Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα διοξίνες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα διοξίνες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017

ΔΙΟΞΙΝΕΣ, ΕΝΑΣ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΟΣ ΕΦΙΑΛΤΗΣ

Στην ιδιαίτερα επιβαρυντική για το περιβάλλον τεχνολογική εποχή μας, οι χημικές ουσίες που θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν «περιβαλλοντικοί εφιάλτες» είναι πολλές. Σίγουρα οι διοξίνες είναι από τις πιο επικίνδυνες για πολλούς λόγους.
Τι είναι οι διοξίνες; O όρος διοξίνες καλύπτει μια ομάδα 75 πολυχλωριωμένων διβενζο-παρα-διοξινών (polychlorinated dibenzo-p-dioxins, PCDDs) και 135 πολυχλωριωμένων διβενζο-φουρανιών (polychlorinated dibenzo-furans, PCDFs), 17 από τις οποίες είναι ιδιαίτερα τοξικές. Η τοξικότερη ουσία είναι η 2,3,7,8-τετραχλωροδιβενζο-παρα-διοξίνη (TCDD), η οποία χαρακτηρίζεται συνήθως «διοξίνη» και   έχει χαρακτηριστεί καρκινογόνος για τον άνθρωπο από τον Διεθνή Οργανισμό Ερευνών του Καρκίνου και άλλους αξιόπιστους διεθνείς οργανισμούς  . Επίσης τα πολυχλωροδιφαινύλια (polychlorinated diphenyls, PCBs) είναι μια ομάδα 209   ουσιών, οι οποίες   σύμφωνα με τις τοξικολογικές τους ιδιότητες μπορούν να καταταγούν σε δύο υποσύνολα.  12 από αυτές έχουν τοξικολογικές ιδιότητες παρόμοιες με των διοξινών και για το λόγο αυτό συχνά αναφέρονται ως «παρόμοια με τις διοξίνες πολυχλωροδιφαινύλια (PCBs)». Τα άλλα PCBs  έχουν διαφορετικά τοξικολογικά χαρακτηριστικά από αυτά των διοξινών.
Γιατί όμως η αναφορά στις διοξίνες προκαλεί φόβο και ανησυχία; Οι διοξίνες είναι μια χημική οικογένεια ιδιαίτερα τοξική για τον άνθρωπο.  Επίσης είναι από τις ανθεκτικότερες ως προς την βιολογική αποικοδόμηση ουσίες . Η ημιπερίοδος ζωής της δηλαδή ο χρόνος που απαιτείται για να αποικοδομηθεί η μισή της αρχικής ποσότητα, κυμαίνεται ανάλογα με την περίπτωση από 3 μέχρι και τριάντα χρόνια, με μία μέση περίπου διάρκεια ημιζωής τα 7 χρόνια. Για να αποβληθούν επομένως από τον οργανισμό συσσωρευμένες στο λίπος διοξίνες υψηλών σχετικά συγκεντρώσεων μπορούν να απαιτηθούν περίπου 20 έτη! Η ανίχνευση των διοξινών είναι διαδικασία επίπονη, δαπανηρή και γίνεται σε εξειδικευμένα Εργαστήρια. Μόνο 100 εργαστήρια μπορούν να αναλύσουν τις διοξίνες σε δείγματα από το φυσικό περιβάλλον (όπως στάχτες , έδαφος ή νερό) και τις τροφές, άλλα μόνο 20 εργαστήρια στον κόσμο μπορούν να μετρήσουν με αξιοπιστία τις διοξίνες σε βιολογικό υλικό (όπως ανθρώπινο σώμα ή μητρικό γάλα).
Πως δημιουργούνται αυτές οι ενώσεις. Οι διοξίνες δεν είναι ουσίες που παράγει εκούσια ο άνθρωπος, όπως π.χ. τα παρασιτοκτόνα, ή βαρέα μέταλλα. Συνήθως, είναι παραπροϊόντα της βιομηχανικής δραστηριότητας με χλώριο. Για παράδειγμα από την χλωρίωση του χαρτιού (για να γίνει άσπρο) και τη σύνθεση   παρασιτοκτόνων ή άλλων χημικών. Μεγάλες  ποσότητες διοξινών αποβάλλονται στην ατμόσφαιρα και από τις διάφορες καύσεις. (Μηχανές αυτοκινήτων, καυστήρες θέρμανσης, αλλά και πυρκαγιές). Η καύση των σκουπιδιών  παράγει μεγάλες ποσότητες διοξινών, λόγω της καύσης χιλιάδων τόνων πλαστικών απορριμμάτων, κυρίως  PVC . Στη φύση  ποσότητες διοξινών βρίσκονται στο έδαφος και στον πυθμένα ποταμών και λιμνών. Μικρότερες ποσότητες βρίσκονται στον αέρα και το νερό.
