Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αστερισμοί. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αστερισμοί. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη, 24 Αυγούστου 2017

αστερισμοί οι οποίοι ανατέλλουν και δύουν στην Ελλάδα

Πρώτοι οι αρχαίοι έδωσαν σε διάφορους αστερισμούς ονόματα ηρώων, ζώων ή άλλων πραγμάτων, κι έτσι διευκόλυναν την αναγνώρισή τους, τον προσανατολισμό τους με αυτά μέσα στη νύχτα και τον καθορισμό της ώρας.
Ως το 15ο - 16ο αιώνα ήταν γνωστοί 48 αστερισμοί, αλλά οι θαλασσοπόροι αυτών των αιώνων ανακάλυψαν νέους αστερισμούς, του νότιου ημισφαίριου, και σιγά σιγά ο συνολικός αριθμός τους πέρασε τους 88, από τους οποίους βόρειοι και αειφανείς (φαίνονται πάντα) για την Ελλάδα είναι οι αστερισμοί: Μεγάλη και μικρή Άρκτος, Κασσιόπη, Κηφέας, Δράκοντας και Καμηλοπάρδαλη.
Οι βόρειοι αστερισμοί οι οποίοι ανατέλλουν και δύουν στην Ελλάδα είναι: Ανδρομέδα, Τρίγωνο ή Δελτωτό, Περσέας, Ηνίοχος, Λυγξ, Μικρός Λέων Θηρευτικοί Κύνες, Κόμη της Βερενίκης, Βοώτης, Β. Στέφανος, Ηρακλής, Όφις, Οφιούχος, Ασπίδα, Σοβιέσκη ή Θυρέος, Λύρα, Κύκνος ή Όρνις, Βέλλας ή Οιστός, Αετός, Αλώπηξ, Δελφίνι, Ιππάριο ή Ίππου Προτομή, Σαύρα και Πήγασος ή Ίππος.
Ζωδιακοί αστερισμοί είναι Κριός, Ταύρος, Δίδυμοι, Καρκίνος, Λέων, Παρθένος, Ζυγός, Σκορπιός, Τοξότης, Αιγόκερως, Υδροχόος, και Ιχθείς.

Νότιοι αστερισμοί που ανατέλλουν και δύουν στην Ελλάδα είναι: Κήτος ή Φάλαινα, Ηριδανός ή Ποταμός, Ωρίωνας, Λαγός, Περιστέρι, Μέγας Κύων, Προκύων ή Μικρός Κύων, Κένταυρος, Θηρίο ή Λύκος, Θυμιατήρι ή Βωμός, Ν. Στέφανος, Ν. Ιχθύς, Πυξίς, Αντλία ή Πνευματική Μηχανή, Εξάς, Γνώμων, Μικροσκόπιο και Γερανός.
Νότιοι που δε φαίνονται στην Ελλάδα είναι: Τουκάνα, Ωρολόγιο, Γλυφείο, Ύδρος ή Ν. Όφις, Δίκτυο, Δοράς ή Ξιφίας, Οκρίβας ή Ζωγράφος, Τράπεζα, Ιπτάμενος Ιχθύς, Χαμαιλέοντας, Διαβήτης, Μυία, Ν. Σταυρός, Πτηνό, Ν. Τρίγωνο, Οκτάς, Ταώς, Τηλεσκόπιο και Ινδός.

ΗΝΙΟΧΟΣ
Είναι αστερισμός του βόρειου ημισφαίριου του ουρανού, που εμφανίζεται το φθινόπωρο. Περιλαμβάνει 80 αστέρες, από τους οποίους ο λαμπρότερος είναι ο λεγόμενος Αιξ ή Καπέλλα. Στους αρχαίους χάρτες παριστάνεται με μορφή ηνίοχου χωρίς μάτι, που κρατάει μαστίγιο και ηνία.

ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ


Ένας από τους σημαντικότερους αστερισμούς του βόρειου ημισφαίριου του ουρανού. Η Ανδρομέδα περιλαμβάνει 86 αστέρια που διακρίνονται με γυμνό μάτι. Ο αστερισμός της Ανδρομέδας βρίσκεται ανάμεσα από τους αστερισμούς Πήγασο και Περσέα, στα νότια της Κασσιόπης. Διακρίνεται εύκολα από τα τρία λαμπρά του αστέρια, που μαζί με το τετράπλευρο του Πήγασου, σχηματίζουν ένα παρόμοιο, αλλά μεγαλύτερο σχήμα από τη Μεγάλη Άρκτο.
ΠΕΡΣΕΑΣ

Αστερισμός του βόρειου ημισφαίριου που βρίσκεται ανάμεσα στους αστερισμούς της Κασσιόπης, του Ηνίοχου, της Ανδρομέδας και του Ταύρου. Σ’ αυτόν ανήκουν 136 αστέρια που είναι ορατά με γυμνό μάτι, καθώς και μερικά διπλά και πολλαπλά αστέρια και αστρικά σμήνη. Ο αστερισμός του Περσέα περιλαμβάνει ακόμα και αρκετά μεταβλητά αστέρια, κυριότερα από τα οποία είναι ο Αλγκόλ.

ΠΗΓΑΣΟΣ


Αστερισμός του βόρειου ημισφαίριου που βρίσκεται ανάμεσα στους αστερισμούς του Υδροχόου, του Κύκνου, της Ανδρομέδας κ.ά. Σ’ αυτόν ανήκουν 118 άστρα που είναι ορατά με γυμνό μάτι. Τρία από τα αστέρια του αστερισμού του Πήγασου, ο Μαρκά β, ο Σχεάτ και ο Αλγκενίμπ μαζί μ’ ένα αστέρι του αστερισμού της Ανδρομέδας, τον Αλφεράτ, σχηματίζουν τετράπλευρο.

ΤΑΥΡΟΣ




Αστερισμός που βρίσκεται στο βόρειο ημισφαίριο μεταξύ των αστερισμών του Περσέα, του Κριού, του Κήτους, του Ηριδανού, του Ωρίωνα, των Διδύμων και του Ηνίοχου. Είναι ο δεύτερος αστερισμός του ζωδιακού κύκλου. Εικονίζεται σαν ταύρος, με σκυμμένο κεφάλι, που εφορμά κατά του Ωρίωνα, που αμύνεται με υψωμένο ρόπαλο. Κατά τη μυθολογία εικονίζει τον ταύρο, στον οποίο μεταμορφώθηκε ο Δίας και άρπαξε την ωραία Ευρώπη από τη Φοινίκη και την πήγε κολυμπώντας στην Κρήτη. Στον αστερισμό του Ταύρου ανήκει και η Πούλια. Ο Ταύρος περιλαμβάνει 188 αστέρια ορατά με γυμνό μάτι. Το πιο λαμπρό αστέρι του είναι ο Αλντεμπαράν ή Λαμπαδίας.

ΩΡΙΩΝΑΣ

Ένας από τους πιο λαμπρούς αστερισμούς στην ουράνια σφαίρα. Βρίσκεται ανάμεσα στους αστερισμούς των Διδύμων, του Ταύρου, του Ηριδανού και του Μονόκερου. Περιλαμβάνει 150 ορατά αστέρια. Τα πιο φωτεινά είναι ο Ρίγκελ, ο Μπελτεγκέζ, ο Μπελάτριξ και ο Σαΐφ. Ανάμεσα σ’ αυτά βρίσκεται ένα εξαπλό αστέρι, το Θ Ωρίωνα, που καλύπτεται από το νεφέλωμα του Ω. Το νεφέλωμα αυτό είναι από τα πιο ενδιαφέροντα της ουράνιας σφαίρας και εκπέμπει οπτικά και ραδιοφωνικά κύματα σε διάφορες συχνότητες. Έχει διάμετρο 10.000 έτη φωτός και ανακαλύφθηκε το 1655.

Αστερισμός του βόρειου ημισφαίριου, μεταξύ των αστεριών της Λύρας, του Δράκοντα, του Β. Στεφάνου και του Οφιούχου. Είναι ορατός (αμφιφανής) από τον ελληνικό χώρο (Μεσουρανεί κατά τα τέλη Μαΐου). Αποτελείται από αστέρες 3ου, 4ου και 5ου μεγέθους. Αναγνωρίζεται εύκολα από το τραπεζοειδές σχήμα του.

ΚΑΣΣΙΟΠΗ
Αστερισμός του βόρειου ημισφαίριου που βρίσκεται ανάμεσα από τους αστερισμούς του Κηφέα, της Ανδρομέδας, του Περσέα, της Καμηλοπάρδαλης και της Μικρής Άρκτου. Βρίσκεται πάντα απέναντι από τον αστερισμό της Μεγάλης Άρκτου σε σχέση με τον Πολικό Αστέρα και αναγνωρίζεται εύκολα από το χαρακτηριστικό σχήμα των 5 λαμπρότερων αστέρων του. Μέσα στον αστερισμό της Κασσιόπης κατά το έτος 1572 εμφανίστηκε και ένας νέος αστέρας πολύ ισχυρός, ο οποίος όμως μετά από 16 μήνες έσβησε πάλι.

Αποτέλεσμα εικόνας για κασσιοπη αστερισμος

Σάββατο, 18 Μαρτίου 2017

νεφέλωμα της Μερόπης - NGC 1435

φωτο Ευθύμιος Καρτέρης 



Περιοχή: Κως, Ελλάδα
Αστερισμός: Ταύρος
Τηλεσκόπιο: GSO RC8″ Carbon
Στήριξη: Skywatcher NEQ6-Pro
Κάμερα: QHY9 M
Τροχός: Starlight Xpresss 2×5″
Φίλτρα: Baader LRGB 2″
Οδήγηση: OAG Starlight Xpress + Lodestar
Μειωτής εστιακού λόγου: όχι
Image scale: 1.36 arcsec/pixel
Bin= 1×1
Exposure Details: All subs 300sec = 12:00Hrs
Calibration Frames: 50xBIAS,40xFLATS,30XDARKS
Cooling Details: -20°C
Capture: Sequence Generator Pro
Stack: Pixinsight 1.8
Processing: Pixinsight 1.8
Etc: Pegasus Astro Accessories Dual focuser controler



Messier 78 LRGB
Πληροφορίες φωτογραφίας:
Περιοχή: Κως, Ελλάδα (25m).
Ημ/νιες, Ιανουάριος-Φεβρουάριος
Αστερισμός: Ωρίων.
Τηλεσκόπιο: GSO RC8″ Carbon.
Στήριξη: Skywatcher NEQ6-Pro.
Κάμερα:QHY9 M.
Τροχός: Starlight Xpresss 2×5″.
Φίλτρα: Baader LRGB 2″.
Οδήγηση: OAG Starlight Xpress + Lodestar.
Μειωτής εστιακού λόγου: όχι.
Image scale: 1.36 arcsec/pixel.
Bin= 1×1.
Έκθεση:All subs 300sec = 08:25Hrs.

Calibration Frames:50xBIAS,50xFLATS,50XDARKS.
Ψύξη: -20°C.
Λήψη:Sequence Generator Pro.

Επεξεργασία: Pixinsight 1.8.
Etc: Pegasus Astro Accessories Dual focuser controler.

Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2016

Τα Ελληνικά ονόματα των αστερισμών







Αιγόκερως:
Ο θαλάσσιος τράγος ή Παν ή Αιγοκερέα
Οι βαβυλώνιοι τον ονόμαζαν Τράγο-Ψάρι. Στους Έλληνες ταυτίζεται με τον Αυλητή θεό Πάνα. Τον απεικόνιζαν με κέρατα και πόδια τράγου. Πολλές φορές απεικονίζεται με Σύριγγα –αυλός του Πανός ή Κοχύλιον- Κόλχον. Το δέκατο σύμβολο του ζωδιακού,
καλύπτει την περίοδο από 22 Δεκεμβρίου ως 19 Ιανουαρίου.

