχε υποστηρίξει ακόμη πως "όλες πραγματικότητες και οι αλλαγές μπορούν να περιγραφούν από την άποψη των στοιχειωδών σωματιδίων και της κίνησης τους" -μια πρόωρη κατανόηση της ατομικής θεωρίας.
Joseph Priestley(1733-1804)
Την εποχή του Διαφωτισμού, ο JosephPriestleyδιαφωνούσε με την ιδέα ότι ο αέρας ήταν ένα αδιαίρετο στοιχείο. Αντίθετα, έδειξε ότι αποτελούσε ένα συνδυασμό αερίων, απομονώνοντας το οξυγόνο και ανακαλύπτοντας επτά ακόμη αέρια.
Ο JacquesCharlesσυνέχισε το έργο του Boyle και είναι γνωστός γιατί υποστήριξε πως υπάρχει άμεση σχέση μεταξύ της θερμοκρασίας και της πίεσης των αερίων, ενώ οJosephProust -το 1794- μελέτησε καθαρές χημικές ενώσεις και αναφέρθηκε στον κανόνα των σταθερών αναλογιών, ότι δηλαδή μια χημική ένωση θα έχει πάντα τη δική της χαρακτηριστική αναλογία σε στοιχειώδη συστατικά.
Antoine Lavoisier (1743-1794)
Ο γάλλος χημικός Lavoisier θεωρείται ως ο "πατέρας της σύγχρονης χημείας".
Μπήκε στη Γαλλική Ακαδημία Επιστημών το 1768. Δύο χρόνια μετά, σε ηλικία 28 ετών, παντρεύτηκε τη 13χρονη κόρη ενός συναδέλφου του.
ΗMarie-AnneLavoisierβοήθησε τον άντρα της στις επιστημονικές του μελέτες, μεταφράζοντας κείμενα από τα αγγλικά και κάνοντας πολλά σχέδια από τα πειράματά του.
Στο Lavoisierαποδίδεται η ανακάλυψη της αρχής διατήρησης της μάζας, η διάκριση ανάμεσα σε απλά και σύνθετα σώματα, η κατάρρευση της θεωρίας του φλογιστού, η ανακάλυψη του αζώτου ως συστατικού του ατμοσφαιρικού αέρα, η εφεύρεση του χημικού ζυγού και ο διαχωρισμός του νερού στα συστατικά του, σύμφωνα με τη Wikipedia.
Amedeo Avogadro (1776-1856)
Ο Avogadro ήταν ένας ιταλός δικηγόρος που ξεκίνησε να ασχολείται με τη φυσική και τα μαθηματικά το 1800. Προχωρώντας το έργο τωνBoyleκαι Charles, αποσαφήνισε τη διαφορά μεταξύ των ατόμων και των μορίων.
John Dalton (1766-1844)