Πως περνούν οι διοξίνες στον άνθρωπο και τα ζώα; Οι διοξίνες δεν διαλύονται στο νερό, αλλά είναι λιποδιαλυτές, συσσωρεύονται στους λιπώδεις ιστούς των ζωντανών οργανισμών και, μέσω της τροφικής αλυσίδας, καταφέρνουν να "πολλαπλασιάζουν" τις ποσότητές τους. Οι διοξίνες βρίσκονται σε όλα τα ζωικά λίπη, όπως το λίπος των θηλαστικών και των πουλερικών, στο γάλα, στα αυγά,  αλλά και στα ψάρια και άλλα θαλασσινά (γαρίδες, οστρακοειδή κ.τ.λ.). Ο άνθρωπος λαμβάνει τη μεγαλύτερη ποσότητα διοξινών από την τροφή του, σε ποσοστό έως και 96%. Δυστυχώς όμως η τροφή δεν αποτελεί την μοναδική πύλη εισόδου στον οργανισμό. Διοξίνες παίρνουμε και από τον μολυσμένο λόγω καυσαερίων, ή πυρκαγιών αέρα,   από έκθεση σε μολυσμένο περιβάλλον χώρων καύσης απορριμμάτων και από εισπνοή διαφόρων χημικών ουσιών .
Τι προκαλεί η συσσώρευση διοξινών στους ανθρώπινους ιστούς; Μετά την προσβολή του οργανισμού, οι διοξίνες αφού απορροφηθούν από  γαστρεντερικό σωλήνα   αποθηκεύονται στο λιπώδη ιστό.   Ο μεταβολισμός τους όμως είναι εξαιρετικά βραδύς με μέσο χρόνο ημιζωής τα επτά χρόνια. Δηλαδή, για να αποβληθούν (σχεδόν) από τον οργανισμό, απαιτούνται πολλά χρόνια . Οι διοξίνες παρεμβαίνουν στον μηχανισμό  πολλαπλασιασμού των κυττάρων. Αυτό μπορεί να προκαλέσει τον πρόωρο θάνατό τους, ή να οδηγήσει σε υποπλασία ενός ιστού ή, να οδηγήσει σε καρκίνο. Οι διοξίνες είναι εξαιρετικά καρκινογόνες ουσίες και έχουν συνδεθεί με όλες τις πιθανές μορφές καρκίνου στον ανθρώπινο οργανισμό. Επίσης, προκαλούν βλάβες στο έμβρυο, σακχαρώδη διαβήτη, Ήπιες ηπατικές βλάβες,   στειρότητα, νευρολογικές διαταραχές στα παιδιά, νευροπάθεια, δερματικές παθήσεις ( χλωριο-ακμή , εξανθήματα , υπερτρίχωση) και άλλα. Οι επιπτώσεις των διοξινών στον ανθρώπινο οργανισμό εξαρτώνται από διάφορους παράγοντες: την ηλικία, το σωματικό βάρος και ιδίως από το είδος της διοξίνης. Να σημειωθεί ακόμη, ότι οι διοξίνες απελευθερώνονται στο μητρικό γάλα.
Μπορούν να καταστραφούν πιο γρήγορα; Μερικοί καταφεύγουν σε γρήγορες χημικές δίαιτες, θεωρώντας ότι με την αποβολή του λίπους, θα αποβληθούν και οι λιπόφιλες τοξίνες.   Επειδή όμως αυτές  αποβάλλονται αργά και σταθερά,  αν κάποιος χάσει μεγάλη ποσότητα λίπους απότομα, τότε τεράστιες ποσότητες λιπόφιλων τοξινών απελευθερώνονται στον οργανισμό και προκαλούν τοξίνωση.
Και τι κάνουμε λοιπόν; Παρά τους κινδύνους ωστόσο για την υγεία μας οι διοξίνες δεν μπορούν να απαγορευθούν  διότι  πολύ απλά οι διοξίνες παράγονται σε αναπόφευκτες ανθρώπινες δραστηριότητες, όπως αποτεφρώσεις απορριμμάτων ,  βιομηχανική παραγωγή, ή σε  μεγάλες πυρκαγιές και στη συνέχεια  καταλήγουν στο περιβάλλον. Από την πλευρά του Κράτους  θα πρέπει να γίνονται εντατικοί έλεγχοι σε κτηνοτροφικές μονάδες. Σε ατομική βάση, μια ισορροπημένη διατροφή, πλούσια σε θρεπτικά συστατικά και χαμηλή σε λιπαρά διατροφή μειώνει την  έκθεση σε διοξίνες. Έτσι τρώμε άπαχο κατά το δυνατόν κρέας, αφαιρούμε την πέτσα από το κοτόπουλο, το αρνί και τα παχιά ψάρια, και πίνουμε άπαχο γάλα. Μειώνουμε το μαγειρικό λίπος και το βούτυρο και καταναλώνουμε παρθένο ελαιόλαδο φρούτα, λαχανικά και δημητριακά. Προσέχουμε ακόμη την προέλευση της τροφής και δεν αγοράζουμε κρέατα και γαλακτοκομικά από περιοχές επιβαρυμένες περιβαλλοντικά ή με τοπικό πρόβλημα π.χ. δίπλα σε χωματερές.   Λ.Γ.Τ.

