Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ιστορία της χημείας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ιστορία της χημείας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2018

Διάσημοι χημικοί

Η ιστορία του πολιτισμού συνδέεται με πολλούς τρόπους με την ιστορία της χημείας-τη μελέτη της ύλης και τις ιδιότητές της.
Το 8ο αιώνα μ.Χ. ο μουσουλμάνος αστρονόμος, φιλόσοφος και επιστήμονας JābiribnHayyān ήταν ένας από τους πρώτους που χρησιμοποίησαν επιστημονικές μεθόδους για να μελετήσουν υλικά.
Είναι γνωστός με το λατινικό όνομα Geber και θεωρείται ο "πατέρας της χημείας".
Πιστεύεται ότι είναι ο συγγραφέας των 22 πάπυρων,που περιγράφουν τις μεθόδους απόσταξης, εξάχνωσης και εξάτμισης. Εφηύρε τον άμβυκα, μια συσκευή που χρησιμοποιείται για την απόσταξη και τη μελέτη των οξέων. Ακόμη, ανέπτυξε ένα σύστημα έγκαιρης χημικής ταξινόμησης χρησιμοποιώντας τις ιδιότητες των υλικών που μελετούσε.

Δείτε παρακάτω μερικούς από τους σπουδαιότερους χημικούς στην ιστορία, όπως παρουσιάστηκαν σε δημοσίευμα του LiveScience:

Robert Boyle(1627-1691)
ΟRobertBoyle μελέτησε τη συμπεριφορά των αερίων και ανακάλυψε την αντίστροφη σχέση μεταξύ του όγκου και της πίεσης ενός αερίου. Ο ίδιος είχε υποστηρίξει ακόμη πως "όλες πραγματικότητες και οι αλλαγές μπορούν να περιγραφούν από την άποψη των στοιχειωδών σωματιδίων και της κίνησης τους" -μια πρόωρη κατανόηση της ατομικής θεωρίας.
Joseph Priestley(1733-1804)
Την εποχή του Διαφωτισμού, ο JosephPriestleyδιαφωνούσε με την ιδέα ότι ο αέρας ήταν ένα αδιαίρετο στοιχείο. Αντίθετα, έδειξε ότι αποτελούσε ένα συνδυασμό αερίων, απομονώνοντας το οξυγόνο και ανακαλύπτοντας επτά ακόμη αέρια.
Ο JacquesCharlesσυνέχισε το έργο του Boyle και είναι γνωστός γιατί υποστήριξε πως υπάρχει άμεση σχέση μεταξύ της θερμοκρασίας και της πίεσης των αερίων, ενώ οJosephProust -το 1794- μελέτησε καθαρές χημικές ενώσεις και αναφέρθηκε στον κανόνα των σταθερών αναλογιών, ότι δηλαδή μια χημική ένωση θα έχει πάντα τη δική της χαρακτηριστική αναλογία σε στοιχειώδη συστατικά.
Antoine Lavoisier (1743-1794)
Ο γάλλος χημικός Lavoisier θεωρείται ως ο "πατέρας της σύγχρονης χημείας".
Μπήκε στη Γαλλική Ακαδημία Επιστημών το 1768. Δύο χρόνια μετά, σε ηλικία 28 ετών, παντρεύτηκε τη 13χρονη κόρη ενός συναδέλφου του.
ΗMarie-AnneLavoisierβοήθησε τον άντρα της στις επιστημονικές του μελέτες, μεταφράζοντας κείμενα από τα αγγλικά και κάνοντας πολλά σχέδια από τα πειράματά του.
Στο Lavoisierαποδίδεται η ανακάλυψη της αρχής διατήρησης της μάζας, η διάκριση ανάμεσα σε απλά και σύνθετα σώματα, η κατάρρευση της θεωρίας του φλογιστού, η ανακάλυψη του αζώτου ως συστατικού του ατμοσφαιρικού αέρα, η εφεύρεση του χημικού ζυγού και ο διαχωρισμός του νερού στα συστατικά του, σύμφωνα με τη Wikipedia.
Amedeo Avogadro (1776-1856)
Ο Avogadro ήταν ένας ιταλός δικηγόρος που ξεκίνησε να ασχολείται με τη φυσική και τα μαθηματικά το 1800. Προχωρώντας το έργο τωνBoyleκαι Charles, αποσαφήνισε τη διαφορά μεταξύ των ατόμων και των μορίων.
John Dalton (1766-1844)
Το 1803 ένας Άγγλος μετεωρολόγος άρχισε να υποψιάζεται το φαινόμενο των υδρατμών. Ο JohnDalton γνώρισε ότι οι υδρατμοί αποτελούν μέρος της ατμόσφαιρας, όμως τα πειράματα έδειχναν ότι δε μπορούσαν να δημιουργηθούν σε άλλα αέρια και υποψιάστηκε ότι αυτό οφειλόταν στον αριθμό των σωματιδίων που υπήρχαν σε αυτά.
Ο ίδιος είναι γνωστός για την πρωτοποριακή εργασία του στην ανάπτυξη της σύγχρονης ατομική θεωρίας, και την έρευνά του για την αχρωματοψία, η οποία μερικές φορές αναφέρεται ως "δαλτονισμός" προς τιμήν του, αναφέρει η Wikipedia.
Το 1896 ο Henri Becquerel ανακάλυψε τη ραδιενέργεια. Μαζί με τον Pierre και τη MarieCurie έδειξαν ότι ορισμένα στοιχεία εκπέμπουν ακτινοβολία (ενέργεια) σε σταθερές τιμές. Βραβεύτηκαν με Νόμπελ Φυσικής.
Το 1900 Max Planck (ο "πατέρας της κβαντικής θεωρίας") ανακάλυψε ότι η ενέργεια εκπέμπεται σε διακριτικές μονάδες που ονόμασε"κβάντα" και όχι σε συνεχή κύματα.
Το 1911 ο Ernst Rutherford απέδειξε ότι τα άτομα αποτελούνταν από μια μικρή,πυκνή,θετικά φορτισμένη περιοχή,που περιβάλλεται από σχετικά μεγάλες περιοχές κενού χώρου στον οποίο υπάρχουν μικρότερα, αρνητικά φορτισμένα σωματίδια(ηλεκτρόνια) σε κίνηση. Ο Rutherford υποψιάστηκε ότι τα ηλεκτρόνια περιφέρονται γύρω από τον πυρήνα σε ξεχωριστές τροχιές, ακριβώς όπως οι πλανήτες περιφέρονται γύρω από τον ήλιο.Ωστόσο, επειδή ο πυρήνας είναι μεγαλύτερος και πυκνότερος από τα ηλεκτρόνια,δεν μπορούσε να εξηγήσει γιατί τα ηλεκτρόνια δεν έλκονταν μέσα στον πυρήνα καταστρέφοντας το άτομο.
Niels Bohr (1885-1962)
Ο Niels Bohr σκέφθηκε να συνδυάσει το μοντέλο του Rutherford για τη δομή του ατόμου με τη θεωρία που είχε αναπτύξει ο Planck. Υπέθεσε στη θεωρία του ότι (α) το ηλεκτρόνιο μπορεί να ακολουθεί μόνον ορισμένες τροχιές, και όχι οποιεσδήποτε, και (β) το ηλεκτρόνιο ακτινοβολεί όχι συνεχώς, όπως ήταν η ως τότε κρατούσα άποψη, αλλά μόνο όταν αλλάζει τροχιά (πηγή: Wikipedia).
Ερμήνευσε όλες τις φασματικές γραμμές που εκπέμπει το υδρογόνο με αυτή την θεωρία, και για τη θεωρητική του αυτή εργασία τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1922.


.

