Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Άλμπερτ Αϊνστάιν. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Άλμπερτ Αϊνστάιν. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2018

Η συμβολή του Αϊνστάιν στις επιστήμες.



Το 1879 στις 14 Μαρτίου γεννήθηκε ο Albert Einstein στην πόλη OULM της Γερμανίας. Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο Μόναχο, όπου ο πατέρας του διηύθυνε μια μικρή ηλεκτρομηχανική επιχείρηση.

Το 1896 σπουδάζει στο ομοσπονδιακό πολυτεχνείο της Ζυρίχης. Εκεί αφιέρωνε όλες τις ανάπαυλές του στη μελέτη προβλημάτων και ιδιαιτέρως στη στατιστική θεωρία της κίνησης, στην ερμηνεία του φωτοηλεκτρικού φαινομένου, βασισμένη στην υπόθεση ΚΒΑΝΤΑ του φυσικού PLANCK, στη θεωρία της περιορισμένης σχετικότητας που τροποποίησε τους νόμους της Νευτωνικής Μηχανικής και υπέδειξε την ισοδυναμία της Μάζας και της Ενέργειας.


Από το 1916 άρχισε να δημοσιεύει τη θεωρία του της βαρύτητας και των γενικών νόμων, που το 1919 βρήκαν μια ένωση στη θεωρία της γενικής σχετικότητας. Το 1921 του απονέμεται το βραβείο Νόμπελ στη Φυσική.


Η επιρροή του στη σύγχρονη φυσική είναι απέραντη. Η μεταβολή που προκάλεσε στην ιστορία της επιστήμης μπορεί να συγκριθεί με αυτήν του Νεύτωνα. Η θεωρία της σχετικότητας κλόνισε τη φιλοσοφική σκέψη εκείνης της εποχής.


Οι θεωρίες του Einstein αποδεικνύουν ότι το δικό μας Σύμπαν έχει τέσσερις διαστάσεις, ότι είναι τελειωμένο, αλλά χωρίς όρια, ότι το διάστημα είναι κυρτωμένο από τη Μάζα, ότι σε ένα τέτοιο διάστημα δύο παράλληλες ευθείες κόβονται και ότι μία ευθεία γραμμή γυρίζει στο αρχικό της σημείο. Συχνά μπορούμε να ακούσουμε σε μία συζήτηση ότι ο Einstein είναι ένοχος για το έγκλημα της ατομικής βόμβας.


Παρόλο ότι δεν είμαι σιωνιστής, πιστεύω ότι αυτή η μεγαλοφυΐα αδικείται με τούτα τα λόγια, διότι ο Einstein το 1945 αντιτάχθηκε στην κατασκευή της ατομικής βόμβας και αποσύρθηκε επίσημα στην επιστημονική δραστηριότητα


Ελπίζω ότι αυτή η διευκρίνιση θα γίνει αποδεκτή από όλο τον κόσμο σαν μήνυμα της αθωότητας του Einstein, εκείνου του ανθρώπου που πάντα θέλησε να χρησιμοποιηθούν τα έργα του προς όφελος ολόκληρης της ανθρωπότητας που με πάθος αγάπησε ο Albert Einstein.


18 Απριλίου 1955: Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν πεθαίνει 
από καρδιακή ανεπάρκεια σε ηλικία 76 χρόνων.

Ο χρόνος δεν υπάρχει,
είναι μια ανθρώπινη επινόηση
και εξυπηρετεί ανθρώπινες ανάγκες.

Αν το Α είναι η επιτυχία,
τότε ο μαθηματικός τύπος
είναι Α=Χ+Υ+Ζ,
όπου Χ ίσον δουλειά,
Υ ίσον παιχνίδι
και Ζ ίσον να κρατάς
το στόμα σου κλειστό.
Αλβέρτος Αϊνστάιν



Η έννοια της μαύρης οπής - Ν. Λυγερός

Πολλοί επιστημολόγοι αρχίζουν την ιστορική τους εισαγωγή παρουσιάζοντας σαν πρώτη σημαντική ιδέα, τη γέννηση αυτής της αφηρημένης σύλληψης, τη μαύρη οπή, (αφηρημένη με την έννοια που δεν έχει ακόμα αποδειχθεί πειραματικά) αυτής του LAPLACE.