στον παρακάτω σύνδεσμο πληροφορίες από την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια ....κλικ εδώ





Σε παγκόσμιο επίπεδο, η καύση των αποβλήτων και γενικότερα όλων των συγγενών τεχνολογιών θερμικής επεξεργασίας των απορριμμάτων (αλλά και των βιομηχανικών και νοσοκομειακών αποβλήτων) θεωρούνται η σημαντικότερη πηγή έκλυσης διοξινών, στο περιβάλλον. 

Οι διοξίνες είναι μια οικογένεια χημικών ουσιών εξαιρετικά ύποπτη για καρκινογενέσεις, ιδιαίτερα τοξική για τον άνθρωπο και ανθεκτική στη βιολογική αποικοδόμηση. Με την ονομασία διοξίνη συνήθως εννοείται η 2,3,7,8-τετραχλωροδιβενζο-p-διοξίνη (2,3,7,8-TCDD ή απλά TCDD), η τοξικότερη απ' όλες τις διοξίνες. Οι διοξινες σχηματίζονται κυρίως κατά την ατελή καύση οργανοχλωριούχων ενώσεων, χλωριούχων πολυμερών, όπως το PVC (πολυβινυλοχλωρίδιο), αλλά παραδόξως και κατά την καύση οργανικών υλικών παρουσία χλωριούχων αλάτων σε θερμοκρασίες 600-1000 ºC. Επιπλέον, οι διοξίνες αποτελούν ανεπιθύμητα παραπροϊόντα διαφόρων βιομηχανικών διεργασιών, όπως η λεύκανση χαρτοπολτού, η παραγωγή χλωρίνης, η καύση βενζίνης, πετρελαίου και ξύλου. Οι διοξίνες δεν διαλύονται στο νερό, αλλά είναι λιποδιαλυτές και συσσωρεύονται στους λιπώδεις ιστούς των ζωντανών οργανισμών. Η ημιπερίοδος ζωής της TCDD, δηλαδή η μείωση στο 50% της αρχικής ποσότητας, διαρκεί 3 έως 30 χρόνια. Προσροφημένες διοξίνες σε ιζήματα ή σε αιωρούμενα σωματίδια έχουν χρόνο υποδιπλασιασμού που ξεπερνά το 1,5 έτος. Ο χρόνος υποδιπλασιασμού τους στο χώμα εκτιμάται στο 1 έως 3 έτη, ενώ αν βρίσκονται "θαμμένες" ακόμη βαθύτερα, μπορεί να ξεπεράσει τα 12 έτη. 