Παρασκευή, 17 Αυγούστου 2018

Το "φίδι" του Kekule



Η παλιότερη γνωστή περίπτωση τυχαίας έμπνευσης που σχετίζεται με το χώρο της Χημείας, αναφέρεται στην πρόταση για τη δομή των αρωματικών ενώσεων.
Στην περίπτωση αυτή ο κύριος ερευνητής είναι που εισηγήθηκε την «επιφοίτηση» μέσω ενός ονείρου που είχε, ενώ είναι σαφές από τη μακρόχρονη και επιτυχή ενασχόλησή του με το αντικείμενο ότι ήταν γνώστης όλων των εξελίξεων στο χώρο και κατά συνέπεια απλώς έπρεπε με κάποιο τρόπο να συνδυάσει τα γνωστά στοιχεία.
Φυσικά, όπως έχει γραφεί από πολλούς, η αλήθεια που γίνεται γνωστή στη συνέχεια αποδεικνύεται ότι ήταν πολύ απλό να ευρεθεί και με την έννοια αυτή πιθανότατα απαιτήθηκε κάποια στιγμή έξαρσης στις νοητικές διαδικασίες του Friedrich August Kekulé von Stradonitz (7-9-1829 – 13-7-1896) που όμως καθοδηγούνταν από ένα γενικό πλαίσιο αντιλήψεων και προσπαθειών για μια σειρά ετών.
Οι γνώσεις του είχαν ως πηγή τους προγενέστερους Williamson, Frankland, Odling, Laurent, Wurtz. 
Ο Kekulé ήταν ο κύριος εισηγητής της θεωρίας της χημικής δομής στο χρονικό διάστημα 1857-1858.
 Καταρχήν ήρθε η ανακοίνωση για το τετρασθενές του άνθρακα (Über die s. g. gepaarten Verbindungen und die Theorie der mehratomigen Radicale. Annalen der Chemie und Pharmacie 104, 129–150, 1857) καθώς και η διαπίστωση του γεγονότος ότι τα άτομα του άνθρακα συνδέονται μεταξύ τους σχηματίζοντας αλυσίδες (Ueber die Constitution und die Metamorphosen der chemischen Verbindungen und über die chemische Natur des Kohlenstoffs. Annalen der Chemie und Pharmacie 106, 129–159, 1858).
Φυσικά, λίγο αργότερα ακολούθησε μια ανάλογη, ανεξάρτητη ανακοίνωση από τον Couper (Archibald Scott Couper, 1831-1892) στην οποία μάλιστα ζωγράφιζε γραμμές για να δηλώσει τις συνδέσεις μεταξύ των ατόμων.
 Αυτές οι δύο αρχές είναι σίγουρο ότι σχημάτισαν τη σταθερή βάση για την εξαιρετικά γρήγορη ανάπτυξη της οργανικής χημείας στη συνέχεια.
 Η ιδέα της χημικής δομής, δηλαδή της διάταξης στο χώρο των ατόμων ενός μορίου, με συνδέσεις μεταξύ τους μέσω των καλούμενων από τον Kekulé «μονάδων συγγενείας» (Verwandtschaftseinheiten) στηρίχτηκε σε μια εκτενή σειρά παρατηρήσεων.
Ειδικά για το βενζόλιο, υπήρχε ένα σημαντικό πρόβλημα κι αυτό ήταν η γνωστή στοιχειομετρία του η οποία εμφάνιζε ένα εξαιρετικά μικρό ποσοστό από υδρογόνο. Από την άλλη υπήρχαν αρκετές παρατηρήσεις, οι οποίες μπορούν να γενικευτούν ως εξής:
Παρόλο που η στοιχειομετρία του βενζολίου προδίδει ένα ακόρεστο χαρακτήρα για την ένωση, δεν πραγματοποιούνται σ' αυτήν τυπικές αντιδράσεις προσθήκης όπως σε άλλα ακόρεστα οργανικά μόρια, ενώ πραγματοποιούνται αντιδράσεις αντικατάστασης.
Τα μονο- παράγωγα του βενζολίου είναι πάντοτε μοναδικά, δηλαδή δεν υπάρχουν ισομερή, υποδεικνύοντας ότι ο κάθε άνθρακας είναι ισότιμος με όλους τους άλλους στο μόριο.
Για τα δι- υποκατεστημένα παράγωγα του βενζολίου παρατηρήθηκαν πάντοτε τρία ισομερή. Για τα ισομερή αυτά ο Kekulé υπέθεσε ότι οι υποκαταστάτες βρίσκονται μεταξύ τους σε απόσταση ενός, δύο ή τριών ανθράκων αντίστοιχα, δηλαδή αντίστοιχα με τα τρέχοντα ορθο-, μετα- και παρα- παράγωγα.