Βέβαια αυτή η ιδέα, διαφοροποίησε τον σκεπτόμενό της από τη διανοητική του εποχή, όμως δεν πρέπει να ξεχάσουμε τη σχεδόν δικτατορική υπεροχή της κυματικής θεωρίας του φωτός μέσα στην οποία γεννήθηκε.

Έτσι, αυτή η επαναστατική σπίθα θα είχε εντελώς καταβροχθιστεί από τη σκοτεινή ύπαρξη αυτής της θεωρίας, άμα κάποια ιδιοφυΐα με τη βοήθεια των πειραμάτων της σκέψης της δεν την είχε αποσύρει από τη λήθη και δεν είχε κατορθώσει να της δώσει τη λάμψη ικανή να ακτινοβολεί τον σκεπτόμενο κόσμο. Η ιδιοφυΐα αυτή λεγόταν: EINSTEIN !

Εν τούτοις, αυτή η έκθεση θα ήταν περιττολογία, αν δεν είχε την θέση της η επιστημονική αυστηρότης και ακρίβεια. Με τον 20 ου αιώνα πολλά και διάφορα προβλήματα άρχισαν να αντιστέκονται στην κλασική μηχανική και έτσι την έβαλαν σε κρισιμότητα. Στη συνέχεια επαληθεύτηκε πως αυτά θα της ήταν θανάσιμα.

Στην επιστήμη δε, η καταστροφή είναι μόνο η πρώτη φάση της δημιουργίας και έτσι από τα ερείπια της κλασικής μηχανικής γεννήθηκαν οι δύο μεγαλειώδεις θεωρίες του 20ου αιώναΗ θεωρία της σχετικότητας και η κβαντική θεωρία.

Και στις δύο η συνεισφορά του EINSTEIN θα είναι σημαντική όχι μόνο στο επιστημονικό επίπεδο, αλλά και στο φιλοσοφικό χωρίς όμως με ομοιώδη τρόπο. Η ανακάλυψη της διπλής άποψης των στοιχείων που αποτελούν την ύλη και το φως, δηλαδή η σύλληψη του κυματοσωματιδίου, οδήγησε στην εφεύρεση πολλών εννοιών στο πεδίο της γνώσης. Αναμέσα σε αυτές η καινούργια προσέγγιση αυτού του μυθώδους κβάντουμ: το φωτόνιο.

Η θεωρία της γενικής σχετικότητας κατεργαζόμενη από τον EINSTEIN μάς προσφέρει μια πιο πλήρη οπτασία του σύμπαντός μας δίνοντάς του τέσσερις διαστάσεις. Έτσι εμφανίστηκε η έννοια του χώρο-χρόνου και μετά μία από τις πιο αξιόλογες ιδιότητές του, η παραμόρφωσή του από την ύπαρξη μάζας του. 

Αυτή η ιδιότης παραμορφώσεως είναι αρχέγονος, τω όντι, διότι η βαρύτητα δεν εμφανίζεται πια σαν μια δράση σε απόσταση, αλλά σαν μια γεωμετρική ιδιότης. Έτσι γίνεται ευκολότερο να την ερμηνεύσουμε. Οι γεωδαισίες αυτού του χωρο-χρόνου δεν είναι ευθείες, όπως σε ένα ευκλείδιο σύστημα, αλλά καμπύλες. Και το φως ομοίως με την ύλη ακολουθεί αυτές τις καμπύλες.

