Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κλιματική κατάταξη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κλιματική κατάταξη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο, 18 Μαρτίου 2017

ΚΑΤΑΤΑΞΗ ΚΑΙ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΩΝ ΚΛΙΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΓΗΣ

Η κατάταξη των κλιµάτων της Γης είναι πολύπλοκο και αρκετά δύσκολο θέµα. Οι προσπάθειες για τη λεπτοµερή περιγραφή και τη γεωγραφική κατανοµή των κλιµάτων δεν έχουν σταµατήσει γιατί µέσα από αυτές εξυπηρετούνται επιστηµονικοί και πρακτικοί στόχοι και σκοποί. Πλανητικές κλιµατικές κατατάξεις για γενικές εφαρµογές υπάρχουν σήµερα αρκετές, αλλά δεν υπάρχει µέχρι σήµερα µια ικανοποιητική µεγάλη κλιµατική κατάταξη που να αφορά όλο τον πλανήτη. Θα µπορούσε βέβαια µε τη βοήθεια των υπολογιστών να υπάρξει µια τέτοια κατάταξη, αλλά αυτή θα ήταν πολύπλοκη, πολυσύνθετη και δυσνόητη γιατί θα περιέπλεκε στους υπολογισµούς της πάρα πολλές κλιµατικές παραµέτρους.
 Μια τέτοια κατάταξη, όπως γίνεται αντιληπτό δεν θα µπορούσε να έχει πρακτική εφαρµογή και θα ήταν αρκετά δυσνόητη. Εποµένως, επειδή όπως φαίνεται οι κλιµατικές κατατάξεις δεν µπορούν να χαρακτηριστούν από µια απόλυτη αντικειµενικότητα, αφού ο κάθε ερευνητής δίνει διαφορετική βαρύτητα στα διάφορα κλιµατικά στοιχεία, ή χρησιµοποιεί επιλεκτικά µόνο ορισµένα από αυτά, είναι απαραίτητο να αναπτύσσονται περισσότερες κλιµατικές κατατάξεις, οι οποίες να ικανοποιούν τις επιδιώξεις και τους στόχους κάθε ερευνητού ή κάθε ερευνητικής οµάδας. Επειδή το κλίµα εκφράζει το αθροιστικό αποτέλεσµα όλων των στοιχείων και των µεταβολών τους , για προσδιοριστεί όσο γίνεται αντικειµενικότερα, θα πρέπει η σύνθεση των στοιχείων να θεωρείται σαν ένα σύστηµα που βρίσκεται σε ισορροπία σε µια µεγάλη γεωγραφική περιοχή µέσα σε µια δεδοµένη κλίµακα χρόνου.
 Από µελέτες έχει προσδιοριστεί ότι η κλίµακα χρόνου θα πρέπει να αντιπροσωπεύει µια µεγάλη χρονική περίοδο της τάξεως των 30 ετών, είτε αυτή αφορά τις µηνιαίες, είτε τις εποχικές ή τέλος τις ετήσιες τιµές. Για µερικά στοιχεία τα οποία τα οποία είναι συνεχή µέσα στο χρόνο όπως είναι η θερµοκρασία ή η υγρασία οι περίοδος αυτή µπορεί να είναι µικρότερη και να ικανοποιούν ακόµη και τα 10 έτη συνεχούς καταγραφής.
 Για µη συνεχή στοιχεία, όπως είναι η βροχή η περίοδος πρέπει να είναι αρκετά µεγάλη, εξαρτώµενη και από το ανάγλυφο της περιοχής. Μια κλιµατική ταξινόµηση είναι µια προσπάθεια να υποδιαιρεθεί µια προκαθορισµένη περιοχή σε ζώνες (µικρότερες περιοχές) µε µια κατά το δυνατό οµοιογενή σειρά κλιµατικών συνθηκών. ∆ηλαδή µια ζώνη είναι µια περιοχή στην οποία κυριαρχεί ένας κλιµατικός τύπος και τα κύρια κλιµατικά στοιχεία είναι σχεδόν τα ίδια. Όσο µεγαλύτερη οµοιοµορφία των στοιχείων παρατηρείται σε µια ζώνη τόσο πιο επιτυχής είναι η ταξινόµηση. Τα όρια µεταξύ των διάφορων κλιµατικών ζωνών δεν πρέπει να θεωρούνται σαν διακριτές οριακές γραµµές, αλλά µάλλον σαν µεταβατικές ζώνες στις οποίες το κλίµα µεταβάλλεται βαθµιαία από τον ένα τύπο στον άλλο. Επειδή τα όρια µεταξύ των κλιµατικών ζωνών δεν είναι σαφή, θα πρέπει να λαµβάνεται υπόψη η στατιστική µεταβλητότητα των µετεωρολογικών παραµέτρων σε σχέση µε το χρόνο.