Δεν αποτελεί λοιπόν έκπληξη η πρόταση του Kekulé που ήρθε το 1865 με τη μορφή ενός σύντομου άρθρου (Sur la constitution des substances aromatiques. Bulletin de la Societe Chimique de Paris 3, 98–110, 1865), όπου προτείνει μια κυκλική δομή για το μόριο του βενζολίου, με διαδοχικούς απλούς και διπλούς δεσμούς μεταξύ των γειτονικών ατόμων άνθρακα. Η δομή αυτή ανταποκρίνεται στην ομοιομορφία των ανθράκων και στο γεγονός ότι τα μονο- παράγωγα του βενζολίου είναι μοναδικά.
Ωστόσο η δομή αυτή αμφισβητήθηκε έντονα από πολλούς,
μεταξύ των οποίων οι Kolbe και Ladenburg.
Ο πρώτος θεωρούσε ότι η θεωρία διατυπώθηκε βεβιασμένα ενώ ο δεύτερος
 υπέδειξε ότι τα δι- παράγωγα του βενζολίου
 θα έπρεπε να είναι περισσότερα από τρία
αφού θα μπορούσε το σημερινό ορθο- παράγωγο να είναι διαφορετικό
αν μεταξύ των δύο ατόμων άνθρακα με την υποκατάσταση
 μεσολαβούσε απλός ή διπλός δεσμός.
Τα ισομερή αυτά δεν ανιχνεύθηκαν ποτέ κι αυτό έδωσε στον Kekulé
τη βάση για να διατυπώσει την πιο προχωρημένη από τις θεωρίες του,
 αυτή της «ταλάντωσης» του βενζολίου μεταξύ δύο ισοδύναμων δομών
 που διέφεραν στη σχετική θέση των απλών και διπλών δεσμών.
Η σημασία της δομής του βενζολίου και κατ' επέκταση όλων των αρωματικών ενώσεων ήταν τόση ώστε η Γερμανική Χημική Κοινότητα οργάνωσε το 1890 έναν εορτασμό για τα 25 χρόνια από την πρόταση της δομής από τον Kekulé. Στον εορτασμό αυτό μίλησε ο ίδιος ο Kekulé και αναφέρθηκε στο γεγονός ότι είχε ένα όνειρο κατά τη διάρκεια της ημέρας, στο οποίο είδε ένα φίδι να δαγκώνει την ουρά του. Η εικόνα αυτή δεν είναι βέβαια καθημερινό φαινόμενο στη ζωή αποτελεί όμως ένα γνωστό αλχημιστικό μοτίβο με τη μορφή του λεγόμενου ουροβόρου και προφανώς ήταν στο γνωστικό υπόβαθρο του Kekulé όπως και πολλών από τους ακροατές του.
Κάτι ανάλογο είχε παρουσιαστεί μερικά χρόνια πριν από την ομιλία αλλά με τη μορφή αστείας απεικόνισης όπου το ρόλο των ατόμων άνθρακα έπαιζαν έξι πίθηκοι που σχημάτιζαν κύκλο καθώς κρατούσε ο καθένας την ουρά του γείτονά του (απόδοση του κειμένου στην Αγγλική, D. Wilcox and F. Greenbaum, Journal of Chemical Education, 42, 266-267, 1965). Φαίνεται λοιπόν πως η ιστορία είχε κυκλοφορήσει από τον κύκλο του Kekulé και ήταν ήδη γνωστή όταν πραγματοποίησε την ομιλία του.
Friedrich August Kekulé von Stradonitz

H πρώτη πρόταση για τη διάταξη του μορίου του βενζολίου.

Τρίτη, 7 Αυγούστου 2018

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΧΗΜΕΙΑΣ

ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΣΥΝΔΕΣΜΟ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΒΡΕΙΤΕ ΥΛΙΚΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΧΗΜΕΙΑΣ (ΧΡΗΣΙΜΟ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΕΤΟΣ ΧΗΜΕΙΑΣ-2019)

ΜΕΡΙΚΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΥΡΙΟΤΕΡΟΥΣ
 ΣΤΑΘΜΟΥΣ ΤΗΣ ΕΞΕΛΙΞΗΣ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΤΗΣ ΧΗΜΕΙΑΣ

ΕΠΙΜΕΛΗΘΗΚΑΝ ΟΙ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ
Θανάσης Βαλαβανίδης, Καθηγητής - Κωνσταντίνος Ευσταθίου, Καθηγητής 
ΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΘΕΡΜΑ.


http://195.134.76.37/chemicals/chem_history.htm

Πυθαγόρας

Βικιπαίδεια πληροφορίες για τον Πυθαγόρα   https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CF%85%CE%B8%CE%B1%CE%B3%CF%8C%CF%81%CE%B1%CF%82 διάφορ...