Κατανοούμε τώρα πώς η βαρύτητα μπορεί να δρα στα φωτόνια. Η τοπική κύρτωση είναι σημαντική στην εξέλιξη των σωματιδίων που βρίσκονται στον γειτονικό της χωρο-χρόνο. Η έλξις ενός αστεριού μπορεί τότε να ερμηνευτεί σαν μία κοιλότητα στον χωρο-χρόνο, όθεν αυτή η κοιλότητα θα εξαρτηθεί από δύο παραμέτρους, τη μάζα και την ακτίνα του αστέρος.




Αντώνης Μαλαπάνης
Ο Αϊνστάιν ήταν εκείνος που συνειδητοποίησε ότι υπήρχαν περισσότερα πράγματα σχετικά με τη βαρύτητα από όσα είχε ανακαλύψει ο Νεύτωνας. H επέκταση περιελάμβανε μια ριζικά διαφορετική ερμηνεία της βαρύτητας βασισμένη σε μια θεμελιωδώς διαφορετική εκδοχή του τρόπου που οι πλανήτες, οι δορυφόροι και τα μήλα έλκονται μεταξύ τους. Αν φανταστούμε στο διάστημα, μακριά πολύ από τη γη και αστέρια, ένα διαστημικό όχημα με πλήρωμα το οποίο έχει χάσει το δρόμο της επιστροφής, όπως ο ομηρικός Οδυσσέας, και το οποίο αλλάζει τη ταχύτητα του κατά 10 μέτρα το δευτερόλεπτο τότε το πλήρωμα θα νομίζει ότι προσεδαφίστηκε επί τέλους στη γη, αφού τα σώματα θα πέφτουν μέσα στο διαστημόπλοιο όπως ακριβώς γνωρίζουμε, οι αστροναύτες και τα αντικείμενα θα έχουν βάρος όσο και στη γη. Μια αίσθηση βαρύτητας, θα έχουν οι επιβάτες, η οποία δεν είναι αληθινή, οφείλεται στην επιταχυνόμενη κίνηση του διαστημοπλοίου. Το γεγονός αυτό και μόνο δείχνει ότι η βαρύτητα είναι κάτι περισσότερο από έλξη και το βαθύτερο νόημα της αναζήτησε ο Αϊνστάιν. Η βαρύτητα συνεχώς απασχολεί τους επιστήμονες και εκατό χρόνια μετά την μεγαλειώδη σύλληψη για τη βαρύτητα, εξακολουθεί να παραμένει στο προσκήνιο. Η απομάκρυνση των γαλαξιών που ανακάλυψε ο Hubble τη χρονιά του μεγάλου οικονομικού κραχ (1929) σημαίνει ότι το σύμπαν διαστέλλεται δημιουργώντας συνεχώς καινούργιο χώρο. Η βαρύτητα αντιστρατεύεται την έλξη αυτή έλκοντας τα ουράνια σώματα, οπότε ήταν λογικό ότι η διαστολή αυτή φρενάρεται, μέχρι που κάποια στιγμή να σταματήσει και να αρχίσει πορεία προς την τη μεγάλη σύνθλιψη του κόσμου. Όμως κάτι άλλο αντιστρατεύεται τη βαρύτητα και αντί για επιβράδυνση της διαστολής βρέθηκε το 1998, επιταχυνόμενη διαστολή. Ούτε λίγο ούτε πολύ μια μυστηριώδης “αντιβαρύτητα” πρέπει να υπάρχει στο σύμπαν η οποία κατά τους αστροφυσικούς οφείλεται σε μια ουσία η  οποία γεμίζει το σύμπαν, την οποία δεν έχουμε αντικρύσει ούτε με τα μάτια μας ούτε με τα όργανα και η οποία προκαλεί άπωση των σωμάτων. Τελευταία η βαρύτητα απασχολεί και τους ανθρώπους της έβδομης τέχνης, η ταινία Gravity (βαρύτητα)βραβεύτηκε με τη χρυσή σφαίρα σκηνοθεσίας το 2013 και τελικά απόσπασε 7 όσκαρ.