Τυχαία γεγονότα µπορούν να µετατοπίσουν τα κλιµατικά όρια από τη µια χρονιά στην άλλη, γεγονός που µπορεί να έχει σηµαντικές επιπτώσεις στην εξάπλωση ορισµένων φυτών ή καλλιεργειών. Για να γίνει µια ταξινόµηση των κλιµάτων πρέπει ο ερευνητής ή η ερευνητική οµάδα να έχουν πλήρη και σαφή γνώση των αστρονοµικών παραγόντων, που ελέγχουν τον καιρό σε µια περιοχή, της γενικής ατµοσφαιρικής κυκλοφορίας και τη µορφή αυτής επάνω από την περιοχή µελέτης, να λαµβάνουν υπόψη τους γεωγραφικούς παράγοντες, το ισοζύγιο της ακτινοβολίας και του ύδατος, καθώς και τους συνοπτικούς τύπους που ελέγχουν την περιοχή. Επίσης θα πρέπει να παρατηρούν και τα αποτελέσµατα όλων αυτών των παραγόντων στα οικολογικά συστήµατα.
Μέσα από τις γνώσεις αυτές µπορεί να επιτευχθεί µια χρήσιµη κλιµατική ταξινόµηση ακολουθώντας µια από τις διάφορες τεχνικές και µεθόδους,. οι οποίες σε γενικές γραµµές είναι οι ακόλουθες:
 (1) Μέσα από σύγχρονες στατιστικές τεχνικές της πολυδιάστατης ανάλυσης να µελετηθεί η στατιστική σχέση που συνδέει τις διάφορες κλιµατικές παραµέτρους, που υπάρχουν στη διάθεση του ερευνητή και προσδιοριστούν οι οµοειδείς κλιµατικές οµάδες. Τέτοιες τεχνικές σε µεγάλη χρήση είναι η ανάλυση σε κύριες συνιστώσες (Principal Component Analysis) και η συνδεδεµένη τεχνική της ανάλυσης σε σµήνη (Cluster Analysis). Με τη βοήθεια αυτών µελετούνται τα καθηµερινά συνοπτικά συστήµατα και οι µετρήσεις στην ελεύθερη ατµόσφαιρα και οι επικρατούσες καιρικές συνθήκες στην επιφάνεια για να προσδιοριστούν τελικά οι συνοπτικοί τύποι καιρού. Οι µεταβολές στις συχνότητες των τύπων αυτών καθορίζουν σε µια µεγάλη χρονική περίοδο τις κρατούσες κλιµατικές συνθήκες, οι οποίες και τελικά µπορούν να ταξινοµηθούν σε ένα κλιµατικό σύστηµα.
(2) Οι µελέτες στα ισοζύγια της ενέργειας και του ύδατος για µια µεγάλη χρονική περίοδο, σε µια περιοχή µπορούν να χρησιµοποιηθούν για να προσδιοριστούν κλιµατικές παράµετροι που θα επιτρέψουν την ταξινόµηση του κλίµατος.