Με το όνομα Αιγόκερως (Λατινικά, ονομαστική: Capricornus, γενική: Capricorniαστρον. σύμβολοCap), φέρεται αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που αναγνώρισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση.
Είναι νότιος αστερισμός του Ζωδιακού Κύκλουαμφιφανής στην Ελλάδα. Συνορεύει με τους αστερισμούς ΤοξότηΜικροσκόπιονΝότιο ΙχθύΥδροχόο και Αετό. Το όνομά του σημαίνει «Αίγα (γίδα) με κέρατα» και οφείλεται στον `Αρατο. Στους Ίωνες απαντά ως Αιγοκέρευς. Επιθυμούσαν όλοι να τον διακρίνουν έτσι από την Αίγα του Ηνιόχου, τον αστέρα που κυριαρχεί στον βόρειο χειμερινό ουρανό. Ο Ερατοσθένης τον γνώριζε με το όνομα Παν ή Αιγι-Παν, δηλαδή ο τραγοπόδαρος θεός Πάνας μεταμορφωμένος κατά το ήμισυ σε ψάρι από τη βουτιά του στο Νείλο, από όπου και η σημερινή συνηθισμένη αγγλική απόδοση του όρου. Αλλά ο `Αρατος και ο Πτολεμαίος έβλεπαν στους αστέρες του μία απλή και πλήρη γίδα ή κάποιο πολύ παρόμοιο ζώο. Το ίδιο και άλλοι αρχαίοι λαοί: Ο Αιγόκερως ήταν γνωστός ως Bahi, Vahik, Goi και Nahi στην ΠερσίαGadjo στη Συρία (όλα σημαίνουν γίδα) και Al Jady στην Αραβία (=ίβηξ, το είδος Capra beden), Mriga και Makara στην Ινδία(αντιλόπη). Ωστόσο, η σύνδεση με το υγρό στοιχείο ήταν ισχυρότατη, αφού ο Αιγόκερως ως ζώδιο φιλοξενούσε τον `Ηλιο κατά το χειμώνα, δηλαδή την υγρή και βροχερή εποχή στις μεσογειακές και άλλες εύκρατες χώρες. Εμφανίζονται λοιπόν στους Ρωμαίους, μετά τις αρχικές λατινικές ονομασίες του Caper (Αυσόνιος), Flexus Caper (Μανίλιος) και Hircus corniger (Βιργίλιος), και η aequoris Hircus («νερόγιδο»), μαζί με πολλά «υδάτινα» επίθετα στους ποιητές τους, π.χ. Neptuni proles (παιδί του Ποσειδώνος), Pelagi Procella (Θύελλα της Θάλασσας), Imbrifer (Βροχοφόρος), Signum hiemale (Σημείον Χειμώνος), καθώς και το παρόμοιο αρχαιοελληνικό Αθαλπής. Επεκράτησε έτσι βαθμιαία η απεικόνιση: κεφάλι και σώμα γίδας, ουρά ψαριού. Από το ασσυριακό Munaha («γιδόψαρο») μέχρι συριακή σφραγίδα του 187 π.Χ., και στα δυτικά μεσαιωνικά χειρόγραφα. Ακόμα και οι Κινέζοι το μετέτρεψαν από το δικό τους ζώδιο του Ταύρου σε Mo Ki («γιδόψαρο»). Σύμφωνα με τον Καίσιο (Caesius) ο αστερισμός αυτός παριστάνει τον Απόστολο Σίμωνα τον Ζηλωτή, μολονότι σε άλλη εργασία του, ο Caesius, όσο και ο Postellus, θεωρούν ότι ο Αιγόκερως αντιπροσωπεύει τον Αζαζήλ, τον αποδιοπομπαίο τράγο των Εβραίων.
Ως ζωδιακός αστερισμός, ο Αιγόκερως συνδέθηκε με την Αστρολογία, πολλές προλήψεις και θρύλους, ιδίως από την εποχή των προληπτικών Ρωμαίων. Οι Πλατωνικοί πίστευαν ότι οι ψυχές των ανθρώπων όταν ελευθερώνονταν από το σώμα ανέβαιναν στα ουράνια περνώντας ανάμεσα από τα άστρα του Αιγόκερω, και γι' αυτό ονομαζόταν «Πύλη των Θεών». Ο Σουετώνιοςστη Ζωή του Αυγούστου γράφει ότι ο αυτοκράτορας αυτός έκοψε αργυρά νομίσματα με τη μορφή του Αιγόκερω, επειδή αυτό ήταν το ζώδιό του. Ο Σενέκας αναφέρει ότι ο Βηρωσσός είχε μάθει από τα παλιά βιβλία του Σαργών πως ο κόσμος θα καταστρεφόταν από μια μεγάλη φωτιά όταν όλοι οι πλανήτες θα συγκεντρώνονταν στον Αιγόκερω.
Ο Αιγόκερως έχει την ιδιαίτερη διάκριση ότι ένας κύκλος της γήινης σφαίρας, ο Τροπικός του Αιγόκερω, φέρει το όνομά του. Αυτό οφείλεται στο ότι στα χρόνια του Πτολεμαίου το νοτιότερο σημείο που μπορεί να βρεθεί ο `Ηλιος στο γήινο ουρανό βρισκόταν μέσα στα όρια του Αιγόκερω. Σε αυτό το σημείο βρίσκεται ο `Ηλιος κάθε έτος κατά το Χειμερινό Ηλιοστάσιο, στις 21 Δεκεμβρίου, οπότε ο `Ηλιος περνά από το ζενίθ το μεσημέρι στους τόπους που βρίσκονται πάνω στον Τροπικό του Αιγόκερω. Η μετάπτωση του άξονα της Γης όμως έχει αλλάξει το νοτιότερο αυτό σημείο πάνω στην ουράνια σφαίρα, και τώρα βρίσκεται νοτιοδυτικά του αστέρα μ Τοξότου στον ομώνυμο αστερισμό. Στην εποχή μας ο `Ηλιος βρίσκεται μέσα στα όρια του Αιγόκερω από τις 21 Ιανουαρίου ως τις 16 Φεβρουαρίου, και οι ημερομηνίες αυτές συνεχίζουν να μετατίθενται προς τα εμπρός με ρυθμό 1 ημέρα ανά 71,1 έτη.
Μία άλλη «διάκριση» για τον Αιγόκερω είναι ότι σε αυτόν βρισκόταν ο πλανήτης Ποσειδώνας όταν ανακαλύφθηκε, στις 23 Σεπτεμβρίου 1846, από τον Galle(Αστεροσκοπείο Βερολίνου) μετά από υπόδειξη του Le Verrier (Αστεροσκοπείο Παρισίων).

Αετός Aquila Aql
Το μεγαλοπρεπές ...πτηνό του Δία.
Ο Αετός (Λατινικά, ονομαστική: Aquila, γενική Aquilaeαστρον. σύμβολοAql), είναι αστερισμός που σημειώθηκε στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που αναγνώρισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση.
Ο Αστερισμός του Αετού θεωρείται ως ένας από τους ωραιότερους αστερισμούς. Βρίσκεται δε κατά το ήμισυ στο βόρειο και κατά το άλλο ήμισυ στο νότιο ουράνιο ημισφαίριο. Εν μέρει δε κείται εντός του Γαλαξία. Επειδή όμως εκτείνεται περισσότερο στο Β. ημισφαίριο συγκαταλέγεται στους βόρειους αστερισμούς.
Κατά ουράνια θέση βρίσκεται νότια του αστερισμού του Βέλους και βόρεια του Τοξότη μεταξύ του Υδροχόου και του Οφιούχου. Είναι αμφιφανής στην Ελλάδα.
Αναγνωρίζεται σχετικά εύκολα από τους τρεις λαμπρούς αστέρες του που αποτελούν περίπου ευθεία γραμμή. Ο μεσαίος που είναι και ο λαμπρότερος, πρώτου μεγέθους, ονομάζεται «Αετός» ή «Αλτάιρ» (αραβικό όνομα) όπως και ονομάζεται σήμερα (Altair). Αμυδροί αστέρες εντός του αστερισμού του Αετού απετέλεσαν τον αστερισμό του Αντίνοου τον οποίο αναφέρει και ο Πτολεμαίος. Επίσης το ίδιο σε ξεχωριστό αστερισμό ανήγαγε τους αμυδρούς αυτούς αστέρες και ο Τύχων Μπραχέ το 1602.
Σήμερα όμως δεν αναγνωρίζεται ως ιδιαίτερος αστερισμός. Έτσι ο αστερισμός του Αετού απαρτίζεται μαζί με εκείνους του Αντίνοου από 73 αστέρες ορατούς με γυμνό μάτι, δηλαδή αστέρες 1ου μέχρι 6ου μεγέθους. Ιδία ονομασία φέρουν μόνο ο Αλτάιρ και ο άνωθεν αυτού γ που διατηρεί την αραβική ονομασία «Ταραζέντ».
Το όνομα Αετός του αστερισμού οφείλεται στον μυθολογικό αετό του Διός που στο σύμπλεγμα αυτό των αστέρων οι αρχαίοι Έλληνες φαντάζονταν ότι έβλεπαν αετό να ίπταται και να μεταφέρει με τα νύχια του τον Γανυμήδη στον Δία προκειμένου να τον υπηρετήσει ως οινοχόος. Αργότερα ο Αδριανός για να τιμήσει τον ευνοούμενό του τον Αντίνοο αντικατέστησε στον αστερισμό τον Γανυμήδη δια του Αντινόου, και ονόμασε Γανυμήδη τον αστερισμό του Υδροχόου. Οι αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς αναφέρουν τον αστερισμό με διάφορες ονομασίες, όπως «Διός Όρνις», «Οιωνών Βασιλεύς» στον Πίνδαρο και «Βάσανος» ή «Βασανιστήριον», παραπέμποντας στον αετό του μύθου του Προμηθέα. Αναφέρεται επίσης ως «Γυψ», ονομασία που πέρασε και στους Λατίνους συγγραφείς ως Vultur volans

Ανδρομέδα Andromeda ή αλυσοδεμένη κόρη.

Κόρη της Κασσιόπης και του Κηφέως και σύζυγος του Περσέα.
Η Ανδρομέδα (Λατινικά, ονομαστική: Andromeda, γενική: Andromedaeαστρον. σύμβολοAnd), είναι αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο στον κατάλογό του της «Μαθηματικής Συντάξεως» και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που αναγνώρισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση.
Βρίσκεται νότια του αστερισμού Κασσιόπη, και μεταξύ των αστερισμών Πηγάσου και Περσέως, νότια δε αυτού 3 λαμπροί αστέρες δημιουργούν τον αστερισμό του Τριγώνου. Είναι αμφιφανής στην Ελλάδα.
Η «Ανδρομέδα» αναγνωρίζεται σχετικά εύκολα από τους τρεις λαμπρούς αστέρες δεύτερου μεγέθους που συνδέουν το τετράπλευρο του Πηγάσου με το τόξο του Περσέως. Από το τετράπλευρο του Πηγάσου ο βορειότερος αστέρας ανήκει στην Ανδρομέδα και είναι ο «α» Ανδρομέδας, που κακώς από πολλούς προσμετράται ως αστέρας του Πήγασου, προκειμένου να συμπληρώνεται το τετράπλευρο. Ο αστέρας αυτός, ο α, είναι δευτέρου μεγέθους και ο μεν Πτολεμαίος τον αποκαλεί «ο εν τη κεφαλή» οι δε Άραβες τον ονόμαζαν «Σιρράχ»[1][2]. Εξ αυτού στη συνέχεια ο «β», ο κατά Πτολεμαίο «κείμενος εν τη ζώνη» και κατά τους Άραβες ο «Μιραχ»[1][3] του οποίου και ακολουθεί ο «γ» ο «εν τω αριστερώ πόδι» στον κατάλογο του Πτολεμαίου που σήμερα ονομάζεται «'Αλαμάκ»[1][4] εκ των Αράβων. Οι «β» και «γ» αν και αμυδρότεροι είναι εξ ίσου δευτέρου μεγέθους (2,4).
Οι τρεις αυτοί αστέρες «α», «β» και «γ» ευρισκόμενοι σε ίση σχεδόν απόσταση μεταξύ τους αποτελούν τους σημαντικότερους του αστερισμού, παρόλο που σ΄ αυτόν περιλαμβάνονται «εν συνόλω» 86 αστέρες από δευτέρου μέχρι και έκτου μεγέθους δυνάμενοι να παρατηρηθούν δια γυμνού οφθαλμού (εκτός πόλεων και κατά ασέληνη νύκτα).
Επίσης άνωθεν του «β» και κάθετα προς τη νοητή ευθεία των «α», «β» και «γ» κύριων αστέρων υπάρχουν έτεροι δύο αμυδρότεροι μεν αλλά λαμπροί, οι «μ» και «ν» της Ανδρομέδας, ειδικά ο «ν» απέχει από τον «β» όσο ο «β» από τον «α». Επίσης οι «β», «μ» και «ν» αποτελούν και το περίζωμα της Ανδρομέδας.
Τώρα άνωθεν και λίγο δεξιότερα του αστέρα «ν» της Ανδρομέδας υπάρχει ο περίφημος «Νεφελοειδής της Ανδρομέδας», που αποτελεί ένα ολόκληρο γαλαξία σαν τον δικό μας: Είναι ο Μέγας Γαλαξίας της Ανδρομέδας, το μακρινότερο ουράνιο «αντικείμενο» που γίνεται ορατό με γυμνό μάτι.
Σημείωση:
  1. Στον ουράνιο χάρτη που παρατίθεται ο «α» της Ανδρομέδας φέρεται με το όνομα Sirrah. Επίσης ο «ν» συμπίπτει με τον Γαλαξία της Ανδρομέδας που όμως έπρεπε να φέρεται λίγο πιο πάνω και δεξιότερα.
  2. Στο κατάλογο του Πτολεμαίου περιλαμβάνονταν μόνο 23 αστέρες εκ των οποίων οι 4 χαρακτηρίζονται ως τρίτου μεγέθους, 15 ως τέταρτου και οι υπόλοιποι 5 ως πέμπτου.
  3. Παρά των Ελλήνων η Ανδρομέδα έφερε και άλλα ονόματα όπως Κηφηΐδα (Κηφηΐς) (ως θεωρούμενη κόρη του Κηφέως και της Κασσιόπης) ή Περσίδα (θεωρούμενη ως σύζυγος του Περσέως).
  4. Κατά τον Άρατο η Ανδρομέδα «δεσμὰ δέ οἱ κεῖται καὶ ἐν οὐρανῶ»[5] μεταφέροντας τον σχετικό μύθο της αλυσόδεσής της σε ακτή από τον Ποσειδώνα, που ελευθέρωσε ο Περσέας. Γι αυτό και στην ουράνια χαρτογράφηση ο αστερισμός της Ανδρομέδας φέρεται «δεδεμένη» το περίζωμα της οποίας παριστούν οι αστέρες «β», «μ» και «ν»
  5. Εκ του παραπάνω δε συσχετισμού του μύθου και οι Άραβες αποκαλούσαν τον αστερισμό αυτό και ως «Ελ-Μαρά» ή «Ελ-Μουσαλσελά» που σημαίνει «Αλυσόδετη γυνή».


Αργώ ή Ναύς ή το πλοίο των Αργοναυτών.