Έχουν πραγματοποιηθεί πολλές επιστημονικές μελέτες ως προς τις ποσότητες διοξινών που εκλύονται κατά τη καύση διάφορων υλικών. Τυπικό παράδειγμα αποτελούν μελέτες καύσης προσομοιωμένων οικιακών απορριμμάτων σε χαλύβδινα βαρέλια από τον Gullett (1999, 2000) και τους συνεργάτες του. Οι μετρήσεις τους έδειξαν ότι καθώς αυξάνεται η ποσότητα του πολυβινυλοχλωριδίου (PVC) αυξάνεται και η ποσότητα των παραγόμενων διοξινών. Επίσης έχει διαπιστωθεί ότι η παρουσία χάλκινων συρμάτων κατά την καύση απορριμμάτων που περιέχουν PVC αυξάνει τις παραγόμενες διοξίνες κατά 570 φορές στα εκλυόμενα αέρια και κατά 2000 φορές στην τέφρα.

Στην εμπεριστατωμένη μελέτη του Στέλιου Ψωμά Περιβαλλοντολόγου (Greenpeace Νοέμβριος 2005) αναφέρονται τα παρακάτω. Ακόμη και με την καλύτερη δυνατή τεχνολογία, οι αποτεφρωτήρες θα εκπέμπουν τοξικά βαρέα μέταλλα και άκαυστα απόβλητα. Παράλληλα με τις αέριες εκπομπές, θα παράγει στερεά τοξικά απόβλητα (με τη μορφή σκουριάς και τέφρας), καθώς και τοξικά υγρά απόβλητα, τα οποία βέβαια απαιτούν ειδική διαχείριση. Όσο πιο αναπτυγμένα συστήματα αντιρρύπανσης διαθέτει ένα εργοστάσιο καύσης αποβλήτων, τόσο περισσότερες τοξικές ουσίες συσσωρεύονται στα υγρά και στερεά απόβλητα και τόσο δυσκολότερη και ακριβότερη γίνεται η διαχείρισή τους. Ένας μύθος, είναι πως οι διοξίνες καταστρέφονται λόγω των πολύ υψηλών θερμοκρασιών (άνω των 1.000 βαθμών Κελσίου) που αναπτύσσονται κατά τη διάρκεια της καύσης. Όμως τα καυσαέρια πριν βγουν από την καμινάδα ψύχονται και στη διάρκεια αυτής της διαδικασίας υπάρχουν οι ιδανικές θερμοκρασιακές συνθήκες (300-600 βαθμοί) για να δημιουργηθούν εκ νέου διοξίνες. Κάποιες από τις διοξίνες αυτές διαφεύγουν στην ατμόσφαιρα, ενώ όσες συγκρατούνται από τα συστήματα αντιρρύπανσης, καταλήγουν αναπόφευκτα στα υγρά και στερεά απόβλητα της καύσης. Μελέτη για λογαριασμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης έδειξε ότι στα σύγχρονα εργοστάσια καύσης, ένα μικρό ποσοστό διοξινών (της τάξης του 1,7%) διαφεύγει τελικά από την καμινάδα, ενώ το συντριπτικό ποσοστό καταλήγει στις τοξικές τέφρες και τις σκουριές. Το στερεό αυτό υπόλειμμα από την καύση των απορριμμάτων (80-95% τέφρα πυθμένα) σε πολλές περιπτώσεις, είναι γεμάτο από διοξίνες και βαρέα μέταλλα και πρέπει να θάβεται σε ειδικές χωματερές τοξικών αποβλήτων. Σε αρκετές περιπτώσεις όμως, χρησιμοποιείται για έργα οδοποιίας (Γαλλία, ΗΠΑ, Μεγάλη Βρετανία, Πορτογαλλία). Στο Νιουκάστλ στη Μ. Βρετανία, χρησιμοποιήθηκαν τέφρες από γειτονικό εργοστάσιο καύσης για την επίστρωση πεζοδρομίων, πάρκων ακόμη και σχολικών αυλών. Οι σχετικές μετρήσεις που έγιναν έδειξαν ότι οι συγκεντρώσεις τοξικών μετάλλων, όπως υδράργυρος 2,406 %, κάδμιο 785% και μόλυβδος 136% πάνω από επιτρεπτά επίπεδα. 