 (3) Η χρησιµοποίηση, µόνο ορισµένων βασικών κλιµατικών παραµέτρων και ο συνδυασµός αυτών, καθώς και κάποιες παραδοχές και προϋποθέσεις που θέτει ο  ερευνητής µπορεί να οδηγήσουν στην δηµιουργία µιας εµπειρικής ταξινόµησης. Οι ταξινοµήσεις αυτού του είδους είναι και οι πλέον προσφιλείς στο χώρο της Κλιµατολογίας. Όπως φαίνεται από τα παραπάνω η κλιµατική κατάταξη δεν µπορεί να γίνει µε έναν οµοιόµορφο τρόπο για όλες τις περιοχές της Γης και παράλληλα αυτή να είναι και λεπτοµερής και αναλυτική. Για πρακτικούς σκοπούς που στοχεύουν στη µελέτη του κλίµατος σε ορισµένη µόνο περιοχή, θα πρέπει κατά πρώτον να προσδιοριστεί ο σκοπός αυτής και στη συνέχεια να αναζητηθούν τα διαθέσιµα κλιµατικά στοιχεία.
 Κατόπιν να αναζητηθεί η κατάλληλη µεθοδολογία η οποία και θα εφαρµοστεί στην περιοχή, της οποίας η γεωγραφία θα πρέπει να ληφθεί ουσιαστικά υπόψη για να απαντηθούν ορισµένες αποκλίσεις του αποτελέσµατος από θέση σε θέση.

ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΚΛΙΜΑΤΙΚΕΣ ΚΑΤΑΤΑΞΕΙΣ 

Οι µεγάλες ή πλανητικές κλιµατικές ταξινοµήσεις έχουν σα σκοπό να δώσουν µια γενική εποπτική εικόνα των κλιµατικών τύπων στον πλανήτη και διακρίνονται στην πράξη σε δύο κατευθύνσεις κλιµατικών ταξινοµήσεων. Οι πρώτες στηρίζονται στην ατµοσφαιρική κυκλοφορία ή στην κατανοµή των αερίων µαζών. Τέτοιες κατατάξεις είναι π.χ. του FlÖhn, του Alissov κ.λ.π. Οι δεύτερες βασίζονται στο συνδυασµό των κλιµατικών παραµέτρων, όπως ο Koeppen, ο Thornthwaite ή ο de Martonne. Το πλήθος των κλιµατικών κατατάξεων είναι µεγάλο. Εδώ θα περιγραφεί µόνο η κατάταξη του KÖppen, η οποία είναι απλή, εύχρηστη, δίδει τα γενικά χαρακτηριστικά του κλίµατος όλου του πλανήτη αρκετά ικανοποιητικά και έχει γίνει αποδεκτή από την πλειοψηφία των κλιµατολόγων.
  Η κλιµατική ταξινόµηση του KÖppen
Η σπουδαιότητα της ανάπτυξης µιας κλιµατικής ταξινόµησης έγινε αντιληπτή από τις αρχές του 20ου αιώνα, αν και η πρώτη ταξινόµηση έγινε από τους αρχαίους έλληνες οι οποίοι είχαν διακρίνει πέντε κλιµατικές ζώνες στη γη. Ο Vladimir KÖppen (1846-1940) παρουσίασε την ταξινόµηση του το 1918 και από τότε παραµένει µια από τις πλέον δηµοφιλείς και γνωστές κατατάξεις στη διεθνή βιβλιογραφία. Μετά την πρώτη 128 παρουσίαση αυτής τόσο ο KÖppen, όσο και συνεργάτες του επιχείρησαν ορισµένες τροποποιήσεις, οι οποίες αφορούσαν κάποιες λεπτοµέρειες αυτής παρά την ουσία της.
Ο KÖppen όρισε πέντε κατηγορίες γενικών κλιµατικών τύπων µελετώντας τις φυτικές διαπλάσεις που υπάρχουν στη Γη. Οι κατηγορίες αυτές είναι:
 (1) Το Ισηµερινό- Τροπικό Βροχερό ∆άσος,
 (2) Η Σαβάνα και η Στέπα,
(3) Η Έρηµος,
 (4) Τα ∆άση των Κωνοφόρων και των Φυλλοβόλων ,
(5) η Τούντρα.