Το 1803 ένας Άγγλος μετεωρολόγος άρχισε να υποψιάζεται το φαινόμενο των υδρατμών. Ο JohnDalton γνώρισε ότι οι υδρατμοί αποτελούν μέρος της ατμόσφαιρας, όμως τα πειράματα έδειχναν ότι δε μπορούσαν να δημιουργηθούν σε άλλα αέρια και υποψιάστηκε ότι αυτό οφειλόταν στον αριθμό των σωματιδίων που υπήρχαν σε αυτά.
Ο ίδιος είναι γνωστός για την πρωτοποριακή εργασία του στην ανάπτυξη της σύγχρονης ατομική θεωρίας, και την έρευνά του για την αχρωματοψία, η οποία μερικές φορές αναφέρεται ως "δαλτονισμός" προς τιμήν του, αναφέρει η Wikipedia.
Το 1896 ο Henri Becquerel ανακάλυψε τη ραδιενέργεια. Μαζί με τον Pierre και τη MarieCurie έδειξαν ότι ορισμένα στοιχεία εκπέμπουν ακτινοβολία (ενέργεια) σε σταθερές τιμές. Βραβεύτηκαν με Νόμπελ Φυσικής.
Το 1900 Max Planck (ο "πατέρας της κβαντικής θεωρίας") ανακάλυψε ότι η ενέργεια εκπέμπεται σε διακριτικές μονάδες που ονόμασε"κβάντα" και όχι σε συνεχή κύματα.
Το 1911 ο Ernst Rutherford απέδειξε ότι τα άτομα αποτελούνταν από μια μικρή,πυκνή,θετικά φορτισμένη περιοχή,που περιβάλλεται από σχετικά μεγάλες περιοχές κενού χώρου στον οποίο υπάρχουν μικρότερα, αρνητικά φορτισμένα σωματίδια(ηλεκτρόνια) σε κίνηση. Ο Rutherford υποψιάστηκε ότι τα ηλεκτρόνια περιφέρονται γύρω από τον πυρήνα σε ξεχωριστές τροχιές, ακριβώς όπως οι πλανήτες περιφέρονται γύρω από τον ήλιο.Ωστόσο, επειδή ο πυρήνας είναι μεγαλύτερος και πυκνότερος από τα ηλεκτρόνια,δεν μπορούσε να εξηγήσει γιατί τα ηλεκτρόνια δεν έλκονταν μέσα στον πυρήνα καταστρέφοντας το άτομο.
Niels Bohr (1885-1962)
Ο Niels Bohr σκέφθηκε να συνδυάσει το μοντέλο του Rutherford για τη δομή του ατόμου με τη θεωρία που είχε αναπτύξει ο Planck. Υπέθεσε στη θεωρία του ότι (α) το ηλεκτρόνιο μπορεί να ακολουθεί μόνον ορισμένες τροχιές, και όχι οποιεσδήποτε, και (β) το ηλεκτρόνιο ακτινοβολεί όχι συνεχώς, όπως ήταν η ως τότε κρατούσα άποψη, αλλά μόνο όταν αλλάζει τροχιά (πηγή: Wikipedia).
Ερμήνευσε όλες τις φασματικές γραμμές που εκπέμπει το υδρογόνο με αυτή την θεωρία, και για τη θεωρητική του αυτή εργασία τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1922.