Βιβλιογραφία 

1] http://www.chem.uoa.gr/chemicals/chem_dioxin.htm. Η χημική ένωση του μήνα [Ιούνιος 2010], Θανάσης Βαλαβανίδης και Κων/νος Ευσταθίου, Καθηγητές τμήματος Χημείας Πανεπιστημίου Αθηνών. 
2] http://www.greenpeace.org/raw/content/greece/press/118523/264982.pdf. ΚΑΥΣΗ ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ Ακριβή – Αναποτελεσματική – Επικίνδυνη, Στέλιος Ψωμάς Περιβαλλοντολόγος, greenpeace 2005 
3] Allsopp M, Costner P, Johnston P, (2001). Incineration and human health. State of knowledge of the impacts of waste incinerators on human health. Greenpeace Research Laboratories. University of Exeter, UK.
4] Giugliano, M., Cernuschi, S., Grosso, M., Miglio, R., Aloigi, E. (2002). “PCDD/F Mass Balance in the Flue Gas Cleaning Units of a MSW Incineration Plant,” Chemosphere, vol. 46, pp. 1321-1328. 
5] Paul M. Lemieux Emissions of Polychlorinated Dibenzo-p-dioxins and Polychlorinated Dibenzofurans from the Open Burning of Household Waste in Barrels. Environ. Sci. Technol., ASAP Article January 4, 2000 
6] http://el.wikipedia.org 
7] http://www.cank.org.uk/IncineratorAshGuardian8May2000.html Guardian, “Children at Risk From Poisoned Ash on Paths” May 8, 2000


με δύο λόγιαΤο όνομα «διοξίνη» δεν ανήκει σε μία μόνο ένωση αλλά έχει δοθεί σε ολόκληρη ομάδα τοξικών ενώσεων με βασικό τους συστατικό το χλώριο. Στην ομάδα αυτή ανήκουν περίπου 210 ενώσεις! Προκύπτουν ως παραπροϊόντα διαφόρων παραγωγικών αλλά και φυσικών χημικών διεργασιών, με τη λεύκανση χαρτοπολτού, με την παραγωγή χλωρίνης, με την όχι σωστή καύση και αποτέφρωση απορριμμάτων, την καύση βενζίνης, πετρελαίου και ξύλου, αλλά εμφανίζονται απρόσκλητες κατά τη διάρκεια πυρκαγιών και με τις εκρήξεις ηφαιστείων.

Μια ιστορία με ενδιαφέρον
«Στο ιατρείο μπήκε ένας άνθρωπος περίπου 30 ετών με τα δυο του παιδιά ηλικίας 3 και 5 ετών. Το πρόσωπό του ήταν παραμορφωμένο, σαν να είχε πάθει ακμή και τα σπυριά να είχαν κακοφορμίσει φρικτά. Την ίδια εικόνα παρουσίαζαν τα χέρια του, οι ώμοι, η πλάτη και οι μηροί. Τα παιδιά είχαν παραμορφωμένα τα πρόσωπά τους και τον λαιμό τους. Διέγνωσα χλωρακμή διότι ο άνθρωπος εργαζόταν σε εργοστάσιο παραγωγής ουσιών με βάση το χλώριο. Τα παιδιά του είχαν μολυνθεί από τα ρούχα του γιατί, όπως μου είπε, γυρίζοντας από τη δουλειά έτρεχαν χαρούμενα να τον υποδεχθούν και να αγκαλιάσουν τα πόδια του αφού δεν έφθαναν πιο ψηλά από εκεί».

Είναι μια διήγηση γιατρού στην Αλαμπάμα των Ηνωμένων Πολιτειών λίγο πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Η ασθένεια είχε διαγνωσθεί από το 1899 και ο Γερμανός Karl Herxheimer της είχε δώσει το όνομα «χλωρακμή» διότι τη συνέδεσε με τις χλωροενώσεις που όλον σχεδόν τον 20ό αιώνα χρησιμοποιήθηκαν για την παραγωγή ζιζανιοκτόνων, ουσιών για τη μόνωση ηλεκτρικών εγκαταστάσεων, ακόμη και καθαριστικών του σπιτιού, ενώ χιλιάδες εργάτες στα εργοστάσια παρασκευής των ουσιών αρρώσταιναν από την επαφή τους με αυτές.