 Η συσχέτιση ανάµεσα στις µεγάλες φυτικές διαπλάσεις του πλανήτη και στο κλίµα αυτού φυσικά δεν µπορεί να είναι απόλυτη και λεπτοµερής και φυσικά παρουσιάζει κάποιες αδυναµίες ,ιδιαίτερα στα όρια που ξεχωρίζουν τους τύπους αυτούς. Κατά τον KÖppen τα κλιµατικά στοιχεία τα οποία καθορίζουν τη γεωγραφική κατανοµή των φυτών στη Γη είναι η Θερµοκρασία και η Βροχόπτωση. Για να δηµιουργήσει την κλιµατική του κατάταξη ο KÖppen καθόρισε κάποια καίρια όρια τα έχουν σχέση µε την ανάπτυξη των φυτών. Έτσι η ανάπτυξη π.χ. των τροπικών φυτών απαιτεί όπως η χαµηλότερη µέση µηνιαία θερµοκρασία υπερβαίνει τους 18° C, ενώ για να υπάρξει δάσος θα πρέπει η µέση θερµοκρασία ενός µήνα να υπερβαίνει τους 10° C. Στη συνέχεια οι βροχοπτώσεις συνδυάζονται µε την αντίστοιχη θερµοκρασία, αφού φυσικά ληφθεί υπόψη η εποχική κατανοµή και τα ετήσια ποσά της Βροχόπτωσης. Στην κατάταξη αυτή χρησιµοποιούνται τρεις οµάδες γραµµάτων - συµβόλων.
Η Πρώτη οµάδα χαρακτηρίζεται από τα κεφαλαία γράµµατα A, B, C, D, E και H, τα οποία προσδιορίζουν τα γενικά θερµοκρασιακά και υγροµετρικά χαρακτηριστικά των κλιµατικών τύπων. Έτσι οι τύποι A, C, D, E και Η χαρακτηρίζουν κλίµατα τα οποία είναι υγρά, δηλαδή η βροχή υπερέχει της εξάτµισης, ενώ ο τύπος Β προσδιορίζει γενικά τα ξηρά κλίµατα (εξάτµιση > βροχόπτωσης), ανεξάρτητα από τις θερµοκρασίες που επικρατούν. Συνοψίζοντας τους έξι αυτούς συµβολισµούς µπορούµε, σε µια πρώτη φάση, να ορίσουµε τα γενικά χαρακτηριστικά αυτών. Το Α εκφράζει τα κλίµατα του τροπικού δάσους και όλες οι εποχές του έτους είναι θερµές.
 Το Β αντιπροσωπεύει τα ξηρά κλίµατα, ανεξάρτητα από θερµοκρασίες.
 Το C εκφράζει τα θερµά εύκρατα βροχερά κλίµατα µε ήπιους χειµώνες.
Το D αναφέρεται στα ψυχρά κλίµατα δάσους µε έντονους χειµώνες. Το Ε χαρακτηρίζει τα πολιά κλίµατα, και τέλος
 Το Η αναφέρεται σε κλίµατα µεγάλων υψοµέτρων, ανεξάρτητα από το γεωγραφικό πλάτος.
 Η δεύτερη οµάδα των συµβόλων που ακολουθεί, περιλαµβάνει τα µικρά ή κεφαλαία γράµµατα f, m, w, s, W, S, F και T. Από αυτά τα γράµµατα f, m, w, s, και W, S προσδιορίζουν θερµοκρασιακά χαρακτηριστικά, ενώ τα F και Τ αναφέρονται σε θερµοκρασίες και συνδέονται µόνο µε τον τύπο Ε. Η Τρίτη οµάδα συµβόλων περιλαµβάνει τα µικρά γράµµατα a, b, c, d, h και k, τα οποία αναφέρονται σε ειδικές θερµοκρασιακές συνθήκες. Αργότερα, νεώτεροι ερευνητές, προκειµένου να περιγράψουν ειδικές κλιµατικές συνθήκες που επικρατούν σε κάποια σηµεία του πλανήτη, όπως π.χ. είναι οι οµίχλες, έχουν εισάγει και µια τέταρτη οµάδα συµβόλων, για να εκφράσουν τις κλιµατικές ιδιαιτερότητες που συναντούν στις µελέτες τους.