Το πρώτο πλοίο που λέγετε ότι πέρασε το πέλαγο που πριν ήταν άβατο. Το ναυπήγησε ο Άργος. Είναι χωρισμένο σε τρεις επιμέρους Αστερισμούς τα Ιστία, την Τρόπιδα και την Πρύμνη ή Πανιά , Καρίνα και Πρύμνη. Ο Κάνωπος ο λαμπρότερος αστερισμός μετά τον Σείριο ή αλλιώς Πηδάλιο ανήκει στην Τρόπιδα (λέγεται ότι ήταν ο Ναύαρχος του Στόλου του Μενελάου.
Μια εικόνα από το παρελθόν:
7500 έτη φωτός μακρία και 7500 έτη πριν: Tο φώς απ΄τη γέννηση ενός άστρου που εκπέμφθηκε πριν από 7500 χρόνια συλλάμβάνεται απο το τηλεσκόπιοXιούμπλ(Ηubble). Aέρια και αστρική σκόνη στροβιλίζονται σε ένα χορό δημιουργίας που θα μετασχηματιστεί σε αστέρια, σε ήλιους σκορπισμένους στους διάφορους γαλαξίες.
H εικόνα είναι μια σύνθεση απο 48 εικόνες παρμένες από το τηλεσκόπιο και έχει επεξεργαστει ωστε να απεικονίζει ακτινοβολίες που δεν μπορουμε να δούμε με το μάτι μας και μερικά από τα υλικά που παιρνουν μέρος στην δημιουργία: To κόκκινο αποδίδει το θείο,το πράσινο το υδρογόνο και το μπλε την εκπομπη οξυγόνου.
Η δημιουργία του άστρου εντοπίζεται στην περιοχή του παλιού Aστερισμού της Αργούς, όπως ονομάστηκε αρχικά από τους αρχαίος αστρονόμους.
Φαίνεται οι αρχαίοι, μιας και δεν είχανε τηλεόραση και υπολογιστές, τα βραδύα παρατηρουσανε τον ουρανό και και μελετούσανε τη θέση και την κίνηση τους με μεγάλο ενδιαφέρον. Χωρις τα φώτα των σημερινών πόλεων, ο ουρανός φάινεται πιο φωτεινός και διακρίνονται τα άστρα με μεγαλύτερη καθαρότητα.Προφανώς πέρα από τις σύγχρονες μορφές ρύπανσης, οι αρχαίοι αστρονόμοι δεν είχαν και το πρόβλημα της φωτορύπανσης
Η φαντασία τους, γονιμοποιημένη από τη μυθολογία τους, «έβλεπε» διάφορα μυθικά πρόσωπα στους σχηματισμούς των αστερισμών. Στον Αστερισμό τους Αργούς, όπως τον όνόμασαν, έβλεπαν το καράβι του Ιάσονα, την Αργώ που η θεά Αθηνά το μετέφερε στον ουρανό και το έκανε αστερισμό.
Παρακάτω ο συνδυασμός των αστεριών που δημιουργούν τον Αστερισμό της Αργούς,
με την αναπαράσταση του καραβιού, που κάπως έτσι το   φαντάστηκε η πλούσια φαντασία των αστρονόμων εκείνης της εποχής.
Αποτέλεσμα εικόνας για αστερισμος Αργώ ή Ναύς
Άρκτος Μεγάλη Ursa Major ή αλλιώς Άμαξα.
Η Καλλιστώ η θυγατέρα του Λυκάωνος από την Αρκαδία σύντροφος της Αρτέμιδος. Η Ήρα την μεταμόρφωσε σε αρκούδα … γέννησε τον Αρκάδα.

Άρκτος Μικρή Ursa Minor ή Φοινίκη ή Ελίκη, ή Κυνόσουρα = Άρκτος Κόρες του Άτλαντα.


Ο Άτλαντας είχε τρία σύνολα από επτά κόρες: Τις Υάδες, τις Πλειάδες και τις Εσπερίδες.


Βοώτης Bootes Boo

Ο Βοσκός, λέγεται, επινόησε το άροτρο, ένα συμβολικό όργανο λίπανσης για να κάνει ικανή την ανθρωπότητα να οργώνει καλλίτερα τη γη και ίσως αποθανατίζει την μετάβαση από την νομαδική ζωή σε μια συγκροτημένη γεωργία.
Η Θεά Δήμητρα ευχαριστημένη ζήτησε από το Δία να τοποθετήσει το Βοσκό μεταξύ των αστέρων σαν ένα σύμβολο της γεωργίας.
Μερικές φορές ο αστερισμός αποκαλείτε και Αρκτοφύλακας (φύλακας Αρκούδων) επειδή κυνηγά την Μικρή και την Μεγάλη Άρκτο.
Πιστεύεται ότι συμβολίζει τον Αρκάδα .

Αρκτούρος 
Η ουρά της Αρκούδας ο αστέρας αυτός βρίσκεται στο άκρο της ουράς του αστερισμού ή στο μηρό του Βοώτη αν θέλετε. Είναι ένας ερυθρός γίγαντας

Δράκων ή Λάδωνας

O μεγαλύτερος αστερισμός που βρίσκεται μεταξύ των Άρκτων λέγεται ότι φύλαγε τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων. Τον φόνευσε ο Ηρακλής. Πάνω του βρίσκετε ο Ηρακλής ..στηρίζεται στην κεφαλή του. Πριν 4.000 χρόνια το άστρο α του Δράκοντα
το οποίο λέγετε και Θουμπάν (κεφαλή του φιδιού) αποτελούσε τον Πολικό Αστέρα.

Εξάς Sextans Uranae Sex


Η Εξάς της Ουρανίας είναι το όργανο που διαβαθμίζει το τόξο με μέτρο τις 60° σαν το 1/6 του κύκλου.
Η Ουρανία ήταν Μούσα της Αστρονομίας.

Ηνίοχος Auriga Aur

Γιός του Ήφαιστου και της Αθηνάς. Ταυτίζεται με τον Εριχθόνιο ο οποίος υπήρξε βασιλιάς της Αθήνας. Εφευρέτης του τεθρίππου. Κρατά στον αριστερό του ώμο την Αίγα το λαμπρότερο αστέρι του Αστερισμού. Η Αίγα ταυτίζεται με την Αμάλθεια την κατσίκα που θήλασε τον Δια όταν ήταν νήπιο. Στο αριστερό του χέρι κρατά και τα μικρά κατσικάκια. Συμβολίζονται από ένα τρίγωνο αμυδρότερων άστρων και είναι γνωστά ως Αιγίδα

Ηρακλής Hercules Her ή ο Εν Γόνασιν = ο γονατιστός δηλαδή.




Μυθικός ήρωας γιος του Δία και σύζυγος της Ήβης.

Καρκίνος ο κάβουρας.



Αναπαριστά ένα καβούρι που επιτέθηκε στον Ηρακλή καθώς εκείνος πολεμούσε την φρικτή Ύδρα. Τον συνέθλιψε με το πόδι. Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο αυτού του αστερισμού ότι βρίσκεται κοντά σ΄ ένα σμήνος αστέρων που ονομάζεται Πραισέπη ή Φάτνη ή Μελίσσι. Ο Καρκίνος είναι το τέταρτο ζώδιο και καλύπτει την περίοδο από 22 Ιουνίου ως 22 Ιουλίου.

Κασσιόπη Cassiopeia Cas

Η ματαιόδοξη βασίλισσα. Βασίλισσα της Αραβίας σύζυγος του Κηφέως και μητέρα της Ανδρομέδας.
Η στάση της στον ουρανό είναι από τις πιο απρεπής … Καθισμένη ανάποδα να χτενίζεται κρατώντας ένα καθρέφτη.

Κένταυρος Centaurus Cen ή Χειρωψ ή Χειρων


Το δημιούργημα που είναι μισό άνθρωπος και μισό άλογο. Λέγετε ότι ζούσαν στην Βόρειο Ελλάδα, κατ΄ άλλους στο Πήλιο. Οι κενταυρομαχίες αποτέλεσαν θέμα μερικών εξαίρετων γλυπτών στον ναό του Δια στην Ολυμπία. Ο Χείρων ήταν σοφός και σώφρων. Υιός της Φιλύρας και του Κρόνου. Δάσκαλος του Ασκληπιού. Φίλος του Ηρακλή ο οποίος τον σκότωσε κατά λάθος όταν τον τραυμάτισε με δηλητηριασμένο βέλος –βουτηγμένο στο αίμα της Λερναίας Ύδρας.

Ο Α Κενταύρου ο Ριγκελ

Κήτος ή το θαλάσσιο τέρας ή η φάλαινα ή Ορφις ή Ορφος
Παράξενο τέρας εξαιρετικό σε μέγεθος. Το κήτος «κολυμπά» στον ουρανό όχι πολύ μακριά από την Ανδρομέδα. Του ειχε προσφερθεί ως θυσία επειδή η υπερόπτης μητέρα της είχε προσβάλει τους θεούς. Θανατώθηκε από τον Περσέα. Το άστρο που παρουσιάζει ενδιαφέρον είναι το γ του Κήτους που ονομάζεται Θαυμάσιο του Κήτους ή Μίρα


Ο Άλφα Κενταύρου (α Κενταύρου / a Cen ή Ρίγκιλ) είναι ο λαμπρότερος αστέρας στον αστερισμό του Κενταύρου, στο νότιο ημισφαίριο και είναι διπλός αστέρας που αναφέρεται επίσης ως: άλφα Κενταύρου Α και Β. Στο γυμνό μάτι εμφανίζεται ως απλός αστέρας και αποτελεί το τρίτο λαμπρότερο άστρο στον νυχτερινό ουρανό.

Ο Άλφα Κενταύρου είναι το εγγύτερο αστρικό σύστημα  στον Ήλιο, απέχοντας 1,34 parsec, ή 4,37 έτη φωτός.
Οι δύο κύριοι αστέρες του αστρικού συστήματος εμφανίζονται ως ενιαίο άστρο με γυμνό μάτι, διακρίνονται όμως ως δύο ξεχωριστά αστρικά σώματα μόνο με παρατήρηση μέσω τηλεσκοπίου. Οι αστέρες αυτοί, με τις ονομασίες άλφα Κενταύρου Α και άλφα Κενταύρου Β, βρίσκονται σε στενή τροχιά μεταξύ τους. Εκτός από τους αστέρες αυτούς, εμφανίζεται σε σχετικά απομακρυσμένη απόσταση και ένας τρίτος, ο λεγόμενος «Εγγύτατος Κενταύρου» (ή Άλφα Κενταύρου C), ο όποιος λόγω του μικρού μεγέθους του δεν είναι εμφανής με γυμνό μάτι.(ονομάστηκε έτσι επειδή, από τα τρία άστρα, αυτό βρίσκεται οριακά πιο κοντά στην Γη).
Οι συνολικά τρεις αστέρες αποτελούν το αστρικό σύστημα του άλφα Κενταύρου, αν και δεν έχει αποδειχτεί με βεβαιότητα ότι υφίσταται κάποιο είδος ελλειπτικής τροχιάς μεταξύ του Εγγύτατου Κενταύρου με τους άλλους δύο κύριους αστέρες.
Τον Οκτώβριο του 2012 ανακοινώθηκε η ανακάλυψη ενός πλανήτη γύρω από τον άλφα Κενταύρου Β, ο οποίος είναι πιο κοντινός εξωηλιακός πλανήτης στη Γη. Ο πλανήτης έχει μάζα ίση με αυτή της Γης και ολοκληρώνει μια περιστροφή γύρω από το άστρο κάθε 3,24 μέρες. Ο ημιάξονας της τροχιάς του είναι 0,04 ΑΜ, περίπου 6 εκατομμύρια χιλιόμετρα Εξαιτίας της εγγύτητάς του στο άστρο, η επιφανειακή θερμοκρασία του είναι 1.500 °C.
Κόμη Βερενίκης Coma Berenices Com
Η κόμη της Βερενίκης.