Στην θεωρία της ειδικής της σχετικότητας που δημοσίευσε το 1905 ο Αϊνστάιν προσπάθησε να περιγράψει την κίνηση στη περίπτωση που τα σώματα κινιόντουσαν με ταχύτητες που πλησίαζαν την πολύ μεγάλη ταχύτητα που διαδίδεται το φως. Έδειξε ότι οι νόμοι του Νεύτωνα δεν δίνουν σωστή απάντηση σ αυτές τις οριακές περιπτώσεις και χρειάζονται τροποποίηση. Κανένας δεν το είχε προσεγγίσει αυτό γιατί στο κόσμο μας τα σώματα κινούνται απελπιστικά αργά σε σχέση με τη ταχύτητα του φωτός, ακόμα και ένα μαχητικό αεροπλάνο όταν σπάζει το φράγμα του ήχου κινείται με το ένα εκατομμυριοστό της ταχύτητας του φωτός.
Ο ίδιος ο Αϊνστάιν, συναισθανόμενος αυτό που έκανε, είχε πει: Νεύτωνα συγχώρεσε με!
Σήμερα ,100 χρόνια μετά η ειδική σχετικότητα, είναι μια υπέρ
οχη θεωρία για την οποία δεν υπάρχει το παραμικρό ψεγάδι όσο και αν προσπάθησαν κάποιοι. Το 1916 ο Αϊνστάιν παρουσίασε τη θεωρία για την βαρύτητα, η οποία ονομάστηκε γενική σχετικότητα, μετά από δέκα σχεδον χρόνια επίπονης εργασίας. Στην ειδική σχετικότητα κατάφερε να δείξει ότι ο χρόνος δεν είναι αυθύπαρκτος αλλά η τέταρτη διάσταση του χώρου! έτσι χώρος και χρόνος είναι μια νέα οντότητα που είναι δύσκολο να την καταλάβουμε ενώ καταλαβαίνουμε άνετα τρεις διαστάσεις και νοιώθουμε ανεξάρτητα το χρόνο ο οποίος φαίνεται να κυλά ανεπηρέαστος από οτιδήποτε άλλο.Δεν υπάρχει (ο χωρόχρονος) στον κόσμο των αισθήσεων, γιατί ο χώρος και ο χρόνος έχουν διαφορετικά μονοπάτια πρόσβασης στο νοητικό μας σύστημα και δεν μπορούμε να «δούμε» τη διαπλοκή τους, το γεγονός ότι τον “είδε” ο Αϊνστάιν δείχνει αν μη τι άλλο τι μεγαλοσύνη του.
Στη νέα θεώρηση για τη βαρύτητα ο Αϊνστάιν, έδειξε μέσα από τις εξισώσεις, ότι η παρουσία της ύλης, όπως την γνωρίζουμε, παραμορφώνει την οντότητα του χωρόχρονου και η παραμόρφωση αυτή είναι μεγαλύτερη όσο μεγαλύτερη μάζα έχει το ουράνιο σώμα. Δύσκολο να φανταστεί κάποιος το τετραδιάστατο χωρόχρονο και ακόμα πιο δύσκολο να φανταστεί την παραμόρφωση που θα υποστεί από την παρουσία μιας μάζας. Μόνο σε μαθηματικό επίπεδο με αρκετά πολύπλοκες εξισώσεις μπορεί να προσεγγίσει . Η γενική σχετικότητα απαιτεί από τη φαντασία πολύ περισσότερα από όσα αυτή μπορεί να δώσει. Παρ όλα αυτά επιδέξιοι επιστήμονες προσπάθησαν να εκλαϊκεύουν κάπως αυτό που περιγράψαμε. Σε μια προσπάθεια οπτικοποίησης των εννοιών θεώρησαν ότι ο χωρόχρονος είναι δισδιάστατος όπως ένα τεντωμένο δίχτυ. Η παρουσία μιας μάζας παραμορφώνει το χωρόχρονο όπως μια μπάλα του μπάσκετ που στέκεται πάνω στο δίχτυ. Στη νέα θεώρηση η βαρύτητα είναι απόρροια της στρέβλωσης του χωρόχρονου που εμείς αντιλαμβανόμαστε σαν δύναμη. Ο ήλιος και η γη παραμορφώνουν το χωρόχρονο επειδή έχουν μάζα, οπότε η έλξη αναμεταξύ τους οφείλεται στο γεγονός αυτό καθ εαυτό της στρέβλωσης. Αν μπερδευτήκατε είναι λογικό η θεωρία είναι απαράμιλλης ομορφιάς και δυσκολίας, κάποιος μάλιστα δημοσιογράφος ρώτησε κάποτε το διάσημο αστρονόμο Eddington, αν είναι αλήθεια αυτό που κυκλοφορούσε, ότι δύο άνθρωποι μόνο, καταλαβαίνουν τη θεωρία του Αϊνστάιν, απάντησε με δηκτικό χιούμορ: τον ένα τον γνωρίζω, ποιος είναι ο άλλος;