 Κλίµατα τύπου Α
Μέση θερµοκρασία του ψυχρότερου µήνα ≥ 18° C
 f    Βροχή του ξηρότερου µήνα τουλάχιστο 60 χιλιοστά m
m    Βροχή ξηρότερου µήνα <60 mm αλλά ≥ 10 –(R/25) w
 w    Βροχή ξηρότερου µήνα < 10-(R/25)


Κλίµατα τύπου Β

B    70% και πλέον της ετήσιας βροχόπτωσης πέφτει τους 6 θερµότερους
 µήνες, αλλά ισχύει η σχέση R < 2T + 28
70% και πλέον της ετήσιας βροχόπτωσης πέφτει τους 6 ψυχρότερους
 µήνες, αλλά ισχύει η σχέση R < 2T
Σε καµία από τις δύο παραπάνω περιόδους το ποσό της βροχής δεν
υπερβαίνει το 70% ετήσιας βροχόπτωσης , ισχύει η σχέση R < 2T + 14
W R < 0.5 των παραπάνω οριακών τιµών των τριών σχέσεων,
∆ηλαδή < Τ+14, ή <Τ + 7 ή <Τ
S Το R ανάµεσα στις δύο οµάδες των ορίων:
2Τ + 28 <R< Τ + 14, 2Τ + 14 <R<Τ + 7 και 2Τ <R<Τ
h Μέση ετήσια θερµοκρασία Τ≥ 18° C
B
w Μέση ετήσια θερµοκρασία Τ< 18° C 

Κλίµατα τύπου C 
Μέση θερµοκρασία θερµότερου µήνα ≥ 18° C, αλλά ο ψυχρότερος µήνας µεταξύ 0 και 18° C s Η βροχή του ξηρότερου θερινού µήνα <30mm και του 1/3 του του υγρότερου χειµερινού µήνα w Η βροχή του ξηρότερου χειµερινού µήνα µικρότερη του 1/10 της βροχής του υγρότερου θερινού µήνα f Η βροχόπτωση του ξηρότερου µήνα >30mm a Μέση θερµοκρασία θερµότερου µήνα > 22° C b Μέση θερµοκρασία θερµότερου µήνα < 22° C αλλά 4 τουλάχιστον µήνες µε µέση θερµοκρασία >10°C C c Μέση θερµοκρασία θερµότερου µήνα < 22° C αλλά 1-3 τουλάχιστον µήνες µε µέση θερµοκρασία >10°C 
Κλίµατα τύπου D Μέση θερµοκρασία θερµότερου µήνα > 10° C, και του ψυχρότερου Μικρότερη των 0 °C s Η βροχή του ξηρότερου θερινού µήνα <30mm και του 1/3 του του υγρότερου χειµερινού µήνα D w Η βροχή του ξηρότερου χειµερινού µήνα µικρότερη του 1/10 της βροχής του υγρότερου θερινού µήνα 131 f Η βροχόπτωση του ξηρότερου µήνα >30mm a Μέση θερµοκρασία θερµότερου µήνα > 22° C b Μέση θερµοκρασία θερµότερου µήνα < 22° C αλλά 4 τουλάχιστον µήνες µε µέση θερµοκρασία >10°C c Μέση θερµοκρασία θερµότερου µήνα < 22° C αλλά 1-3 τουλάχιστον µήνες µε µέση θερµοκρασία >10°C d Μέση θερµοκρασία ψυχρότερου µήνα <-38° C 
Κλίµατα τύπου Ε Μέση θερµοκρασία θερµότερου µήνα ≤ 10° C Τ Μέση θερµοκρασία θερµότερου µήνα µεταξύ 10 και 0° C Ε F Μέση θερµοκρασία θερµότερου µικρότερη των 0° C Κλίµατα µεγάλων υψοµέτρων Η Η Μέση θερµοκρασία θερµότερου µήνα ≤ 10°C, αλλά αυτή σε σχέση µε υψόµετρο (γενικά πάνω από 1500 µέτρα)