.

Παρασκευή, 17 Αυγούστου 2018

Το "φίδι" του Kekule



Η παλιότερη γνωστή περίπτωση τυχαίας έμπνευσης που σχετίζεται με το χώρο της Χημείας, αναφέρεται στην πρόταση για τη δομή των αρωματικών ενώσεων.
Στην περίπτωση αυτή ο κύριος ερευνητής είναι που εισηγήθηκε την «επιφοίτηση» μέσω ενός ονείρου που είχε, ενώ είναι σαφές από τη μακρόχρονη και επιτυχή ενασχόλησή του με το αντικείμενο ότι ήταν γνώστης όλων των εξελίξεων στο χώρο και κατά συνέπεια απλώς έπρεπε με κάποιο τρόπο να συνδυάσει τα γνωστά στοιχεία.
Φυσικά, όπως έχει γραφεί από πολλούς, η αλήθεια που γίνεται γνωστή στη συνέχεια αποδεικνύεται ότι ήταν πολύ απλό να ευρεθεί και με την έννοια αυτή πιθανότατα απαιτήθηκε κάποια στιγμή έξαρσης στις νοητικές διαδικασίες του Friedrich August Kekulé von Stradonitz (7-9-1829 – 13-7-1896) που όμως καθοδηγούνταν από ένα γενικό πλαίσιο αντιλήψεων και προσπαθειών για μια σειρά ετών.
Οι γνώσεις του είχαν ως πηγή τους προγενέστερους Williamson, Frankland, Odling, Laurent, Wurtz. 
Ο Kekulé ήταν ο κύριος εισηγητής της θεωρίας της χημικής δομής στο χρονικό διάστημα 1857-1858.
 Καταρχήν ήρθε η ανακοίνωση για το τετρασθενές του άνθρακα (Über die s. g. gepaarten Verbindungen und die Theorie der mehratomigen Radicale. Annalen der Chemie und Pharmacie 104, 129–150, 1857) καθώς και η διαπίστωση του γεγονότος ότι τα άτομα του άνθρακα συνδέονται μεταξύ τους σχηματίζοντας αλυσίδες (Ueber die Constitution und die Metamorphosen der chemischen Verbindungen und über die chemische Natur des Kohlenstoffs. Annalen der Chemie und Pharmacie 106, 129–159, 1858).
Φυσικά, λίγο αργότερα ακολούθησε μια ανάλογη, ανεξάρτητη ανακοίνωση από τον Couper (Archibald Scott Couper, 1831-1892) στην οποία μάλιστα ζωγράφιζε γραμμές για να δηλώσει τις συνδέσεις μεταξύ των ατόμων.
 Αυτές οι δύο αρχές είναι σίγουρο ότι σχημάτισαν τη σταθερή βάση για την εξαιρετικά γρήγορη ανάπτυξη της οργανικής χημείας στη συνέχεια.
 Η ιδέα της χημικής δομής, δηλαδή της διάταξης στο χώρο των ατόμων ενός μορίου, με συνδέσεις μεταξύ τους μέσω των καλούμενων από τον Kekulé «μονάδων συγγενείας» (Verwandtschaftseinheiten) στηρίχτηκε σε μια εκτενή σειρά παρατηρήσεων.
Ειδικά για το βενζόλιο, υπήρχε ένα σημαντικό πρόβλημα κι αυτό ήταν η γνωστή στοιχειομετρία του η οποία εμφάνιζε ένα εξαιρετικά μικρό ποσοστό από υδρογόνο. Από την άλλη υπήρχαν αρκετές παρατηρήσεις, οι οποίες μπορούν να γενικευτούν ως εξής:
Παρόλο που η στοιχειομετρία του βενζολίου προδίδει ένα ακόρεστο χαρακτήρα για την ένωση, δεν πραγματοποιούνται σ' αυτήν τυπικές αντιδράσεις προσθήκης όπως σε άλλα ακόρεστα οργανικά μόρια, ενώ πραγματοποιούνται αντιδράσεις αντικατάστασης.
Τα μονο- παράγωγα του βενζολίου είναι πάντοτε μοναδικά, δηλαδή δεν υπάρχουν ισομερή, υποδεικνύοντας ότι ο κάθε άνθρακας είναι ισότιμος με όλους τους άλλους στο μόριο.
Για τα δι- υποκατεστημένα παράγωγα του βενζολίου παρατηρήθηκαν πάντοτε τρία ισομερή. Για τα ισομερή αυτά ο Kekulé υπέθεσε ότι οι υποκαταστάτες βρίσκονται μεταξύ τους σε απόσταση ενός, δύο ή τριών ανθράκων αντίστοιχα, δηλαδή αντίστοιχα με τα τρέχοντα ορθο-, μετα- και παρα- παράγωγα.