Σύμφωνα με τον Αϊνστάιν το κεφάλαιο της βαρύτητας ξαναγράφεται έχοντας σαν εργαλείο την άπιαστη έννοια του χωρόχρονου, έτσι λοιπόν περιγράφουμε σήμερα τη βαρύτητα πχ του ήλιου με τα παρακάτω λόγια: Η υλη του ήλιου παραμορφώνει το χωρόχρονο και ο χωρόχρονος επιβάλλει στους πλανήτες ένα είδος κίνησης γύρω από τον ήλιο. Ο John Wheeler: εκλαϊκεύοντας περιέγραψε με απλά λόγια:« Η ύλη λέει στο χώρο πώς να καμπυλωθεί και ο χώρος λέει στην ύλη πώς να κινηθεί». Στη γενική σχετικότητα -γράφει ο K Ford (1926-) γνωστός φυσικός, συγγραφέας ενός πολύ καλού βιβλίου φυσικής- ο χωρόχρονος είναι κάτι περισσότερο από το καναβάτσο που ζωγραφίζεται η ιστορία . Γίνεται ο ίδιος ένας ενεργός παράγοντας της Ιστορίας και η παραμόρφωση του αναδεικνύει τη βαρύτητα.
Η βαρύτητα επηρεάζει το πέρασμα του χρόνου…
Μια από τις εντυπωσιακές συνέπειες της ΓΘΣ είναι η αργή κύλιση του χρόνου όταν βρισκόμαστε κοντά σε δυνατή βαρύτητα στην επιφάνεια πχ ενός ουράνιου σώματος όπως και εδώ στη γη. Ο χωρόχρονος, κοντά σε μια μεγάλη μάζα, έχει παραμορφωθεί όπως είδαμε και αυτή η παραμόρφωση μεταφράζεται σε αργή κύλιση του χρόνου. Ένα ρολόι που βρίσκεται κοντά στην επιφάνεια της γης πάει πίσω από ένα ρολόι που βρίσκεται στο δορυφόρο που γυρίζει γύρω από τη γη. Μικρή η διαφορά αλλά για την επιστήμη και τις πρακτικές εφαρμογές είναι μεγάλης σημασίας. Ο χρόνος δεν κυλά ανεπηρέαστα όπως πίστευαν πριν 100 χρόνια, ούτε ότι χώρος έχει τρεις διαστάσεις, ο Αϊνστάιν αποκαθήλωσε το χρόνο από το θρόνο που στεκόταν, το 1915 που δημοσίευσε τη ειδική θεωρία της σχετικότητας . Η διαστολή του χρόνου ακούγεται σαν επιστημονική φαντασία αλλά είναι κάτι κοινό για την επιστήμη. Τα ρολόγια του συστήματος GPS, που βρίσκονται στη γη, μένουν κάποια εκατομμυριοστά πίσω, σε σχέση με τα ατομικά ρολόγια που είναι τοποθετημένα δορυφόρους του συστήματος, για το λόγο αυτό συγχρονίζονται συνεχώς, και αν αυτό δεν γινόταν το σύστημα δεν θα δούλευε γιατί αντί να δείχνει τις σωστές συντεταγμένες μπορεί να έδειχνε ξια μένα που είμαι Καλαματιανός ότι βρίσκομαι στην ιστορική πλατεία της 23ης Μαρτίου που τελέστηκε η δοξολογία στην έναρξη της επανάστασης ενώ στη πραγματικότητα βρίσκομαι στο Πανελλήνιο του Λιμανιού!