 Σηµείωση:  το Τ δηλώνει τη µέση ετήσια θερµοκρασία σε °C Και το R τη µέση ετήσια βροχόπτωση σε εκατοστά του µέτρου


Τεχνική του προσδιορισµού των κλιµατικών τύπων Προκειµένου να προσδιορίσει κανείς τον κλιµατικό τύπο µιας περιοχής πρέπει να ακολουθήσει τα παρακάτω βήµατα:
(1) Να προσδιοριστεί αν το κλίµα είναι ξηρό ή υγρό, δηλαδή αν είναι Β ή ένα από τα A Β C D ή F . Αυτό γίνεται µε την εφαρµογή των σχέσεων: Κ= (2 T + 28), αν το 70% των βροχοπτώσεων εµφανίζεται στο θερµό εξάµηνο (Απρίλιος- Σεπτέµβριος για το Β. Ηµισφαίριο). Κ= (2T + 14), αν δεν υπάρχει διακριτή ξηρή περίοδος. Και Κ= 2T αν οι βροχές πέφτουν κατά τη χειµερινή περίοδο (Οκτώβριο - Μάρτιο). Το T εκφράζει τη µέση ετήσια θερµοκρασία του αέρα σε βαθµούς Κελσίου. Το αποτέλεσµα Κ συγκρίνεται µε τη µέση ετήσια Βροχόπτωση του σταθµού, R σε cm ύψους. Αν RK, είναι ΝΑ από τα υγρά A, B, C, D ή F. Τέλος η περίπτωση R = K είναι πολύ σπάνια και δηλώνει µεταβατικό κλιµατικό τύπο. 132
 (2) Αν λοιπόν οι υπολογισµοί δώσουν τη σχέση R<Κ, τότε το Κλίµα είναι Β δηλαδή ένα ξηρό κλίµα όπου η εξάτµιση υπερέχει της βροχόπτωσης. Ο τύπος Β κατά πρώτον διακρίνεται σε δύο υποδιαιρέσεις την S που χαρακτηρίζει τα στεπικά κλίµατα και την W που αναφέρεται στα ερηµικά κλίµατα. Οπωσδήποτε τα ερηµικά κλίµατα είναι πολύ ξηρότερα από τα στεπικά και η διάκριση τους γίνεται επίσης αν οι παραπάνω τρεις σχέσεις διαιρεθούν µε το 2.
(3. ) Τότε θα προκύψουν αντίστοιχα οι σχέσεις K=T+14, K=T+7 και K=T. Στις περιπτώσεις αυτές για R>K έχουµε ένα κλίµα BS, δηλαδή Στεπικό, ενώ αν RΚ, τότε όπως προαναφέρθηκε, τα κλίµατα είναι υγρά (Α, Β, C, D, E) και εποµένως προέχει η διάκριση κατά πρώτον αυτών των τύπων µεταξύ τους και στη συνέχεια να διακριθούν οι διάφοροι κλιµατικοί τύποι.
 (4) Αν λοιπόν η µέση θερµοκρασία του ψυχρότερου µήνα (ΜΘΨΜ) είναι µεγαλύτερη των 18° C, τότε ο κλιµατικός τύπος είναι Α, δηλαδή τροπικό. Αν η ΜΘΨΜ κυµαίνεται ανάµεσα στους 0 και 18° C, και η µέση θερµοκρασία του θερµότερου µήνα (ΜΘΘΜ) είναι >10° C, τότε ο Τύπος θα είναι C, δηλαδή θερµό εύκρατο βροχερό µε ήπιους χειµώνες. Αν η ΜΘΘΜ>10° C, αλλά η ΜΘΨΜ < 0° C, τότε το κλίµα είναι D, δηλαδή ψυχρό κλίµα µε δριµείς χειµώνες. Τέλος αν η ΜΘΘΜ<10° C το κλίµα χαρακτηρίζεται ως Πολικό.