 Κόμη Βερενίκης ή απλά Κόμη ή και Πλόκαμος (ΛατινικάComa Berenices ή ComaσυντομογραφίαCom) είναι αστερισμός του βορείου ουράνιου ημισφαιρίου που (κατόπιν εισήγησης του Τύχο Μπράχε 1602, εισήχθηκε για πρώτη φορά το 1603 στην Ουρανομετρία, αποχωριζόμενος έκτοτε από τον αστερισμό του Λέοντα. Αποτελεί έναν από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι αμφιφανής στην Ελλάδα.
Η Βερενίκη ήταν πρόσωπο υπαρκτό, που έζησε την εποχή των Πτολεμαίων. Την περιγράφουν ως μια γυναίκα με περισσή χάρη και έντονα πάθη. Δεν δίστασε μάλιστα να βάλει να δολοφονήσουν τον άνθρωπο που προόριζαν για σύζυγό της, που δεν ήταν άλλος από τον νεαρό εραστή της μητέρας της.
Λίγο αργότερα παντρεύεται τον Πτολεμαίο Γ΄ τον Ευεργέτη. Ο κοινός έγγαμος βίος διακόπτεται αμέσως μετά τον γάμο, γιατί ο Πτολεμαίος στο πλαίσιο των κατακτητικών πολέμων αναγκάζεται να εκστρατεύσει στη Συρία. Τότε η Βασίλισσα Βερενίκη αποφασίζει να τάξει στη Θεά του Έρωτα, Αφροδίτη, πως θα κόψει σύρριζα τα ωραία μαλλιά της αν ο άνδρας της επιστρέψει σώος και νικητής. Τρία χρόνια αργότερα, ακούγοντας τη χαρμόσυνη είδηση για την επιστροφή του συζύγου της, η Βερενίκη κόβει την πλεξίδα της και την αφιερώνει στο ναό της Αφροδίτης. Άξαφνα όμως, η κόμη της εξαφανίζεται από το ναό. Ο Πτολεμαίος εξοργίζεται και τότε ο Κόνων ο Σάμιος για να εξευμενίσει το θυμό του αλλά και για να κολακέψει το βασιλικό ζευγάρι, καλεί τον Πτολεμαίο στο αστεροσκοπείο για να του "εξηγήσει" την εξαφάνιση της πλεξίδας. Εκεί, του δείχνει τον ως τότε ανώνυμο αστερισμό που έμοιαζε με κόμη, λέγοντάς του πως η Θεά Αφροδίτη τη μετέφερε στους ουρανούς μ' ένα φτερωτό άλογο - άνεμο !
Την ίδια εποχή ο σοφός και ποιητής Καλλίμαχος, γράφει το περίφημο ομώνυμο ποίημα, το οποίο σώθηκε ολόκληρο μόνο στα λατινικά.
Ο αστερισμός αυτός βρίσκεται μεταξύ των αστερισμών Λέοντος και Βοώτου, πάνω από την Παρθένο και νότια των Θηρευτικών Κυνών. Περιλαμβάνει συνολικά 37 ορατά με γυμνό μάτι αστέρες, από 3ου μέχρι 6ου μεγέθους, από τα οποία τα περισσότερα είναι πολύ αμυδρά, και τα οποία αποτελούν το άθροισμα εκείνων των αστέρων που ο Πτολεμαίος αναφέρει στον «Κατάλογο της Μαθηματικής Σύνταξής» του ως Πλόκαμον. Ο με αριθμό 42 αστέρας του αστερισμού της Κόμης είναι διπλός και μάλιστα από τους πλέον αξιοσημείωτους. Ανακαλύφθηκε το 1827, οι δε συνιστώντες αυτόν αστέρες είναι ίσης λαμπρότητας, 5,2 μεγέθους. Αυτοί περιφέρονται γύρω από το κοινό κέντρου βάρους των εντός 25 και 1/3 γήινων ετών. Στη πραγματικότητα το σύνολο των αστέρων του αστερισμού αυτού αποτελεί ένα από τα καλούμενα ανοικτά σμήνη, δηλαδή άθροισμα αστέρων που περιστρέφονται γύρω από ένα κοινό κέντρο μάζας, που απέχει από τη Γη 264 έτη φωτός.
Επίσης προς την κατεύθυνση του αστερισμού τούτου βρίσκεται ένα μεγάλο σμήνος γαλαξιών, στο οποίο θεωρητικά περιλαμβάνονται περισσότεροι από 3.000 γαλαξίες.Ο αστερισμός οφείλει το όνομά του σε μια ιστορία που φτάνει ως τις μέρες μας από την πτολεμαϊκή Αίγυπτο, και συγκεκριμένα όταν στο θρόνο βρισκόταν ο Πτολεμαίος Γ΄ Ευεργέτης και η σύζυγός του Βερενίκη Β΄. Λίγο μετά το γάμο τους, ο Πτολεμαίος αναχώρησε από την Αίγυπτο για να υποστηρίξει την αδερφή του, που ονομαζόταν επίσης Βερενίκη, στον Τρίτο Συριακό πόλεμο. Ο Καλλίμαχος συγκεκριμένα αναφέρει πως την άφησε στο νυφικό της κρεβάτι. Ο θρύλος λέει πως η Βερενίκη αφιέρωσε στη θεά Αφροδίτη, και συγκεκριμένα στο ναό της στο Ζεφύριο, τα πλούσια και πανέμορφα μαλλιά της, προκειμένου ο Πτολεμαίος να επιστρέψει ασφαλής. Ο φαραώ επέστρεψε πράγματι έχοντας κατορθώσει μια σειρά από νίκες το 245 π.Χ., και η Βερενίκη εκπλήρωσε το τάμα της. Την άλλη μέρα όμως τα μαλλιά της είχαν εξαφανιστεί από το ναό. Ο Κόνων από τη Σάμο, ένας μαθηματικός και αστρονόμος που ζούσε στην αυλή του φαραώ, υποστήριξε πως οι θεοί τοποθέτησαν τη χαμένη κόμη ανάμεσα στα αστέρια[1]. Ο αστερισμός αυτός φέρει ακόμη και σήμερα το όνομα «Κόμη της Βερενίκης» (Coma Berenice) ή «Πλόκαμος της Βερενίκης». Το γεγονός μετέτρεψε σε ποίημα ο Καλλίμαχος από το οποίο σώζονται μικρά αποσπάσματα. Ωστόσο διασώζεται μια ρωμαϊκή μετάφρασή του από τον Κάτουλλο.
Κόραξ Corvus Crv

Ο κόρακας, το ηλιακό ιερό πτηνό του Απόλλωνα. Στην ουρά της Ύδρας βρίσκεται. Κοντά τους ο Κρατήρ.
Ο Κόραξ (ΛατινικάCorvusσυντομογραφίαCrv) είναι αστερισμός που σημειώθηκε στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Ο Κόραξ βρίσκεται ολόκληρος στο νότιο ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας, αλλά είναι στο σύνολό του ορατός από την Ελλάδα. Συνορεύει μόνο με τρεις άλλους αστερισμούς, την Παρθένο, τον Κρατήρα και την Ύδρα. Διακρίνεται ως χαρακτηριστικό τετράπλευρο σχήμα.Παρά τις μικρές του διαστάσεις στην ουράνια σφαίρα, ο Κόραξ έχαιρε μεγάλης εκτιμήσεως από τους αρχαίους Έλληνες και Ρωμαίους. Αντιπροσώπευε το ιερό πτηνό του θεού Απόλλωνος σε συνδυασμό με το μαντικό του χάρισμα, καθώς ο Φοίβος είχε μεταμορφωθεί σε κόρακα κατά τη Γιγαντομαχία. Σύμφωνα με τον μύθο της Κορωνίδος και της απιστίας της προς τον Απόλλωνα, όταν ο κόρακας ανέφερε στο αφεντικό του τα δυσάρεστα νέα, ο Απόλλωνας άλλαξε το χρώμα του από ασημένιο σε μαύρο (Οβίδιος, Μεταμορφώσεις). Κατά έναν άλλο μύθο, ο κόρακας στάλθηκε με ένα κύπελλο για νερό, καθυστέρησε σε μία συκιά μέχρι που τα σύκα της ωρίμασαν, και μετά επέστρεψε στον θεό με ένα νερόφιδο στα νύχια του και ένα ψέμα στο στόμα του, δικαιολογούμενος ότι το φίδι υπήρξε η αιτία της καθυστερήσεώς του. Ο Απόλλων τότε τιμώρησε τον κόρακα καρφώνοντάς τον για πάντα στον ουρανό μαζί με το κύπελλο (ο αστερισμός Κρατήρ) και το νερόφιδο (την Ύδρα). Από τους μύθους αυτούς προέρχονται οι λατινικές ονομασίες για τον αστερισμό Phoebo Sacer ALes (Μανίλιος), Phoebeius Ales (Οβίδιος), Avis Ficarius (= το πουλί των σύκων) και Emansor (= ο καθυστερών). Ο Άρατος περιγράφει τον Κόρακα να ραμφίζει τις κουλούρες της Ύδρας.