Από την εποχή του Αριστοτέλη κύλησε πολύ νερό στο ποτάμια μέχρι ο Νεύτωνας να αναπτύξει τη πρώτη θεωρία για τη βαρύτητα και να εξηγηθούν οι κινήσεις των ουράνιων σωμάτων. Ο Αϊνστάιν πριν 100 χρόνια ακριβώς δημιούργησε μια νέα θεωρία για τη βαρύτητα, έτσι ώστε να δούμε με άλλη ματιά το σύμπαν. Οι αντιλήψεις μας βασισμένες στην εμπειρία μας λένε, ότι ζούμε σε ένα τρισδιάστατο χώρο και ότι ο χρόνος κυλά ανεπηρέαστα, είναι πράγματι λαθεμένες. Στην επιφάνεια ενός ασήμαντου πλανήτη όπως είναι η γη, η μάζα της καμπυλώνει το χωρόχρονο χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε.
Η βαρύτητα άρχισε σιγά -σιγά πριν 13,5 δισεκατομμύρια χρόνια να δημιουργεί τα πρώτα αστέρια, είναι η βαρύτητα που άναψε τη φωτιά σε ένα αστέρι για να σχηματισθούν συνθετότερα στοιχεία και η βαρύτητα θα δώσει τη χαριστική βολή, σε ένα αστέρι που ονομάζουμε υπερκαινοφανή ,για να εκραγεί οπότε τα υπολείμματα του θα αποτελέσουν την αστρική σκόνη για να δημιουργηθούν πλανητικά συστήματα σαν το δικό μας ηλιακό σύστημα. Ολόκληρο το σύμπαν, λέει ο Ανδρέας Κασσέτας, διαμορφώνεται από τη από την ύλη που υπάρχει. Σε κλίμακα συμπαντική, η ύλη διαπλάθει τον χωρόχρονο σε μια συγκεκριμένη τετραδιάστατη μορφή. Υπάρχει με άλλα λόγια μια γεωμετρική διευθέτηση στο κοσμικό Σύμπαν. Μια από τις μεγάλες προσπάθειες των κοσμολόγων είναι να βρουν τι είδους ΓΕΩΜΕΤΡΙΑ είναι αυτή, Ευκλείδεια πάντως δεν είναι.
H θεώρηση του Αϊνστάιν ότι η βαρύτητα δεν είναι τίποτα άλλο παρά αλλά εκδήλωση της γεωμετρίας του χωρόχρονου είναι ανατρεπτική. Επαναφέρει τη Πλατωνική θεώρηση που πρέσβευε ότι η φύση είναι οργανωμένη με μαθηματικούς νόμους σ ένα γεωμετρικό μοντέλο του κόσμου , η επιγραφή-μηδείς αγεωμέτρητος εισίτω- δέσποζε στην είσοδο της Ακαδημίας του ( κανένας να μην μπει αν δεν γνωρίζει γεωμετρία!).
Από τη αρχή, τονίζει ο Penrose σύγχρονος μαθηματικός, η ΓΘΣ έμοιαζε με μαθηματικό κατασκεύασμα χωρίς πειραματική επιβεβαίωση, εκατό χρόνια μετά είναι μια θεωρία σε λεπτομερή αντιστοιχία με τη φύση και με ακρίβεια μεγαλύτερη από όση παρατηρήθηκε σε οποιαδήποτε άλλο μονωμένο φυσικό σύστημα.
Την επόμενη φορά που θα στρέψετε το βλέμμα στον έναστρο ουρανό, αφιερώστε λίγο χρόνο αφήνοντας τη φαντασία σας, ο ίδιος ο Αϊνστάιν έλεγε ότι η φαντασία είναι πιο σπουδαία από τη γνώση, να ταξιδέψει στο σύμπαν περιδιαβαίνοντας τους γαλαξίες με τα αναρίθμητα ηλιακά συστήματα, τις μαύρες τρύπες που και αυτές είναι δημιουργήματα της βαρύτητας. Όπως και να έχει, τέτοιες ματιές δρουν θεραπευτικά, γράφει ένας blogger, και αμβλύνουν κάπως τη μοναξιά που νιώθουμε στην απεραντοσύνη του σύμπαντος. Μας γεμίζει με ένα μεθυστικό τρόπο και τοποθετεί τη μικρή μας ζωή στις πραγματικές της διαστάσεις.