 (5) Οι κλιµατικοί τύποι που συνθέτουν τα κλίµατα Α είναι οι ακόλουθοι: Πρώτον ο τύπος Af του οποίου το διακριτικό χαρακτηριστικό ότι υπάρχουν άφθονες βροχοπτώσεις όλους τους µήνες µε βροχές του ξηρότερου µήνα να υπερβαίνουν τα 60 mm και χαρακτηρίζεται σαν κλίµα βροχερού δάσους χωρίς διακριτή ξηρή περίοδο. ∆εύτερος είναι ο τύπος Am, δηλαδή κλίµατα µουσωνικά µε υπερβολική εποχική βροχόπτωση. Στα κλίµατα αυτά η Μέση Βροχόπτωση του Ξηρότερου Μήνα είναι µικρότερη των 6 cm, αλλά µεγαλύτερη της διαφοράς 10 -(R/25) , R = ετήσια βροχόπτωση σε cm. 133 Τρίτος είναι ο τύπος Aw , δηλαδή κλίµατα Σαβάνας µε ∆ιακριτή Ξηρή Περίοδο, όπου ο ξηρότερος βροχερός µήνας έχει βροχή µικρότερη της διαφοράς 10 - (R/25). 
(6) Οι κλιµατικοί τύποι που συνθέτουν τα κλίµατα C είναι οι παρακάτω και προσδιορίζονται µε τις εξής διαδικασίες, που αναφέρονται στις βροχοπτώσεις και στις θερµοκρασίες: .Κλίµατα µε ξηρό θέρος Cs. Στην περίπτωση αυτή η µέση βροχόπτωση του ξηρότερου µήνα (ΜΒΞΜ) δεν θα πρέπει να υπερβαίνει τα 30 mm ύψους (rd < 30 mm). Ενώ η µέση βροχόπτωση (rw) του βροχερότερου µήνα (ΜΒΒΜ) να είναι τριπλάσια τουλάχιστον αυτής του ξηρότερου, δηλαδή rw>3rs. Στη συνέχεια αν η ΜΘΘΜ είναι µεγαλύτερη των 22° C, τότε προστίθεται το γράµµα a, το οποίο δηλώνει αυτή ακριβώς τη συνθήκη. Στην περίπτωση αυτή ο τύπος είναι Csa, Μεσογειακά µε θερµό θέρος (συνήθως ενδοχώρας). Αν όµως η ΜΘΘΜ είναι µικρότερη των 22° C, αλλά και τουλάχιστον 4 µήνες το χρόνο η µέση θερµοκρασία είναι µεγαλύτερη των 10° C, τότε ο κλιµατικός τύπος είναι Csb, δηλαδή Μεσογειακό µε ξηρό και σχετικά βραχύ θέρος (συνήθως των παραλίων). 
Κλίµατα µε ξηρό χειµώνα Cw. Εδώ η βροχή του ξηρότερου µήνα είναι µικρότερη του 1/10 της βροχής του υγρότερου καλοκαιρινού µήνα. Αν η ΜΘΘΜ > 22° C τότε έχουµε τον τύπο Cwa, δηλαδή υποτροπικό µουσωνικό µε θερµό θέρος. Αν η ΜΘΘΜ είναι µικρότερη των 22° C και ισχύουν οι όροι για τα Csb, τότε ο τύπος είναι Swb, δηλαδή τροπικό µε σχετικό υψόµετρο και βραχύ θερµό θέρος. Κλίµατα µε υγρές όλες τις εποχές Cf. Στον τύπο αυτό οι βροχές είναι µεγαλύτερες των 30 mm όλους τους µήνες του έτους. Αν η ΜΘΘΜ είναι µεγαλύτερη των 22° C, τότε ο τύπος είναι Cfa, δηλαδή υποτροπικό µε εκτεταµένο θερµό θέρος. Αν η ΜΘΘΜ είναι µικρότερη των 22° C και ισχύουν τα ίδια µε τα Csb, τότε ο τύπος είναι Cfb, δηλαδή θαλάσσιο µε θερµό θέρος. Τέλος αν η ΜΘΘΜ είναι µικρότερη των 22° C και µόνο 1-3 µήνες µε θερµοκρασίες µεγαλύτερες των 10° C, τότε έχουµε τον κλιµατικό τύπο Cfc, δηλαδή θαλάσσιο µε βραχύ βροχερό θέρος.