Οι Άραβες αποκαλούσαν τον Κόρακα Al Ghurab (το κοράκι), αλλά αρχικώς οι 4 βασικοί αστέρες του ήταν Al Arsh al Simak al Azal, δηλαδή ο Θρόνος του Αόπλου, που αναφέρεται στον αστέρα Στάχυ της Παρθένου. Εδώ βρίσκονταν τα οπίσθια του τεράστιου ουράνιου λιονταριού των Αράβων (όχι του σημερινού αστερισμού Λέοντος), ενώ άλλο αραβικό όνομα ήταν το Al Hiba, η σκηνή, συνοδευόμενη από το επίθετο Yamaniyah, η νότια, για να ξεχωρίζει από εκείνη στον Ηνίοχο.
Παρόμοια και στους Ινδούς ο Κόραξ συνιστούσε τμήμα ενός ευρύτερου αστερισμού, του πελώριου Praja-pati, του οποίου σχημάτιζε το χέρι, αυτό το όνομα πάντως συγχέεται και με τον Ωρίωνα. Η κεφαλή της μορφής ήταν ο Στάχυς και τα πόδια οι α, β Ζυγού, ενώ η μορφή στεκόταν πάνω στα β, δ και π Σκορπίου. Βέβαια η Αβέστααναφέρει ένα αστρικό κοράκι, τον Eorosch, αλλά το αν και πώς συμπίπτει με τον Κόρακα είναι άγνωστο. Οι βασικοί αστέρες του Κόρακος έχουν επίσης ταυτισθεί με το Kurra (άλογο) των Ακκαδίων.
Οι Εβραίοι γνώριζαν τον αστερισμό ως Orebh ή Orev (= το κοράκι), ενώ οι Κινέζοι ως τμήμα του μεγάλου τους «Κόκκινου Πουλιού» με ξεχωριστούς αστέρες του να είναι ένα «Αυτοκρατορικό `Αρμα» επί του ανέμου.
Κατά τις ιουδαιοχριστιανικές αναπαραστάσεις των ουράνιων μορφών ο Κόραξ προσομοιώθηκε με το κοράκι του Νώε που πετούσε πάνω από τον Κατακλυσμό καθώς δεν υπήρχε ξηρά για να προσγειωθεί, ή με ένα από τα κοράκια που τάιζαν τον Προφήτη Ηλία. Αλλά ο Ιούλιος Σίλερ συνεδύαζε ένα τμήμα του με τον Κρατήρα και έλεγε ότι το σύνολο ήταν η Κιβωτός της Διαθήκης.
Κρατήρ Crater Crt
Η Κούπα του Θεού Απόλλωνα.
Ο Κρατήρ (ΛατινικάCraterσυντομογραφίαCrt) είναι αστερισμός που σημειώθηκε στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Ο Κρατήρ βρίσκεται ολόκληρος στο νότιο ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας, αλλά είναι στο σύνολό του ορατός από την Ελλάδα. Συνορεύει με τους εξής 5 αστερισμούς: ΛέονταΕξάνταΎδραΚόρακα και Παρθένο. Είναι δυσδιάκριτος αστερισμός, αφού όλοι οι αστέρες του είναι αμυδρότεροι του τρίτου μεγέθους.Αρχικώς στην αρχαία Ελλάδα αντιπροσώπευε τον Κάνθαρον (ποτήρι με πόδι) του Απόλλωνα, αλλά επεκράτησε η ονομασία Κρατήρ, δηλαδή ανοικτό αγγείο όπου γινόταν η ανάμιξη (κράσις) του οίνου με νερό για να γίνει «κρασί». Μερικές άλλες ελληνικές ονομασίες ήταν Κάλπη, Αργείον, Υδρείον και Υδρία. Αντιστοίχως και στους Ρωμαίους: Urna, Calix, Scyphus ή, πιο ποιητικά, Poculum. Ο Μανίλιος τον χαρακτηρίζει "gratus Iaccho Crater", συνεπώς οι Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν και τη σημερινή διεθνή ονομασία (αμετάφραστη μεταγραφή του ελληνικού ονόματος) για τον Κρατήρα. Ως ιδιοκτήτες του σκεύους έχουν υποτεθεί και οι Βάκχος, Ηρακλής, Αχιλλέας, Διδώ, Δημοφώντας και Μήδεια.
Ο J.F. Hewitt συνέδεε τον Κρατήρα με το κύπελλο soma της πανάρχαιας Ινδίας και με τη Mummu Tiamut των Ακκαδίων, τη μάνα του ουρανού και της γης, τέκνο της Tia-mut, της μητέρας (mut) των ζώντων όντων (tia).
Οι Άραβες αποκαλούσαν τον Κρατήρα Al Ma'laf (το παράπηγμα), αλλά όταν δέχθηκαν την ελληνική επιρροή τον ονόμασαν Al Batiyah, το περσικό Badiye και το Al Batinah του Al Achsasi, που όλα σημαίνουν πήλινο δοχείο για την αποθήκευση υγρών. Μία άλλη τους ονομασία, η Al Kas (= ρηχή λεκάνη) έδωσε το Alhas των Αλφόνσειων Πινάκων και τα Alker, Elkis, Alkes. Το τελευταίο κατέληξε σήμερα ως ιδιαίτερο όνομα του αστέρα α (άλφα) Κρατήρος. Οι Αλφόνσειοι Πίνακες δίνουν και το εκλατινισμένο όνομα Patera, Vas και Vas aquarium. Αντιστοίχως οι Εβραίοι ήξεραν τον Κρατήρα ως Cos, δηλαδή κύπελλο. Οι παράδοξοι τίτλοι Elvarad και Pharmaz του Τζιοβάνι Ριτσιόλι παραμένουν ανεξήγητοι. Ο κρατήρας ως αστρική μορφή φαίνεται να ήταν άγνωστος στην αρχαία Αίγυπτο, μολονότι ο Βρετανός αστρονόμος και ναύαρχος William H. Smyth (1788-1865) μας πληροφορεί για ένα μικρό αρχαίο αγγείο της συλλογής Warwick με επιγραφή μεταφραζόμενη ως εξής:
«Οι σοφοί αρχαίοι γνώριζαν πως, όταν ο Κρατήρ άρχιζε να φαίνεται,
τότε η γόνιμη πλημμύρα του Νείλου είχε φθάσει στο μέγιστο ύψος της»
Τα κυριότερα άστρα του Κρατήρος μαζί με τον χ Ύδρας και άλλα άστρα αυτής ήταν ο δέκατος σεληνιακός οίκος  (sieu) των Κινέζων, ο Yh, Yih ή Yen (= οι Πτέρυγες), αλλά ολόκληρος ο αστερισμός ίσως ήταν ο «Ουράνιος Σκύλος» που τόξευσε ο θεός Chang, ο θεός του ένατου σεληνιακού οίκου.
Κατά τις ιουδαιοχριστιανικές αναπαραστάσεις των ουράνιων μορφών (κυρίως 17ος αι. μ.Χ.) ο Καίσιος έθεσε ως Κρατήρα το κύπελλο του Ιωσήφ που βρέθηκε μέσα στον σάκο του Βενιαμίν, είτε μία από τις πέτρινες υδρίες της Κανά, είτε το άγιο Δισκοπότηρο του Μυστικού Δείπνου. Αλλά ο Ιούλιος Σίλερ έλεγε ότι μαζί με ένα τμήμα του Κόρακος ήταν η Κιβωτός της Διαθήκης.
Κριός
Ο Κριός (Λατινικά, ονομαστική Aries, γενική: Arietis Ari) είναι αστερισμός που σημειώθηκε για πρώτη φορά στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η διεθνής αστρονομικά ένωση. Είναι βόρειος αστερισμός, αμφιφανής στην Ελλάδα, και περιλαμβάνεται στον Ζωδιακό.
Συνορεύει με τους εξής 5 αστερισμούς: Τρίγωνον,Ιχθύες,Κήτος,Ταύρος και Περσεύς.Το όνομά του σημαίνει κριάρι.
Στους αρχαίους Έλληνες ονομαζόταν κάποτε και Αιγόκερως, μολονότι συνήθως έτσι αποκαλούσαν τον σημερινό αστερισμό Αιγόκερω. Ο Πλίνιος έγραψε ότι ο Κλεόστρατος ο Τενέδιος πρώτος εφηύρε τον Κριό και μαζί του τον Τοξότη, ωστόσο η προέλευσή τους φαίνεται ότι ήταν κατά πολλούς αιώνες αρχαιότερη και ο ισχυρισμός είναι σωστός μόνο στο μέτρο που ο Κλεόστρατος υπήρξε ίσως ο πρώτος που έγραψε γι' αυτούς.
Ο Κριός ταυτιζόταν με το μυθολογικό κριάρι με το «χρυσόμαλλο δέρας», τη χρυσαφένια προβιά, που μετέφερε τα παιδιά του Αθάμαντος, τον Φρίξο και την Έλλη, στην Κολχίδα για να ξεφύγουν από την οργή της μητριάς του Φρίξου, οπότε η Έλλη έπεσε στη θάλασσα που σήμερα ονομάζεται από αυτήν Ελλήσποντος. Φθάνοντας στην Κολχίδα, ο Φρίξος θυσίασε το κριάρι στον Δία και κρέμασε την προβιά του εκεί, όπου έγινε στόχος της Αργοναυτικής εκστρατείας. Από τον μύθο προέρχονται οι ελληνορωμαϊκές ονομασίες για τον αστερισμό ΧρυσόμαλλοςPhrixea Ovis, Pecus Athamantidos Helles, Phrixus, Portitor Phrixi, Phrixeum Pecus, Phrixi Vector, Ovis aurea/auratus και Αθάμας. Το τελευταίο όνομα ίσως εισάχθηκε στην Ελλάδα από τη Μεσοποταμία μαζί με τον αστερισμό, καθώς θυμίζει τον μεσοποτάμιο θεό Θαμμούζ,   (Tammuz, Dum-uzi), τον Μονογενή Υιό της Ζωής, τον οποίο κάποτε ο Κριός συμβόλιζε στους ουρανούς.
Οι Κικέρων και Οβίδιος βάφτισαν τον αστερισμό Cornus. Ως νύξη για τη θέση του στον ουρανό υπήρχε το επίθετο Ισημέριος (Aequinoctialis). Το Vernus Portitor(= ο φέρων την άνοιξη) αναφέρεται από τον Καίσιο, όπως και το Arcanus, που ίσως υπαινίσσεται τις μυστικές τελετουργίες λατρείας των θεοτήτων που αντιπροσώπευε ο Κριός.
Από την αρχαιότητα ο Κριός ήταν γνωστός ως ο «άρχων των ουρανίων σημ(ι)είων» (των ζωδίων), ο «άρχων του ζωδιακού», το πρώτο ζώδιο, καθώς εκεί βρισκόταν ο Ήλιος κατά την εαρινή ισημερία μέχρι τον 1ο αιώνα π.Χ.. Αντίστοιχο είναι και το ασσυριακό Rubu (πρίγκηπας).
Ο εβραϊκός μήνας Νισάν (Μάρτιος-Απρίλιος) συνδεόταν με τον αστερισμό Teli (Κριό), αφού ο Ιώσηπος γράφει ότι ο Ήλιος βρισκόταν εκεί όταν ο λαός του ελευθερώθηκε από την Αίγυπτο. Το ίδιο ο μήνας Nisanu των Ασσυρίων, καθώς ο Κριος συμβόλιζε σε αυτούς τις έννοιες του βωμού και της θυσίας, στην οποία το θύμα ήταν συνήθως ένα κριάρι. Στην αρχαία Αίγυπτο η ουράνια αυτή μορφή συμβόλιζε, κατά πολλούς, τον βασιλιά των αιγυπτιακών θεοτήτων, τον Άμμωνα. Ο Αθανάσιος Κίρχερ σημειώνει τον λατρευτικό τίτλο Ταμετούρο Αμούν, δηλαδή «Βασιλεύς του Άμμωνος» για τον Κριό στη χώρα του Νείλου. Παρόμοια, ο Νόννοςθέτει το `Αμμων Λιβυκός ως όνομα του αστερισμού, το Deus Libycus του Διονυσίου Εξηγίου. 
Ο Κριός ονομαζόταν Bara ή Ber(r)e στην ΠερσίαAmru ή Emru στη ΣυρίαKuzi από τους Τούρκους (όλα σημαίνουν κριάρι), Aja και Mesha στην ΙνδίαMeshamαπό τους Ταμίλ (πριν οι τελευταίοι υιοθετήσουν το ελληνικό Kriya). Οι Άραβες γενικώς τον ήξεραν ως Al Hamal, το πρόβατο, λέξη που παραφθάρηκε ως Hammelστον Ριτσιόλι και Alchamalo στον Schickard. Αργότερα, με την ελληνική επίδραση, ένας Άραβας σχολιαστής του Ούλουγκ Μπεγκ αποκαλεί τον Κριό Al Kabsh al Alif, δηλαδή «το ήμερο κριάρι».
Ως ζωδιακός αστερισμός και στην Κίνα, ο Κριός ήταν ο Σκύλος, γνωστός ως Heang Low και Kiang Leu, ενώ μαζί με τον Ταύρο και τους Διδύμους συναποτελούσε τη «Λευκή Τίγρη», τη δυτική από τις 4 μεγάλες ζωδιακές ομάδες των Κινέζων.
Ο Τσόσερ και άλλοι συγγραφείς της Αγγλίας από το 1300 ως το 1600 μ.Χ. «αγγλοποίησαν» το λατινικό όνομα Aries ως Ariete. Κατά τις ιουδαιοχριστιανικές αναπαραστάσεις των ουράνιων μορφών ο Κριός ειπώθηκε ότι αναπαριστούσε το κριάρι της θυσίας του Αβραάμ τον Άγιο Πέτρο, με το Τρίγωνον να είναι η μίτρα του ως πρώτου επισκόπου Ρώμης, ή (κατά τον Καίσιο) τον ίδιο τον Αμνό του Θεού  που θυσιάστηκε στον Γολγοθά για όλη την αμαρτωλή ανθρωπότητα.
Ως σημαίνον ζώδιο, ο Κριός συνδέθηκε με την Αστρολογία, πολλές προλήψεις και θρύλους. Ο Βηρωσσός και ο Αμβρόσιος Μαρκόβιος  απέδιδαν τη σημασία του στην αρχαία πεποίθηση ότι η Γη δημιουργήθηκε όταν ο Ήλιος βρισκόταν στον Κριό και ο Αλβουμάσαρ προσθέτει ότι κατά τη Δημιουργία του Σύμπαντος όχι μόνο ο Ήλιος, αλλά και οι Σελήνη, Ερμής, Αφροδίτη, Άρης, Δίας και Κρόνος ήταν σε σύνοδο στον Κριό, προβλέποντας την καταστροφή του κόσμου όταν τα επτά σώματα βρεθούν στην ίδια σχετική θέση στην τελευταία μοίρα των Ιχθύων.Ο Δάντης, που ονόμαζε τον Κριό Montone, δίνει την άποψη του Μακρόβιου σε τρεις στίχους στην «Κόλαση». Γενικώς το θεωρούσαν δυσμενές ζώδιο, συνδεόμενο με τον «Οίκο του Άρεως» αν και κάποιοι το έθεταν υπό την «προστασία» της Αθηνάς-Μινέρβα. Ο Πλίνιος έγραψε πως η εμφάνιση κομήτη στον Κριό προμήνυε μεγάλους πολέμους και πολλούς θανάτους, πτώση των μεγάλων και άνοδο των μικρών, και φοβερή ξηρασία στις περιοχές που «κυβερνούσε». Πάντως, αγγλικά αλμανάκ του 17ου αιώνα κατέγραφαν στην επίδρασή του «αφθονία χόρτων και βοτάνων». Οι αρχαίοι αστρολόγοι θεωρούσαν ότι οι Δίδυμοι «κυβερνούν» το ανθρώπινο κεφάλι και πρόσωπο, μάλιστα οι Αιγύπτιοι το αποκαλούσαν και Arnum, «Κύριο της Κεφαλής». Αργότερα θεωρήθηκε ότι επιδρά σε χώρες όπως η Δανία, η Αγγλία, η Γαλλία, η Γερμανία, η Ελβετία, η Συρία και ιταλικές πόλεις (Capua, Νάπολη, Βερόνα). Τα χρώματα του ζωδίου ήταν το λευκό και το ερυθρό (όπως και των Διδύμων). Το σύμβολό του αναπαριστά την κεφαλή με τα κέρατα του ζώου.
Στα σημερινά αστρονομικά σύνορα του Κριού ο Ήλιος βρισκόταν κατά την εαρινή ισημερία από το 1795 π.Χ. περίπου μέχρι (όπως προαναφέρθηκε) το 67 π.Χ. Η μετάπτωση του άξονα της Γης όμως μετατοπίζει συνεχώς αυτό το «εαρινό σημείο » πάνω στην ουράνια σφαίρα: πριν τον Κριό βρισκόταν στον Ταύρο και τώρα βρίσκεται λίγες μοίρες νότια του αστέρα ω Ιχθύων στον ομώνυμο αστερισμό. Στην εποχή μας ο Ήλιος βρίσκεται μέσα στα αστρονομικά όρια του Κριού από τις 18 Απριλίου μέχρι τις 14 Μαΐου, και οι ημερομηνίες αυτές συνεχίζουν να μετατίθενται προς τα εμπρός με ρυθμό 1 ημέρα ανά 71,1 έτη.
Από τον Κριό προερχόταν το Χρυσόμαλλο Δέρας που πήγαν να κλέψουν οι Αργοναύτες. Μετέφερε τον Φρίξο και την Έλλη τα παιδιά του βασιλιά Αθάμα. Η Έλλη έπεσε στον Ελλήσποντο κι ο ίδιος –ο Κριός λέγετε ότι έχασε το ένα του κέρατο. Ο Φρίξος έφτασε μ΄ ασφάλεια στην Κολχίδα της Μ. Θάλασσας και εκεί θυσίασε το κριάρι στους θεούς. Το χρυσόμαλλο δέρας το πρόσφερε στο βασιλιά της Κολχίδος, ο οποίος
ανέθεσε τη φύλαξή του στο Δράκοντα.
Ο Κριός είναι αστερισμός του Ζωδιακού κύκλου στην εποχή μας ο Ήλιος διέπει τον Κριό από τις 18 Απριλίου ως 21 Μαίου. Στις 21 Μαρτίου πραγματοποιείται η εαρινή ισημερία

Κύκνος Cygnus Cyg Όρνις ή Αίολος

Ο Κύκνος συμβολίζει τον Δια μεταμορφωμένο για χάρη της Λήδας ή Νέμεσις - βασίλισσας της Σπάρτης. Από την ένωση τους η Λήδα-Νέμεσις γέννησε δύο τεράστια αυγά. Από το ένα αυγό βγήκε ο Κάστορας κι ο Πολυδεύκης. Και από το άλλο η Κλυταιμνήστρα και η Ελένη. Κατά άλλη εκδοχή ήταν φίλος του Φαέθοντα, του θνητού γιου του Ήλιου. Κατά μία τρίτη συμβολίζει τον Αίολο. Λαμπρότερό του αστέρι ο Ντενέμπ στην ουρά του κύκνου.
Ο Κύκνος (λατινικάCygnus,  Cyg) είναι αστερισμός που σημειώθηκε στην Αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση.  Ο Κύκνος βρίσκεται ολόκληρος στο βόρειο ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας πλην όμως είναι αμφιφανής στην Ελλάδα.