Ποιον είχαν νονό;
Εδώ δεν χρειάστηκε νονός διότι κανείς δεν διεκδικεί κάποια δόξα για την ύπαρξή τους ούτε διανοήθηκε κάποιος να τις παρασκευάσει άμεσα. Το όνομα προκύπτει αυθόρμητα από τη χημική ονομασία πολυχλωριωμένες διβενζο-p-διοξίνες, αφού το μόριό τους περιλαμβάνει αρκετά άτομα χλωρίου, δύο βενζοϊκούς δακτυλίους και δύο άτομα οξυγόνου (polychlorinated dibenzo-p-dioxins), από όπου προκύπτει η συντομογραφία PCDD και το όνομα διοξίνη. Λόγω πολλών ομοιοτήτων στα μόριά τους θεωρούνται συγγενείς και με την ομάδα PCDF, που είναι και αυτή ένα κακό συναπάντημα και μια κακή... φαμίλια, με τη γενική ονομασία φουράνια. Μακριά και από τις δύο.

Πότε εμφανίζονται
Ιάπωνες επιστήμονες (http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/17432330) συγκέντρωσαν διάφορα καθημερινά υλικά που περιείχαν χλώριο, έφτιαξαν έναν αυτοσχέδιο θάλαμο καύσης και άρχισαν να μετρούν τον σχηματισμό διοξινών ανάλογα με το είδος του υλικού που έκαιγαν, από πλαστικά μπουκάλια PVC, τρόφιμα, τετραφθαλικό πολυαιθυλένιο ΡΕΤ, φύλλα, ξύλα και σε άλλη στιγμή σε συνδυασμό με χλωριούχες ενώσεις (NaCl, KCl, CuCI2, MgCl2, MnCl2, FeCl2, CoCl2, θαλασσινό νερό, στάχτες). Είδαν ότι πάντα είχαν τη δημιουργία διοξινών, όταν υπήρχε χλώριο είχαν αυξημένη παραγωγή των ουσιών αυτών και η παραγωγή διοξινών - σε μεγαλύτερο ποσοστό ήταν φουράνια - άρχιζε από τους 450 βαθμούς Κελσίου και ελαττωνόταν μετά τους 850. Η καταλυτική παρουσία χαλκού στην καύση των πλαστικών έκανε τα πράγματα πολύ χειρότερα και καταλαβαίνει ο καθένας μας εδώ στην Ελλάδα πού παραπέμπει αυτός ο συνδυασμός.

Τι θέλουν στη ζωή μας;

Η πρόσφατη πυρκαγιά στον Ασπρόπυργο είχε ως συνέπεια τη διασπορά διοξινών στην ατμόσφαιρα. Κατά συνέπεια, το Κέντρο Ερευνών Δημόκριτος (ΕΦΑΜΑΔ)  συνέστησε να σταματήσει η βοσκή για τα ζώα σε ακτίνα 5 χλμ., να καλυφθούν οι δεξαμενές ύδρευσης και να πλένονται πολύ καλά τα φρούτα και τα λαχανικά

Oι διοξίνες και τα PCBs ανήκουν στην κατηγορία των ανθεκτικών οργανικών ρύπων  (POPs) που παρουσιάζουν πολύ μεγάλη αντίσταση στη χημική και βιολογική διάσπαση και κατά συνέπεια περνούν από το περιβάλλον στην τροφική αλυσίδα των ζώων και τελικά συσσωρεύονται στον ανθρώπινο οργανισμό, με καταστρεπτικές συνέπειες για την υγεία. Οσο περισσότερο ζει ένας οργανισμός τόσο μεγαλύτερες συγκεντρώσεις διοξινών αναμένεται να συσσωρεύονται στους λιπώδεις ιστούς του, ενώ ένα μέρος τους αποβάλλεται πολύ πιο αργά, ανάλογα με την ποσότητά τους. Τροφές με μεγαλύτερη περιεκτικότητα σε λίπος, όπως χοιρινό και βοδινό κρέας, πλήρες γάλα, αβγά και λιπαρά ψάρια (σολομός, ρέγκες), συγκεντρώνουν μεγαλύτερες ποσότητες διοξινών.