18 Απριλίου 1955: Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν πεθαίνει από καρδιακή ανεπάρκεια σε ηλικία 76 χρόνων. Η κηδεία του και η αποτέφρωση τού σώματός του έγινε σε στενό οικογενειακό και φιλικό κύκλο. Μόνο ένας φωτογράφος κατόρθωσε να απαθανατίσει τα γεγονότα εκείνης της μοναδικής μέρας, ο Ralph Morse του περιοδικού LIFE



Με αυτόν τον τρόπο όσο οι παράμετροι θα είναι μεγάλες, τόσο η τοπική κύρτωση θα είναι μεγάλη και τότε τόσο μεγαλύτερη θα είναι η δράση του στον γειτονικό του χωρο-χρόνο. Συνεχίζοντας αυτή τη σκέψη, ας φανταστούμε π.χ. μία κοιλότητα όλο και πιο βαθεία, ώσπου το βάθος της να γίνει άπειρο, θα έχουμε συλλάβει με τη σκέψη την έννοια της μαύρης οπής.

Ν. Λυγερός - Η επανάσταση της νοημοσύνης


Πηγή: Σοφία Ντρέκου - Νίκος Λυγερός Λόγοι

Παρασκευή, 25 Αυγούστου 2017

Άλμπερτ Αϊνστάιν

από την Βικυπαιδεία
Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν (γερμανική γλώσσαAlbert EinsteinΟυλμ14 Μαρτίου1879 – Πρίνστον18 Απριλίου 1955) ήταν φυσικός γερμανοεβραϊκής καταγωγής, ο οποίος έχει βραβευθεί με το Νόμπελ Φυσικής το 1921 για τις υπηρεσίες του στην θεωρητική φυσική.Είναι ο θεμελιωτής της Θεωρίας της Σχετικότητας και από πολλούς θεωρείται ο σημαντικότερος επιστήμονας του 20ού αιώνα και όλων των εποχών. Εξέδωσε πάνω από 300 επιστημονικές δημοσιεύσεις, καθώς και 150 συγγράμματα για το ευρύ κοινό.
Η επίδραση των ανακαλύψεων του Αϊνστάιν σχετικά με την φύση του χώρου και του χρόνου, εξακολουθεί να αποτελεί κεντρικό αντικείμενο της επιστημονικής έρευνας σε φυσικήκοσμολογία, και μαθηματικά, ενώ το επώνυμο του χρησιμοποιείται συχνά ως χαρακτηρισμός για να δηλώσει πως κάποιος έχει υψηλή ευφυΐα
.Albert Einstein Head.jpg