Το διαστημόπλοιο/τηλεσκόπιο Κέπλερ της ΝASAπου εκτοξεύθηκε στις 7 Μαρτίου 2009 έχει ανακαλύψει πολλούς αστέρες και εξωπλανήτες  στον αστερισμό αυτό.Ένας τέτοιος αστέρας είναι ο Κέπλερ
Η ονομασία Κύκνος οφείλεται στον Ερατοσθένη, ενώ οι υπόλοιποι αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν τον αστερισμό `Ορνις (= πουλί γενικά). Ο Άρατος τον χαρακτηρίζει αιόλον, δηλαδή πτηνό που πετά γρήγορα, ένας χαρακτηρισμός που ταιριάζει στον κύκνο. Επειδή όμως το επίθετο «αιόλος» στον Σοφοκλή σημαίνει και τον αστραφτερό, τον γυαλιστερό, τον γεμάτο αστέρια («αιόλα νυξ»), μπορεί εδώ να δικαιολογείται από τη θέση του αστερισμού μέσα στον Γαλαξία. Κατά την ελληνιστική μάλλον εποχή συγκεκριμενοποιήθηκε ως το μυθικό πρόσωπο Κύκνος, γιος του θεού Άρη ή του Σθενέλου, αλλά και ως ο κύκνος στον οποίο μεταμορφώθηκε ο Δίας για να ζευγαρώσει με τη Λήδα και να γεννηθούν οι δίδυμοι Διόσκουροι Κάστορας και Πολυδεύκης καθώς και η Ωραία Ελένη που ήταν η αφορμή του Τρωικού πολέμου. Ως το πουλί της Αφροδίτης, ήταν επίσης γνωστός ως Μυρτίλος, από τη μυρτιά, το ιερό φυτό της θεάς. Και από κάποιους πιστευόταν πως ήταν ο Ορφέας, που τοποθετήθηκε μεταθανατίως στα ουράνια δίπλα στην αγαπημένη του Λύρα. Ωστόσο κάποιοι ανατολιστές πιστεύουν πως η αρχική σύνδεση των αστέρων αυτών με πτηνό πιθανότατα έγινε στην αρχαία Μεσοποταμία, όπου πινακίδες σφηνοειδούς γραφής δείχνουν εκεί ένα πτηνό κάποιου είδους (Urakhga), χωρίς να σχετίζεται με ουράνια χαρτογράφηση.
Οι Ρωμαίοι συνέχισαν την παράδοση με τα ονόματα VolucrisAles και Avis (Αles Jovis, Ales Ledaeus, Avis Veneris), ενώ το Olor (= κύκνος) ήταν σε χρήση ως τον 19ο αιώνα και ο Λαλάντ παραθέτει το Phoebi Assessor.
Στους Άραβες, μολονότι κάποτε του απέδιναν τον τίτλο Al Tair al Arduf (ο ιπτάμενος αετός), ή Al Radif, ο Κύκνος ήταν συνήθως γνωστός ως Al Dajajah, δηλαδή η κότα, κάτι που χρονολογείται ήδη από τον Αιγύπτιο ιερέα Μανέθωνα. Η τελευταία ονομασία βρίσκεται αργότερα στη βιβλιογραφία παρεφθαρμένη με τις μορφές Adige(ge), Aldigaga, Addigagato, Degige, κλπ.. Το όνομα που δίνει ο Σκάλιγκερ για τον αστερισμό είναι Al Ridhadh, που παραφθάρηκε σε El Rided. Ο Βρετανός ανατολιστής Thomas Hyde (1636-1703) δίνει το όνομα Kathaαπό το αραβικό Al Katat, ένα περιστερόμορφο πτηνό, ίσως η δεκαοχτούρα, αλλά στη σημερινή αραβική γλώσσα η λέξη σημαίνει ένα φαγώσιμο είδος πτηνού της ερήμου.
Οι Αλφόνσειοι Πίνακες, στην έκδοση της Μαδρίτης του 1863-1867, απεικονίζουν τον αστερισμό, που αναφέρεται ως Galina, με τη μορφή κότας και όχι κύκνου, με τον μικτό αραβικό χαρακτηρισμό altayr aldigeya, παρότι αλλού σημειώνουν: "Olor: Hyparcus Cygnum vocat". Η αραβολατινική Αλμαγέστη του 1515 ονομάζει τον Κύκνο Eurisim ("et est volans: et jam vocatur gallina", παρά το ότι βεβαίως οι κότες δεν πετούν!). Τα σχόλια του Γερμανού αστρονόμου Christian Ludwig Ideler (1766-1846) πάνω σε αυτή τη χαοτική ονοματολογία δείχνουν την κυκλική διαδικασία προελεύσεως των ονομάτων και αξίζει να παρατεθούν εδώ:
«Έχουν, επιπλέον, χρησιμοποιήσει τη μεταφρασμένη ελληνική λέξη όρνις στη μορφή Lurnis ή Urnis. Πιθανότατα από αυτό το Urnis προήλθε το Eurisim στην παραπάνω σπάνια ονομασία. Πιθανώς ο μεταφραστής βρήκε στο αραβικό πρωτότυπο την άγνωστη σε αυτόν λέξη Urnis. Υπέθεσε φυσιολογικά ότι ήταν ελληνική, μόνο που δεν ήξερε την ορθή της σημασία. Από την άλλη πλευρά, το φυτό ερύσιμον (Erysimum officinale) του ήρθε στο νου, το οποίο οι Ρωμαίοι αποκαλούσαν Ireo, και αυτό ανακάλεσε από τη μνήμη το φυτό ίριδα (Iris florentina), και έτσι, καθώς μου φαίνεται, οδηγήθηκε η σκέψη του, μέσα από μια τελείως φυσιολογική σύνδεση ιδεών, στο υπέροχό του "eurisim quasi redolens ut lilium ab ireo
Εξαιτίας της ομοιότητας του σχήματος που διαμορφώνουν τα κυριότερα άστρα του Κύκνου με σταυρό, είναι διαδεδομένη η ονομασία Βόρειος Σταυρός. Για το λόγο αυτό ο νότιος αστερισμός Crux έχει την επίσημη ελληνική ονομασία Νότιος Σταυρός, αντί απλώς «Σταυρός». Για τον ίδιο λόγο, πολλοί Χριστιανοί το ταύτισαν με τον Τίμιο Σταυρό του Χριστού. Ο Ιούλιος Σίλερ προχώρησε παραπέρα λέγοντας πως ήταν ο «Σταυρός μετά της Αγίας Ελένης» (Crux cum S. Helena). Οι αστέρες α, γ, η και β Κύκνου σχηματίζουν την κάθετη (μεγαλύτερη) κεραία του σταυρού (μήκους άνω των 20 μοιρών), ενώ οι ζ, ε, γ και δ την οριζόντια κεραία του σταυρού. Η δεύτερη ομάδα αστέρων ήταν γνωστή στους Άραβες ως Al Fawaris, οι Καβαλάρηδες, με τους α και κ Κύκνου να προστίθενται κάποτε σε αυτή.
Κύων Μέγας Canis Major CMa

Ο μεγάλος Σκύλος. Περνά την ώρα του κυνηγώντας τον Λαγώο (λαγό).
Βρίσκεται στα πόδια του τα Ωρίωνα. Μυθολογικά συνδέεται με την Σκύλα Λαίλαπα.
Το κυριότερο άστρο του αστερισμού είναι ο Σείριος. Ο φωτεινότερος αστέρας στον ουρανό. Γνωστός ως Αστέρας του Κυνός. Προκαλεί τα Κυνικά Καύματα τον Αύγουστο..
Αλλιώς αποκαλείτε και Σωθίν ή Προόπτης , η Ηγέτης ή Κύων Σείριος κλπ.
Κύων Μικρός Canis Minor CMi


Ο Άλφα του Μεγάλου Κυνός, γνωστός και σαν Σείριος, είναι ο λαμπρότερος αστέρας, εάν εξαιρέσουμε τον Ήλιο, για τον παρατηρητή στη Γη. Είναι επίσης ένας από τους πλησιέστερους αστέρες. Το όνομα του αστέρα σημαίνει καυτός, εφόσον ο καλοκαιρινός καύσωνας σημειωνόταν αμέσως μετά την ανατολή του Σείριου κατόπιν συνόδου με τον Ήλιο. Οι αρχαίοι Έλληνες αποκαλούσαν τέτοιες καλοκαιρινές μέρες κυνικά καύματα, καθώς μόνο οι κύνες ήταν αρκετά τρελοί για να βγουν έξω στον καύσωνα, μ' αποτέλεσμα ο αστέρας Σείριος να ταυτιστεί με κύνες. Ο αστερισμός έτσι έλαβε την ονομασία Μέγας Κύων. Ο β αστέρας του αστερισμού αυτού είναι γνωστός και ως Μουρζίμ.

Εξαιτίας της λαμπρής παρουσίας του στο νυχτερινό ουρανό, ο Σείριος έκανε από νωρίς εντύπωση στους πρώτους αστρονόμους και αποτέλεσε κομμάτι της κουλτούρας αρκετών λαών, ιδιαίτερα των Αρχαίων Αιγυπτίων. Ο αστερισμός αυτός ήταν γνωστός στους ανατολικούς λαούς από τα πανάρχαια χρόνια. Στις αρχές της ευρωπαϊκής κλασσικής περιόδου, ο αστερισμός αυτός αναπαριστούσε τον Λαέλαπο, το λαγωνικό του Ακταίωνος ή μερικές φορές το λαγωνικό της Πρόκριδος, νύμφης της Άρτεμης, ή το λαγωνικό που έδωσε η Ηώς στον Κέφαλο, τόσο ξακουστό για την ταχύτητα του ώστε ο Δίας το ανύψωνε στον ουρανό. Ο Μέγας Κύων (ή ίσως απλά ο αστέρας Σείριος) είναι το κυνηγόσκυλο του Ωρίωνα, το οποίο καταδιώκει το Λαγό ή βοηθά τον Ωρίωνα στην μάχη του κατά του Ταύρου, όπως αναφέρουν ο Άρατος, ο Όμηρος και ο Ησίοδος. Οι αρχαίοι Έλληνες αναφέρονται σ' ένα μόνο σκύλο, αλλά στα χρόνια των Ρωμαίων, ο Μικρός Κύων αναφέρεται ως ο δεύτερος σκύλος του Ωρίωνα.
Οι μύθοι των Ρωμαίων αναφέρονται στον Μέγα Κύνα ως Custos Europae, ο σκύλος που φρουρεί την Ευρώπη αλλά που δεν καταφέρνει να αποτρέψει τη βίαιη απαγωγή της από τον Δία υπό τη μορφή ταύρου. Τον αναφέρουν και ως Janitor Lethaeus, ο κέρβερος της Κόλασης.

Λαγώος Lepus Lep -- και τα περί Ε Λαγώου
Λέγεται ότι είναι ο Γλαύκος. Τον καταστέρισε ο Ερμής.

Λέων ή το Λιοντάρι

Μερικοί πιστεύουν ότι το σώμα του Λέοντα είναι η Σφίγγα. Στην ελληνική μυθολογία ο Λέων ταυτίζεται με το Λιοντάρι της Νεμέας, με το οποίο πάλεψε ο Ηρακλής στον πρώτο από τους άθλους του. Η καμπύλη των άστρων που σχηματίζουν το κεφάλι του λιονταριού και τα μπροστινά του πόδια μοιάζει με δρεπάνι γι αυτό ονομάστηκε Δρεπάνι. Το λαμπρότερο άστρο του είναι ο Βασιλίσκος ή Ρήγουλος, γνωστός κι ως καρδιά του Λέοντα. Το πέμπτο ζώδιο από 23 Ιουλίου ως 22 Αυγούστου.


Την άνοιξη η εικόνα του ουρανού αλλάζει έντονα σε σχέση με το χειμώνα, ο Ωρίωνας, ο Ταύρος, ο Μέγας Κύων και όλοι οι άλλοι χειμερινοί αστερισμοί δύουν νωρίς. Αντίθετα νέοι αστερισμοί κάνουν αισθητή την παρουσία τους όπως η Παρθένος, η Κόμη της Βερενίκης και ο Βοώτης. Πρώτος όμως από αυτούς είναι ο Λέοντας, ένας μεγαλοπρεπής αστερισμός που η παρουσία του σηματοδοτεί την αρχή της άνοιξης. Ο Λέων είναι ο πέμπτος ζωδιακός αστερισμός και "μπαίνει" στον ήλιο στις 23 Ιουλίου. Ο αστερισμός αυτός από την αρχαιότητα είχε ιδιαίτερη σημασία. Για τους Αιγυπτίους ήταν ιερός γιατί ήταν άμεσα συνδεδεμένος με τις ευεργετικές πλημμύρες του Νείλου, οι οποίες συνέβαιναν με την είσοδο του στον ήλιο.
Η ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΛΕΟΝΤΑ
Ο Λέοντας κατά την μυθολογία δεν είναι άλλος από το Λιοντάρι της Νεμέας. Συνδέεται λοιπόν άμεσα με τον μεγάλο ήρωα της αρχαίας Ελλάδας τον Ηρακλή. Η καταγωγή του Λέοντα, όπως και των περισσότερων αγρίων θηρίων της μυθολογίας μας, ανάγεται στους φοβερούς Τιτάνες. Γεννήθηκε από την ένωση της Χίμαιρας και Όρθρου, γιο του τιτάνα Τυφώνα και της Έχιδνας. Το λιοντάρι αυτό το είχε εκθρέψει η Ήρα και το άφησε ελεύθερο στα δάση της Νεμέας. Εκεί προξενούσε μεγάλες καταστροφές και είχε ερημώσει όλη η περιοχή εξ αιτίας του. Την εποχή εκείνη βασίλευε στις Μυκήνες ο Ευρυσθέας ξάδερφος του Ηρακλή, ο οποίος φοβούμενος μην χάσει τον θρόνο του από το γενναίο εξάδελφό του τον ανάγκασε να κάνει δώδεκα άθλους.
Ο Ηρακλής μη μπορώντας να αρνηθεί τίποτα στον Ευρυσθέα, αφού ήταν αναγκασμένος από ένα χρησμό να τον υπακούσει σε ό,τι και αν του ζητούσε, έλαβε την εντολή να φονεύσει το Λέοντα της Νεμέας. Κατευθύνθηκε λοιπόν προς τη Νεμέα και δεν άργησε να συναντήσει το φοβερό λιοντάρι. Η μονομαχία του ήρωα μας με το θηρίο ήταν σκληρή αλλά τελικά κατάφερε να το πιάσει από το λαιμό και να το πνίξει με τα ίδια του τα χέρια. Μετά τη μονομαχία έλαβε το πανίσχυρο δέρμα του λιονταριού, τη λεοντή, και την φορούσε ως χιτώνα, για αυτό πάντοτε ο Ηρακλής εικονίζεται φορώντας χιτώνα από δέρμα λιονταριού. Αργότερα οι θεοί θέλοντας να τιμήσουν τον Ηρακλή και να θυμίζουν αιώνια στους ανθρώπους την ευγνωμοσύνη που οφείλουν στον ημίθεο αποφάσισαν να ανεβάσουν τον Λέοντα στον ουρανό κάνοντας τον αστερισμό.
ΠΩΣ ΝΑ ΕΝΤΟΠΙΣΕΤΕ ΤΟ ΛΕΟΝΤΑ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ
Ο Λέοντας δεσπόζει στον ουρανό την άνοιξη, ιδίως τον Μάρτιο και τον Απρίλιο λίγο μετά το λυκόφως, στο ζενίθ. Για να τον εντοπίσετε καλό θα είναι να χρησιμοποιήστε έναν χάρτη του ουρανού. Αφού βρείτε τη Μεγάλη ’ρκτο εντοπίστε με τη βοήθεια του χάρτη το δ και το γ, με προέκταση της ευθείας δ-γ προς τα Νότο θα βρεθείτε στον Λέοντα. Το σχήμα του αστερισμού του Λέοντα θυμίζει αρκετά λιοντάρι οπότε η διαδικασία εντοπισμού γίνεται ιδιαίτερα εύκολη. Μάλιστα το λαμπρότερο αστέρι του ο Βασιλίσκος ή Regulus που βρίσκεται στη θέση της καρδιάς του Λέοντα είχε ιδιαίτερη σημασία για τους αρχαίους αφού θεωρείτο βασιλικό άστρο.