Κάποια κύτταρα θηλαστικών όπως αυτά στο συκώτι περιέχουν ένα σχετικά μεγάλο μόριο με το σχοινοτενές όνομα αρυλ-υδρογονανθρακικός υποδοχέας, με πιο βολικό συμβολισμό τους τρεις χαρακτήρες AhR και το ακόμη πιο βολικό σχήμα μιας υποτυπώδους τσέπης. Ενώσεις ξένες προς το σώμα μας όπως η διοξίνη ταιριάζουν άνετα σε αυτή την τσέπη. Από εκεί ενεργοποιούν τον AhR και το όλο φθάνει ως τον πυρήνα του κυττάρου όπου υπάρχουν τα γονίδια. Εκεί μπορούν να συμβούν δύο πράγματα: να ενεργοποιήσει ή να εμποδίσει γονίδια που ελέγχουν την ομαλή εξέλιξη  του κυττάρου. Να μεγαλώσει, για παράδειγμα, ανεξέλεγκτα ή να αρνηθεί να πεθάνει στην ώρα του. Οσο περισσότερα τέτοια ζευγάρια δημιουργούνται τόσο αυξάνεται η πίεση για να πάψει ο οργανισμός να αναπτύσσεται σωστά και όταν περάσει έναν κρίσιμο αριθμό έχουμε γενίκευση μιας καρκινογόνου συμπεριφοράς των κυττάρων.

Σε τι οφείλεται η χλωρακμή;
Φαίνεται ότι δεν είναι δερματική πάθηση αλλά των βλαστοκυττάρων του δέρματος που αρχίζουν να λειτουργούν λάθος καταλήγοντας σε κερατινοειδείς εκκρίσεις και την εμφάνιση σκληρυμένων κορυφών. Η διοξίνη αποβάλλεται με την πάροδο αρκετών χρόνων (βλ. www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC2835904/). Εχει διαπιστωθεί ότι επιταχύνεται η αποβολή της διοξίνης από τον οργανισμό με τη χρήση του προϊόντος «ολέστρα», ενός υποκατάστατου του ζωικού λίπους που χρησιμοποιείται στη βιομηχανία μεταξύ άλλων και για να τηγανίσουν πατατάκια!

Και η ερώτηση του «ενός εκατομμυρίου»!
Πώς λέγεται η πόλη της Βόρειας Ιταλίας, στη Λομβαρδία, όπου τον Ιούλιο του 1976 συνέβη μια έκρηξη σε εργοστάσιό της παραγωγής χημικών ουσιών, με αποτέλεσμα η διοξίνη που εκλύθηκε να μολύνει χιλιάδες ανθρώπους στην πόλη αυτή και στις γειτονικές;

Οποιος είπε ή σκέφθηκε την πόλη Seveso το έχασε το εκατομμύριο. Διότι το εργοστάσιο βρισκόταν στη γειτονική πόλη που λέγεται Meda (άλλωστε και η εταιρεία λεγόταν ICMESA, Industrie Chimiche Meda Società Azionaria, παράρτημα της ελβετικής Hoffman-La Roche). Ο άνεμος όμως είχε τέτοια κατεύθυνση ώστε πιο πολύ το νέφος από έναν λέβητα παρασκευής της ουσίας εξαχλωροφέν που διερράγη και η τριχλωροφαινόλη λόγω υψηλής θερμοκρασίας έδωσαν και δύο κιλά διοξίνης που έπληξαν την πόλη του Seveso με 19.000 κατοίκους και άλλες γειτονικές πόλεις.

Αριθμοί κυκλοφορίας
10.000
 φορές περισσότερο τοξικά είναι ορισμένα μέλη της οικογένειας των διοξινών από άλλα.

17 Από τις συνολικά 210 ενώσεις που ανήκουν στις δύο προς αποφυγήν «οικογένειες» 17 είναι οι πλέον τοξικές.

95,5% Στο ανθρώπινο σώμα οι διοξίνες εισέρχονται κατά ποσοστό 95,5% από την τροφή και ιδιαίτερα από την κατανάλωση λιπαρών τροφών.

Face Control
Πρόκειται για λευκή κρυσταλλική ουσία και αλίμονο σε όποιον την ακουμπήσει, την εισπνεύσει, την καταπιεί  και βρεθεί στο εσωτερικό του οργανισμού του.


Πυθαγόρας

Βικιπαίδεια πληροφορίες για τον Πυθαγόρα   https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CF%85%CE%B8%CE%B1%CE%B3%CF%8C%CF%81%CE%B1%CF%82 διάφορ...