 (7) Οι κλιµατικοί τύποι που συνθέτουν τα κλίµατα τύπου D, δηλαδή τα κλίµατα µε δριµείς χειµώνες είναι οι ακόλουθοι: Πρώτον, είναι οι τύποι Df, που έχουν υγρές όλες τις εποχές του έτους µε βροχή του ξηρότερου µήνα µεγαλύτερη των 30 mm. Αν η ΜΘΘΜ είναι µεγαλύτερη των 22° C 134 τότε έχουµε τον τύπο Dfa ( Ηπειρωτικό µε εκτεταµένο θερµό θέρος).Αν η ΜΘΘΜ είναι µικρότερη των 22° C τουλάχιστον 4 µήνες µε θερµοκρασίες µεγαλύτερες των 10° C, έχουµε τον τύπο Dfb, δηλαδή Ηπειρωτικά µε βραχύ θερµό θέρος. Αν η ΜΘΘΜ είναι µικρότερη των 22° C, αλλά µόνο 1-3 µήνες έχουν θερµοκρασίες πάνω από 10° C, τότε ο τύπος θα είναι Dfc, δηλαδή υπαρκτικά µε βραχύ δροσερό θέρος. Τέλος αν η θερµοκρασία του ψυχρότερου µήνα είναι µικρότερη των -38° C, έχουµε τον τύπο Dfd, δηλαδή υπαρκτικό µε άκρως ψυχρούς χειµώνες και βραχύ δροσερό θέρος. ∆εύτερο, οι τύποι Dw, δηλαδή κλίµατα µε ξηρό χειµώνα, στους οποίους η βροχή του ξηρότερου µήνα είναι µικρότερο του 1/10 της βροχής του υγρότερου µήνα, αποτελούνται από τους ακόλουθους τύπους: Dwa, δηλαδή υγρό ηπειρωτικό µε µακρύ υγρό θέρος, όπου η ΜΘΘΜ είναι µεγαλύτερη των 22° C. Dwb, υγρό ηπειρωτικό µε βραχύ θερµό θέρος, όπου η ΜΘΘΜ είναι µικρότερη των 22° C και τουλάχιστον 4 µήνες µε θερµοκρασίες µεγαλύτερες των 10° C. Dwc, υπαρκτικό µε βραχύ δροσερό θέρος, όπου η ΜΘΘΜ είναι µικρότερη των 22° C και 1-3 µήνες µε θερµοκρασίες µεγαλύτερες των 10° C.
Τέλος υπάρχει ο Τύπος Dwd, υπαρκτικό µε άκρως ψυχρούς χειµώνες και βραχύ δροσερό θέρος, όπου η θερµοκρασία του ψυχρότερου µήνα είναι µικρότερη των -38° C. 
(8) Οι κλιµατικοί τύποι των κλιµάτων Ε
Τα κλίµατα αυτά είναι τα πολικά κλίµατα όπου αν η ΜΘΘΜ κυµαίνεται µεταξύ των 0 και 10° C, ο τύπος είναι ο ΕΤ και χαρακτηρίζει τα κλίµατα τούντρας. Αν η ΜΘΘΜ είναι µικρότερη των 0° C, τότε έχουµε τον τύπο EF, δηλαδή κλίµατα αιώνιων πάγων και χιονιών. 
(9) Τέλος υπάρχει και η κατηγορία Η, µε ΜΘΘΜ<10° C, που αναφέρεται σε κλίµατα χαµηλών θερµοκρασιών µεγάλων υψοµέτρων, συνήθως µεγαλύτερο των 1500 µέτρων, και συναντώνται σε όλα τα γεωγραφικά πλάτη. Από την παραπάνω περιγραφή διαπιστώνεται ότι υπάρχει µια ποικιλία κλιµατικών τύπων οι οποίοι καλύπτουν ολόκληρο τον πλανήτη


Πυθαγόρας

Βικιπαίδεια πληροφορίες για τον Πυθαγόρα   https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CF%85%CE%B8%CE%B1%CE%B3%CF%8C%CF%81%CE%B1%CF%82 διάφορ...