Οι αρχαίοι Πέρσες τον θεωρούσαν αρχηγό των τεσσάρων βασιλικών αστέρων που το καθένα κυβερνά το ένα τέταρτο του ουρανού. Τα τέσσερα βασιλικά αστέρια είναι ο Αντάρης που κυβερνά το θερινό ουρανό, ο Φομαλχώ που κυβερνά το φθινοπωρινό, ο Λαμπαδίας που κυβερνά τον χειμερινό και ο Βασιλίσκος που κυβερνά τον Εαρινό.

Λύκος Lupus Lup Σ


Λέγεται ότι μία προέλευση για το όνομα του αστερισμού οφείλεται στην εσφαλμένη μετάφραση από αστρολόγουςτου αραβικού ονόματός του Al Fahd, που σημαίνει πάνθηρας ή λεοπάρδαλη. Το Λεξικό του Σουίδα τον αναφέρει ως Κνηκία, μία λέξη για τον λύκο που βρίσκεται στους μύθους του Βαβρία περί το 200 μ.Χ.. Οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι δεν τον σημείωναν ιδιαιτέρως, απλώς, όπως οι `ΑρατοςΊππαρχος και Πτολεμαίος, τον ονόμαζαν Θηρίον (άγριο ζώο) (στα λατινικά Bestia, Fera, Quadrupes Vasta). Ο Υγίνος τον ονομάζει Hostia, από όπου και το Hostiola του Bayer, δηλαδή «θύμα», ως θήραμα του γειτονικού Κενταύρου, αντιστοίχο με το Victima Centauri των νεότερων χρόνων και το Bestia Centauri του Ριτσιόλι.
Ο Λύκος εμφανίζεται επισήμως ως Lupus στους Αλφόνσειους Πίνακες. Στη συνέχεια, ως Fera Lupus στη λατινική Αλμαγέστη. Ακόμα, ο Bayer τον αναφέρει ως άλογο και λέαινα (Equus masculus, Leaena), ενώ ο Λαλάντ ως Leo marinus, Deferens leonem, Canis ululans, Leopardus, Lupa, Martius και Lycisca. Η ονομασία Belua (= το Τέρας) απαντάται σε πρώιμα έργα.
Οι Άραβες ονόμαζαν επίσης τον Λύκο Al Asadah, η Λέαινα, ονομασία που παρεφθάρη στο Asida του Bayer, και Al Sabu (= το άγριο θηρίο). Αλλά οι αρχέγονες αραβικές ονομασίες ήταν, από κοινού με τμήμα του ΚενταύρουAl Shamarih και Kadb al Karm, δηλαδή τα κλαδιά του φοίνικα και το κλαδί της αμπέλου.
Οι Ακκάδιοι ονόμαζαν τον Λύκο Urbat, το «Κτήνος του Θανάτου» ή «Ο αστέρας των νεκρών πατέρων». Ο Άρατος τον θεωρούσε πιασμένο από το δεξί χέρι του Κενταύρου ως προσφορά προς τους θεούς πάνω στον Βωμό, επομένως ως τμήμα του Κενταύρου. Αλλά ο Ερατοσθένης ξεφεύγει από τη ζωική μορφή όταν θεωρεί τον Λύκο ασκί με κρασί, από το οποίο ο Κένταυρος ετοιμαζόταν να χύσει σπονδή.
Στη Μυθολογία απαντάται ως το ζώο στο οποίο μεταμορφώθηκε ο Λυκάων, ενώ κατά τις ιουδαιοχριστιανικές αναπαραστάσεις των ουράνιων μορφών (κυρίως 170ς αιώνας) ο Λύκος προσομοιώθηκε από τον Ιούλιο Σίλερ με τον Βενιαμίν και από τον Καίσιο με τον λύκο με τον οποίο παρομοιάζει στην Παλαιά Διαθήκη ο Ιακώβ τον Βενιαμίν.

Λύρα Lyra Lyr Κιθάρα ή Φόρμιξ ή Λυρή, ή Λύρα κατωφερής (χελύς ολίγη)

Τιμά την μνήμη του θρυλικού οργάνου που επινόησε ο Ερμής και το έδωσε στον Απόλλωνα και αυτός στον γιό του Ορφέα, το μουσικό των Αργοναυτών. Ο Άρατος την καλεί "Μικρή Χελώνα" ή Όστρακο... Το κύριο αστέρι της ο Βέγας.

Οφιούχος Ophiuchus Oph

"Αυτός που κομίζει ένα φίδι". Ή που νικά τον Πύθωνα ?
 Αναπαριστά τον Ασκληπιό, τον πρόγονο του Ιπποκράτη.

Περιστερά Columba Col

Το περιστέρι που οδηγούσε τους Αργοναύτες.
Σημειώθηκε επισήμως για πρώτη φορά το 1679 από τον Royer.
Είναι ολόκληρος ορατός στην Ελλάδα τα χειμωνιάτικα βράδια.
Πλήρως ορατός σε γεωγραφικά πλάτη μεταξύ 46° Β  και  90° Ν.

Περσεύς Perseus Per


Γιός του Δία και της Δανάης.προμηθεύτηκε το σπαθί, την κούπα και τις πτέρυγες του Ερμή και την ασπίδα της Αθηνάς. Σκότωσε τη Μέδουσα, διέσωσε και παντρεύτηκε την Ανδρομέδα. Ο Α του Περσέως είναι γνωστός με το αραβικό όνομα Μιρφάκ. Ο Β (είναι γνωστός με) το αραβικό όνομα Αλγκόλ ή κεφαλή του δαίμονα ή Δαίμονας
Περσεύς, ο ήρωας 
Ακριβώς κάτω από την Κασσιόπη αρχίζει το μακρόστενο σχήμα του αστερισμού του Περσέα, του πρωταγωνιστή των φθινοπωρινών αστερισμών. 
Ο ουράνιος Περσέας σε παλαιές παραστάσεις παρουσιάζεται ως νεαρός που φοράει τα φτερωτά πέδιλα και στα χέρια του κρατάει το «Γοργόνιον», το κεφάλι της Μέδουσας, και ένα σπαθί, που του προσφέρει από ψηλά το βαμμένο με χένα χέρι της Κασσιόπης. Η «λαβή του σπαθιού» αντιπροσωπεύεται στον ουρανό από δύο πανέμορφα ανοικτά σμήνη αστεριών, πρωταρχικός στόχος κάθε ερασιτέχνη αστρονόμου. 
Το όνομα Περσέας φαίνεται να έχει την ίδια ρίζα με τα εξής αστρονομικά ονόματα που αναφέρονται από άλλους λαούς για την ίδια ουράνια περιοχή: Παρσώντας (Βαβυλωνία), Παρσίαε (Ινδία) και Παράς (εβραϊκό), που σημαίνει Ιππέας. 
Οι Αραβες αποκαλούν τον αστερισμό «Χαμάλ Ρας αλ-Γκουλ», που σημαίνει «Αυτός που κουβαλάει το κεφάλι του Δαίμονα». 
Σε άλλες, βιβλικές και χριστιανικές, εκδοχές ο αστερισμός του Περσέα γίνεται ο Δαυΐδ που κρατάει το κεφάλι τού Γολιάθ ή ο Απόστολος Παύλος με σπάθα και Αγία Γραφή στα χέρια του. 
Εξάλλου έχει διατυπωθεί και η θεωρία ότι ο μύθος του Περσέα και της Ανδρομέδας, με τη σειρά του, αποτελεί τη βάση του μύθου του Αγίου Γεωργίου και του Δράκοντα, μια και οι δύο ήρωες φαίνεται να έδρασαν στην ίδια περίπου γεωγραφική περιοχή.

Πήγασος Pegasus Peg

Το πτερωτό άλογο Πήγασος ήταν γιός του Ποσειδώνα και της Γοργόνας Μέδουσας.
Όταν ο Περσεύς έκοψε το κεφάλι της Μέδουσας, γεννήθηκε ο Πήγασος από το αίμα της που έπεσε στη θάλασσα.

Πήγασος σημαίνει "Πηγές Ωκεανού". Ο Βελερεφόντης τον ίππευσε όταν πήγε να πολεμήσει την Χίμαιρα.

Σκορπιός το φονικό κεντρί

Μοιάζει με την μορφή που αναπαριστά. Το ον που σκότωσε τον Ωρίωνα. Ο Ωρίωνας χάνεται στη δύση και ο Σκορπιός προβάλει στην ανατολή. Το λαμπρότερο αστέρι του Σκορπιού ο Αντάρης- αντίπαλος του Άρη.


Ο αστερισμός του Σκορπιού   συνδέεται με το σκορπιό που έστειλε είτε ο Απόλλωνας, είτε η Άρτεμη για να σκοτώσει στον Ωρίωνα. Μπορεί να αναφέρεται και στους ανθρώπους -σκορπιούς που συνάντησε ο Ωρίωνας όταν ααζητούσε την αθανασία. Λέγεται οτι ο σκορπιός τρόμαξε τον Φαέθοντα την ώρα που οδηγούσε το ηλιακό άρμα του πατέρα του, με αποτέλεσμα  να χάσει τον έλεγχο των αλόγων, τα οποία αφηνίασαν και παρέσυραν το άρμα πιο κοντά στη Γη, τσουρουφλίζοντας πολλές περιοχές στο πέρασμά τους πριν τσακιστούν μέσα στον ποταμό Ηριδανό ( που επίσης απεικονίζεται με άστρα στον ουρανό).  Και ο Ωρίωνας και ο Φαέθοντας συσχετίζονται με τον ήλιο, ο οποίος είναι πιο αδύναμος αυτή την εποχή του χρόνου.
Οι Αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι ο Σκορπιός είναι απειλή για το φως, γιατί ο ήλιος έχανε τη δύναμή του μετά την ισημερία.
Στέφανος Βόρειος Corona Borealis CrB ή Στέμμα

Ο βόρειος ή πρώτος της Αριάδνης. Εργο του Ήφαιστου απο πυρώδη χρυσό και ινδικές πέτρες. Λέγετε ότι έσωσε τον Θησέα απο τον λαβύρινθο.
Το στέμμα του Ήφαιστου. Σημειώθηκε στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο.Πλήρως ορατός σε γεωγραφικά πλάτη μεταξύ 90° Β  και  50° Ν.

Στέφανος Νότιος Corona Austalis CrA

Καλείται επίσης Ουρανίσκος (Uraniscus).
Λέγεται ότι ο Ίππαρχος τον γνώριζε ως Κηρυκείον, το ραβδί του κήρυκα. Ο Πτολεμαίος τον αποκαλούσε βέβαια με το επίσημο όνομα («Στεφάνος νοτίος»), που το πήραμε από αυτόν.

Ταύρος Taurus Tau

Μεταμορφωμένος ο Δίας μετέφερε την Ευρώπη από τη Φοινίκη στην Κρήτη. Ο Βους είναι απομίμηση της Ιούς.
Στο μέτωπο του οι Υάδες. Στο μέρος της ράχης οι Πλειάδες ή εφτάστερον –θυγατέρες του Άτλαντος. Ο δεύτερος ζωδιακός αστερισμός.

Τοξότης Sagittarius Sgr ή Κένταυρος ή Τοξευτής

Τοξεύει όρθιος. Ίσως είναι ο Κρότωνας. Ο ένατος ζωδιακός αστερισμός. Ο τοξότης
Είναι ένας από τους αρχαιότερους αστερισμούς γνωστός στους Ασσύριους και Βαβυλώνιους. Επειδή ο Τοξότης περιέχει το κέντρο του γαλαξία μας, υπάρχει αφθονία αστρονομικών αντικειμένων στα οποία περιλαμβάνονται 15 μέλη από τον κατάλογο του Messier. Η αφθονία των διπλών και πολλαπλών συστημάτων, σε συνδυασμό με τον μεγάλο αριθμό σμηνών και νεφελωμάτων που περιέχει, τον κάνει ένα από τους αξιολογότερους αστερισμούς για παρατήρηση, με κιάλια ή ερασιτεχνικά τηλεσκόπια.
Στους αστρικούς χάρτες εικονίζεται σαν Κένταυρος που κρατάει ένα τόξο, με το βέλος του οποίου σημαδεύει τον γειτονικό αστερισμό του Σκορπιού. Η μορφή του Κένταυρου του μυθικού αυτού πλάσματος, με σώμα αλόγου από τη μέση και πίσω και ανθρώπου από την μέση και πάνω, εμφανίζεται επίσης και στον αντίστοιχο αστερισμό του Κένταυρου. Εκεί όμως αντί για τόξο κρατάει λόγχη. Και στις δύο περιπτώσεις πρόκειται για τον Κένταυρο Χείρωνα, τον σοφό δάσκαλο πολλών μυθικών μορφών της αρχαιότητας.