Δεν αποτελεί λοιπόν έκπληξη η πρόταση του Kekulé που ήρθε το 1865 με τη μορφή ενός σύντομου άρθρου (Sur la constitution des substances aromatiques. Bulletin de la Societe Chimique de Paris 3, 98–110, 1865), όπου προτείνει μια κυκλική δομή για το μόριο του βενζολίου, με διαδοχικούς απλούς και διπλούς δεσμούς μεταξύ των γειτονικών ατόμων άνθρακα. Η δομή αυτή ανταποκρίνεται στην ομοιομορφία των ανθράκων και στο γεγονός ότι τα μονο- παράγωγα του βενζολίου είναι μοναδικά.
Ωστόσο η δομή αυτή αμφισβητήθηκε έντονα από πολλούς,
μεταξύ των οποίων οι Kolbe και Ladenburg.
Ο πρώτος θεωρούσε ότι η θεωρία διατυπώθηκε βεβιασμένα ενώ ο δεύτερος
 υπέδειξε ότι τα δι- παράγωγα του βενζολίου
 θα έπρεπε να είναι περισσότερα από τρία
αφού θα μπορούσε το σημερινό ορθο- παράγωγο να είναι διαφορετικό
αν μεταξύ των δύο ατόμων άνθρακα με την υποκατάσταση
 μεσολαβούσε απλός ή διπλός δεσμός.
Τα ισομερή αυτά δεν ανιχνεύθηκαν ποτέ κι αυτό έδωσε στον Kekulé
τη βάση για να διατυπώσει την πιο προχωρημένη από τις θεωρίες του,
 αυτή της «ταλάντωσης» του βενζολίου μεταξύ δύο ισοδύναμων δομών
 που διέφεραν στη σχετική θέση των απλών και διπλών δεσμών.
Η σημασία της δομής του βενζολίου και κατ' επέκταση όλων των αρωματικών ενώσεων ήταν τόση ώστε η Γερμανική Χημική Κοινότητα οργάνωσε το 1890 έναν εορτασμό για τα 25 χρόνια από την πρόταση της δομής από τον Kekulé. Στον εορτασμό αυτό μίλησε ο ίδιος ο Kekulé και αναφέρθηκε στο γεγονός ότι είχε ένα όνειρο κατά τη διάρκεια της ημέρας, στο οποίο είδε ένα φίδι να δαγκώνει την ουρά του. Η εικόνα αυτή δεν είναι βέβαια καθημερινό φαινόμενο στη ζωή αποτελεί όμως ένα γνωστό αλχημιστικό μοτίβο με τη μορφή του λεγόμενου ουροβόρου και προφανώς ήταν στο γνωστικό υπόβαθρο του Kekulé όπως και πολλών από τους ακροατές του.
Κάτι ανάλογο είχε παρουσιαστεί μερικά χρόνια πριν από την ομιλία αλλά με τη μορφή αστείας απεικόνισης όπου το ρόλο των ατόμων άνθρακα έπαιζαν έξι πίθηκοι που σχημάτιζαν κύκλο καθώς κρατούσε ο καθένας την ουρά του γείτονά του (απόδοση του κειμένου στην Αγγλική, D. Wilcox and F. Greenbaum, Journal of Chemical Education, 42, 266-267, 1965). Φαίνεται λοιπόν πως η ιστορία είχε κυκλοφορήσει από τον κύκλο του Kekulé και ήταν ήδη γνωστή όταν πραγματοποίησε την ομιλία του.
Friedrich August Kekulé von Stradonitz

H πρώτη πρόταση για τη διάταξη του μορίου του βενζολίου.