Τόξον ή Βέλος Πετρωτόν βέλος ή άλλον Οϊστόν

Το βέλος με το οποίο τόξευσε ο Απόλλων τους Κύκλωπες όταν έκλεψαν τον κεραυνό του Δία. Το έκρυψε στις υπερβόρειες χώρες στον πέτρινο ναό. Το βέλος μεταφέρθηκε μαζί με την καρποφόρο Δήμητρα δια του αέρος
Οι αρχαίοι `Ελληνες το συνέδεσαν με διάφορους μύθους: Θεωρήθηκε ως ένα από τα βέλη που εκτόξευσε ο Ηρακλής προς τις Στυμφαλίδες Όρνιθες, αλλά ο Ερατοσθένης ισχυριζόταν ότι ήταν το βέλος με το οποίο ο Απόλλων εξολόθρευσε τους Κύκλωπες — και για κάποιους ήταν το Βέλος του `Ερωτος. Ο Ερατοσθένης εξάλλου αποκαλούσε τον αστερισμό Τόξον (μια σύγχυση που συμβαίνει και σήμερα από τους Νεοέλληνες στην ομιλία τους). Ο `Αρατος το χαρακτήρισε ποιητικά με τα επίθετα «φτερωτό», «καλοσχηματισμένο» και ως «άλλος οϊστός», «το άλλο βέλος», για να το διακρίνει από αυτό του Τοξότου. Κι όμως, από άλλους πάλι έχει θεωρηθεί ως το όπλο του τελευταίου, που ξέφυγε κατά λάθος από τον ιδιοκτήτη του. Ο Ίππαρχος και ο Πτολεμαίοςαναφέρουν τον αστερισμό απλά ως «Οϊστός».

Ύδρα το νερόφιδο
Ο μεγαλύτερος αστερισμός απ΄ τους αστερισμούς. Ένα ερπετό με 9 κεφάλια που γεννήθηκε από το τέρας Τυφώνα. Το μεσαίο κεφάλι ήταν αθάνατο. Κατοικούσε κοντά στη Λέρνα στην Πελοπόννησο. Ο δεύτερος από τους άθλους του Ηρακλή.
Απεικονίζεται να μεταφέρει δύο ακόμη αστερισμούς στην ουρά της τον Κόρακα και τον Κρατήρα. Ο Α της Ύδρας ονομάζεται Αλφαρντ δηλ μοναχικό γιατί βρίσκεται σε μια γυμνή περιοχή του ουρανού.

Υδροχόος Aquarius Aqr


Ο Γεμίνος ο Ρόδιος στην «Εισαγωγήν» του (77 π.Χ.) σχημάτισε ένα ξεχωριστό αστερισμό (Χύσις ύδατος) από τους αστέρες που σημειώνουν το νερό που τρέχει από την υδρία του Υδροχόου (λ, φ, χ, ψ, ω). Ο Άρατος είχε κάνει το ίδιο νωρίτερα αποκαλώντας τον «Ύδωρ» (Aqua στον Κικέρωνα), αλλά συμπεριελάμβανε τον Φομαλώ και τον β Κήτους. Στη νεώτερη εποχή αναφερόταν ακόμα στον άτλαντα του Burritt (19ος αιώνας) ως Fluvius Aquarii και Cascade.

 Ο κομιστής ύδατος ή ο Γανυμήδης ο γιος του βασιλιά Τρώα –οινοχόος του Δία. Λέγεται ότι νερό που χύνει καταλήγει στο στόμα του Νοτίου Ιχθύος. Ενώ το ιερογλυφικό για το τρεχούμενο νερό αποτελεί σήμερα το αστρολογικό σύμβολο του Υδροχόου. Ενδέκατο σύμβολο του ζωδιακού και καλύπτει την περίοδο 20 Ιανουαρίου-18 Φεβρουαρίου.

Φοίνιξ Phoenix Phe

Το μεγαλοπρεπές μυθικό πτηνό, κατά τον Ηρόδοτο και τον Πλούταρχο.


Φοίνιξ (ΛατινικάPhoenixσυντομογραφίαPhe) είναι αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά το 1603, από τους Keyser και Houtman στην Ουρανομετρία τους, και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι νότιος αστερισμός και αμφιφανής στην Ελλάδα. Το μεγαλύτερο μέρος του είναι ορατό από την Ελλάδα, μόνο, αργά τις νύκτες του Φθινοπώρου και τα βράδια του Χειμώνα. Συνορεύει με 5 αστερισμούς, τους ΓλύπτηΓερανόΤουκάναΗριδανό και Κάμινο.
Οι αστέρες α, κ, μ, β, ν και γ Φοίνικος σχηματίζουν μία καμπύλη με το κοίλο μέρος της προς τα «άνω» (βόρεια), σαν μία πρωτόγονη βάρκα. Και πραγματικά, οι Άραβες γνώριζαν αυτό το τμήμα του αστερισμού ως Al Zaurak, δηλαδή «η Βάρκα». Ο Αλ Σούφι αναφέρει κι ένα άλλο όνομα, Al Rial, δηλαδή οι νεαρές στρουθοκάμηλοι, το οποίο ο Βρετανός ανατολιστής Thomas Hyde (1636-1703) λανθασμένα γράφει Al Zibal. Οι Άραβες αστρονόμοι γενικώς ενσωμάτωναν τον σημερινό Φοίνικα στο Al Nahr τους, το ποτάμι, μαζί με τον σύγχρονο ποτάμιο αστερισμό Ηριδανό, και βέβαια είναι φυσιολογικό για μια Βάρκα να πλέει σε ποταμό.
Η μορφή αυτή μετατράπηκε αργότερα σε μυθολογικό γρύπα ή αετό, έτσι ώστε η εισαγωγή της σημερινής επίσημης ονομασίας υπήρξε μάλλον «υιοθεσία» παρά καθαρή επινόηση: Ο Φοίνιξ είναι το μυθολογικό πουλί που ξαναγεννιέται μέσα από τις στάχτες του. Εξάλλου, το πτηνό αυτό συμβόλιζε τις μακροχρόνιες περιοδικότητες ή κύκλους στην Αστρονομία, όπως η Σοθική Περίοδος των αρχαίων Αιγυπτίων που άρχιζε όταν ο Σείριος και ο Ήλιος ανέτελλαν ταυτοχρόνως στις 20 Ιουλίου. Ο ορνιθολόγος του 19ου αιώνα D' Arcy Wentworth Thompson γράφει σχετικώς:
«Μία νέα Περίοδος του Φοίνικος λέγεται ότι έχει αρχίσει το 139 μ.Χ., επί της βασιλείας του Αντωνίνου Πίου. Και μία επανάληψη του αστρονομικού συμβολισμού που συνδέεται με αυτή εμφανίζεται στα νομίσματα του Αυτοκράτορα αυτού.»
Συμπτωματικά (;) ο Κλαύδιος Πτολεμαίος είχε υιοθετήσει ως εποχή του καταλόγου του των αστέρων το 138 μ.Χ., το πρώτο έτος του Αντωνίνου. Στους Αιγυπτίους, ο Bennu, ο μυθολογικός Φοίνικας που εμφανίζεται και σε νομίσματά τους, ήταν σύμβολο της αθανασίας, όπως και γενικότερα, τόσο σε παγανστικές όσο και σε Χριστιανικές κοινωνίες. Και οι Κινέζοι, όταν ήρθαν σε επαφή με τους δυτικούς (Ιησουίτες ιεραποστόλους αρχικώς), δεν δίστασαν να υιοθετήσουν το όνομα Ho Neaou, δηλαδή το «Πουλί της Φωτιάς» για τον αστερισμό.
Αλλά ο Ιούλιος Σίλερ μετέβαλε εντελώς τον χαρακτήρα του αστερισμού ενώνοντάς τον με τον Γερανό και σχηματίζοντας από το σύνολο τον βιβλικό Ααρών.
Ωρίων Orion Ori Ωρίων ή Κανδάνωας

Ο μελαγχολικός κυνηγός, ήταν διάσημος για τη δύναμή του σαν κυνηγός και σαν εραστής. Είχε γιγάντιο μέγεθος και μεγαλοπρεπή ομορφιά. Πέθανε από δάγκωμα σκορπιού που του έστειλε η γή ή κατ΄ άλλους ο Απόλλων.
Τα δύο πρώτου μεγέθους άστρα του ο ερυθρός Μπετελγκέζ και ο λευκός αστέρας Ριγκελ.Το μεγάλο νεφέλωμα στη Ωρίωνα γνωστό ως Μ42.. όπως και η Κεφαλή του Ίππου στο κάτω άκρο της ζώνης του.
Ο Ωρίων (Ωρίωνας) ήταν ο πιο διάσημος κυνηγός στην ελληνική μυθολογία.
Μια φορά, όπως το συνήθιζαν οι θεοί του Ολύμπου, ο Δίας και ο Ποσειδώνας πήγαν ένα περίπατο στη γη μεταμφιεσμένοι σε ανθρώπους. Περνώντας από τη Βοιωτίαδέχθηκαν τη θερμή φιλοξενία του Υριέα, του «επώνυμου ήρωα» της πόλεως Υρίης. Εκείνη την εποχή όμως ο Υριέας ήταν σε πολύ μεγάλη ηλικία και χήρος χωρίς παιδιά. Εξομολογήθηκε στους φιλοξενούμενους τον καημό του για τη μεγάλη μοναξιά του και πόσο θα ήθελε να είχε ένα παιδί. Αφού οι δύο θεοί είχαν φύγει, το άλλο πρωί ο Υριέας βρήκε στο κατώφλι του σπιτιού του ένα βρέφος: ήταν ο μικρός Ωρίων, ένα δώρο από τους θεούς για τη φιλοξενία που τους είχε προσφέρει. Για τον λόγο αυτό ο Ωρίων αναφέρεται άλλοτε ως γιος του Υριέα και άλλοτε ως γιος του Ποσειδώνα, μάλιστα ήταν καρπός της σχέσης του θεού με την Ευρυάλη, κόρη του βασιλιά Μίνωα. Λέγεται ακόμα ότι είχε πάρει από τον πατέρα του, θεό της θάλασσας, το χάρισμα να μπορεί να βαδίζει πάνω στη θάλασσα.

«Τοπίο με τον τυφλό Ωρίωνα να αναζητά τον ήλιο». Ζωγραφικός πίνακας του Nicolas Poussin (1658).
Ο Ωρίωνας μεγάλωσε και έγινε «ανήρ εξόχου ρώμης και καλλονής, και δεξιώτατος κυνηγός». Εκτός από πολύ δυνατός και όμορφος, φαίνεται ότι ήταν πολύ ψηλός στο ανάστημα, κάτι που συνδέεται και με τον ομώνυμο αστερισμό. Συνόδευε τη θεά του κυνηγιού, την Άρτεμι, στα κυνήγια της. Κάποτε ο Ωρίων φιλοξενήθηκε στη Χίο από τον εκεί βασιλιά Οινοπίωνα (κατά μία εκδοχή και ο Ωρίων ήταν Χιώτης). Συμπεριφέρθηκε όμως απερίσκεπτα, καθώς ερωτεύθηκε τρελά την κόρη του βασιλιά, τη Μεράδη. Τότε ο Οινοπίων του έδωσε να πιεί ένα ποτό που τον τύφλωσε και μετά τον πέταξε στη θάλασσα. Εκεί τον περιμάζεψε ο θεός Ήφαιστος και τον οδήγησε στον Απόλλωνα, τον θεό του φωτός, που του ξανάδωσε την όρασή του.
Σχετικά με το τέλος του Ωρίωνα υπάρχουν αρκετές διαφορετικές παραδόσεις. Σύμφωνα την κυρίαρχη παράδοση, πέθανε στη Δήλο (γνωστή τότε ως Ορτυγία) από δάγκωμα σκορπιού, που τον έστειλε είτε η Άρτεμις επειδή είχε φύγει από κοντά της ως ερωτευμένος με την Ηώ (Οδύσσεια, ε 121 κ.ε., λ 310), είτε ο Απόλλων για να μη δημιουργηθεί ερωτική σχέση του Ωρίωνα με την `Αρτεμη (αδελφή του Απόλλωνα), είτε τέλος η ίδια η Γη τιμωρώντας τον για την καυχησιολογία του δηλαδή ότι κανένα ζώο δεν ξέφευγε από τα βέλη του. Για τον λόγο αυτό, όταν μετά τον θάνατό του ο Ωρίων «καταστερίσθηκε», μετατράπηκε δηλαδή σε αστερισμό, βρίσκεται στην αντίθετη πλευρά της Ουράνιας Σφαίρας από τον αστερισμό Σκορπιό. Στη Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου (Α΄ 4, 3) αναφέρεται ότι η `Αρτεμις σκότωσε τον Ωρίωνα επειδή αυτός ατίμασε την Ώπιν, μία από τις ακολούθους της, ή απλώς επειδή προκάλεσε την Άρτεμι σε αγώνα δισκοβολίας.

Η Άρτεμις πάνω από το πτώμα του Ωρίωνα πριν αυτό μεταφερθεί στον ουρανό. Ζωγραφικός πίνακας του Seiter (1685).
Στην παράδοση που υιοθετεί ο λυρικός ποιητής Πίνδαρος, ο Ωρίων είδε κάποτε την Πληιόνη με τις κόρες της, τις Πλειάδες, και τις κατεδίωξε επί πέντε ολόκληρα χρόνια, μέχρι που ο Δίας τις καταστέρισε μαζί με τον Ωρίωνα και τον σκύλο του. Στην Οδύσσεια (λ 572-575) αναφέρεται ότι ο Οδυσσέας είδε τον Ωρίωνα στο ταξίδι του στον Κάτω Κόσμο να σαλαγάει θηρία, υποδηλώνοντας ότι ούτε μετά τον θάνατό του έπαψε να αγαπά το κυνήγι: «`Επειτα τον Ωρίωνα εκεί είδα τον πελώριο / που σαλαγούσε τα θεριά στ' ασφοδελό λιβάδι, / όσα στ' απάτητα βουνά τα 'χε σκοτώσει ο ίδιος, / κι ένα ματσούκι χάλκινο πάντα άσπαστο βαστούσε.» (Ομήρου Οδύσσεια, αρχαίον κείμενον - έμμετρος μετάφρασις Ζησίμου Σίδερη, εκδ. οίκος Ιωάννου & Π. Ζαχαροπούλου, Αθήναι 1939)

Πυθαγόρας

Βικιπαίδεια πληροφορίες για τον Πυθαγόρα   https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CF%85%CE%B8%CE%B1%CE%B3%CF%8C%CF%81%CE%B1%CF%82 διάφορ...