Τρίτη, 7 Αυγούστου 2018

ΣΑΜΠΟΥΑΝ και ΑΦΡΟΛΟΥΤΡΟ

Φτιάξε μόνος σου ΑΦΡΟΛΟΥΤΡΟ Η ΣΑΜΠΟΥΑΝ

πηγή     http://diadrastiko.blogspot.gr/2012/01/blog-post_4343.html


..και ξεχάστε τα parabens, τα αλουμίνια και όλα τα καρκινογόνα που περιέχονται μέσα στα τοξικά προϊόντα που χρυσοπληρώνουμε στα super markets!!
Όλοι ξέρουμε τις ευεργετικές ιδιότητες του ελαιολάδου και το πόσο σπουδαίο είναι το σαπούνι ελιάς. Έχουμε όμως συνηθίσει να χρησιμοποιούμε υγρό σαπούνι για να πλενόμαστε και το στερεό σαπούνι - και ιδιαίτερα αυτό της ελιάς - είναι συνήθως σκληρό και άβολο!
Ας δούμε λοιπόν πώς μπορούμε να φτιάξουμε παχύρευστο, υγρό σαμπουάν και αφρόλουτρο με 2 απλές κινήσεις και με όλα τα οφέλη του σαπουνιού ελιάς (Καστίλλης).. Αυτό για το οποίο μπορώ να σας διαβεβαιώσω είναι πως αν το δοκιμάσετε μια φορά δεν πρόκειται να αγοράσετε ποτέ ξανά βιομηχανικό σαμπουάν και αφρόλουτρο!!
ΥΛΙΚΑ
1 μπάρα σαπούνι Καστίλλης (ελαιολάδου) το οποίο μπορείτε να φτιάξετε μόνοι σας πατώντας ΕΔΩ (παραδοσιακή συνταγή Ιθάκης) ή να το αγοράσετε σε μεγάλες, οικονομικές ποσότητες (είναι φθηνό) ή μπορείτε να χρησιμοποιήσετε οποιοδήποτε σπιτικό σαπούνι Νερό Τρίφτης τυριού Από την ποσότητα αυτή σκληρού σαπουνιού θα πάρουμε την διπλάσια σε υγρό σαπούνι (συμφέρει οικονομικά...) ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ Τρίβουμε στον κοινό τρίφτη τυριού μια μπάρα σαπουνιού 
Τοποθετούμε το τριμμένο σαπούνι σε ένα πλαστικό μπολ και προσθέτουμε νερό ίσα να το καλύψει 

ο αφήνουμε να σταθεί όλη την νύχτα. Δεν το ζεσταίνουμε, δεν το ανακατεύουμε και γενικώς δεν κάνουμε τίποτε άλλο. Απλώς το καλύπτουμε (προαιρετικά) με μια πετσέτα για να μην πέσει τίποτα μέσα. Την επόμενη μέρα το σαπούνι με έναν μαγικό τρόπο έχει διαλυθεί τελείως και στην θέση του υπάρχει τώρα ένα παχύρευστο υγρό. Το ανακατεύουμε και αν είναι πολύ παχύρευστο του προσθέτουμε λίγο νερό ακόμη, σιγά-σιγά και ανακατεύοντας μέχρι να αποκτήσει την πυκνότητα που επιθυμούμε.
Μπορούμε να σταματήσουμε εκεί και να το χρησιμοποιήσουμε ως έχει μιας και είναι έτοιμο για χρήση ή να του προσθέσουμε αιθέρια έλαια.
Θα σας πω μόνο αυτό.. είναι ένα υπέροχο, αφρώδες σαπούνι κατάλληλο για μικρούς και μεγάλους και για κάθε τύπο δέρματος και κάθε είδος μαλλιού. Είναι κατάλληλο ακόμη και για δερματικές παθήσεις γιατί είναι κατευναστικό και ρυθμιστικό. Φτιάξτε σαμπουάν και αφρόλουτρο με έλαιο λεβάντα για να κοιμούνται τα παιδιά σας πιο ήσυχα. Φτιάξτε σαπούνι με έλαιο τεϊόδεντρου για τις ευαίσθητες περιοχές. Φτιάξτε σαπούνι με έλαιο μέντας για το ξύρισμα. Φτιάξτε σαπούνι με έλαιο αγιόκλημα για τα χέρια σας...
Αλλά προπάντων φτιάξτε μεγάλες ποσότητες σαμπουάν και αφρόλουτρο και αποθηκεύστε τα για να λύσετε το ζήτημα της οικογενειακής καθαριότητας δημιουργώντας το ετήσιο και υγιεινό απόθεμα σας. Μην ρισκάρετε με την υγεία σας και φροντίστε να δημιουργήσετε ένα στοκ από χρήσιμα σπιτικά προϊόντα στην αποθήκη σας!

ΠΗΓΗ
http://diadrastiko.blogspot.com/2012/01/blog-post_4343.html#ixzz2OXzjQMON

και κάποια  βίντεο με  αφρόλουτρα που μπορείτε να φτιάξετε μόνοι σας







Πυθαγόρας

Βικιπαίδεια πληροφορίες για τον Πυθαγόρα   https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CF%85%CE%B8%CE%B1%CE%B3%CF%8C%CF%81%CE%B1%CF%82 διάφορ...