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Ουλμ (Ulm) της Γερμανίας. Σπούδασε στo ETH Ζυρίχης(Πολυτεχνική Ακαδημία της Ζυρίχης) στην Ελβετία όπου ολοκλήρωσε με επιτυχία τέσσερα χρόνια σπουδών στη Φυσική. Μετά την αποφοίτησή του, το 1900, πήρε την ελβετική υπηκοότητα, εργάστηκε για δύο μήνες ως καθηγητής μαθηματικών και το 1902 προσλήφθηκε ως εξεταστής στο Ελβετικό Γραφείο Ευρεσιτεχνιών στη Βέρνη. Το 1921 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ «για τη συμβολή του στη θεωρητική φυσική, και για την εξήγηση του φωτοηλεκτρικού φαινομένου». Το 1940 πολιτογραφήθηκε Αμερικανός.
Το 1952 του προτάθηκε η προεδρία του νεοσύστατου τότε κράτους του Ισραήλ, την οποία αρνήθηκε για διάφορους λόγους.
Απεβίωσε στο Πρίνστον του Νιού Τζέρσεϊ στις 18 Απριλίου του 1955.

ΈργοΣτα πρώτα 15 χρόνια του 20ού αιώνα, ο Άλμπερτ Αϊνστάιν ανέπτυξε μια σειρά από θεωρίες που διακήρυξαν, για πρώτη φορά, την ισοδυναμία της μάζας προς την ενέργεια ενώ ταυτόχρονα έδωσαν εντελώς νέο περιεχόμενο στις έννοιες του χώρου, του χρόνου και της βαρύτητας. Οι θεωρίες αυτές ήταν κατ' ουσίαν μια βαθιά αναθεώρηση της παλαιάς Νευτώνειας Φυσικής και αποτέλεσαν επανάσταση για την επιστημονική αλλά και φιλοσοφική έρευνα.
Το 1905 δημοσίευσε τέσσερα άρθρα στο γερμανικό επιστημονικό περιοδικό Χρονικά της Φυσικής (Annalen der Physik) (τόμος 17) καθώς και τη διατριβή με την οποία απέκτησε το διδακτορικό του δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης. Στο πρώτο από τα τέσσερα άρθρα έδωσε την εξήγηση του φωτοηλεκτρικού φαινομένου, για την οποία του απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ το 1921.
Στηρίχθηκε στην υπόθεση της κβάντωσης η οποία είχε εισαχθεί μερικά χρόνια νωρίτερα από τον Πλανκ για την ερμηνεία της ακτινοβολίας του μέλανος σώματος.
Οι δύο αυτές εργασίες των Πλανκ και Αϊνστάιν αποτέλεσαν την αρχή της κβαντικής μηχανικής.
Αργότερα ο Αϊνστάιν εναντιώθηκε στη θεωρία των κβάντων, γιατί δεν μπορούσε να πιστέψει ότι οι νόμοι της φυσικής μπορούν να εμπεριέχουν τυχαιότητα. Με τα δικά του λόγια: «Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ο Θεός παίζει ζάρια με τον κόσμο».
Στο δεύτερο άρθρο του ασχολήθηκε με την κίνηση Μπράουν. Η κίνηση Μπράουν είναι η τυχαία κίνηση μικροσκοπικών κόκκων στερεού σε ένα σώμα υγρού (π.χ. γύρη σε νερό). Ο Αϊνστάιν υποστήριξε ερμηνεύοντας από στατιστικής πλευράς τα πειραματικά δεδομένα ότι αυτή η κίνηση οφείλεται σε συγκρούσεις των κόκκων με τα μόρια του υγρού.
Στο τρίτο από τα άρθρα που δημοσίευσε το 1905 διατύπωσε την θεωρία του για την κίνηση του φωτός. Υποστήριξε ότι η ταχύτητα της κίνησης είναι ανεξάρτητη από την κίνηση του πομπού και του δέκτη και σταθερή για δεδομένο μέσο διάδοσης (π.χ. κενό, νερό, γυαλί). Στο τέταρτο έδειξε ότι από αυτό συνάγεται η ισοδυναμία μάζας και ενέργειας, δίνοντας τον διάσημο τύπο . Τα δύο αυτά άρθρα αποτελούν τον πυρήνα της ειδικής θεωρίας της σχετικότητας. Από πλευράς φυσικών φαινομένων, η ισοδυναμία μάζας και ενέργειας δηλώνει ότι η μάζα είναι δυνατόν να μετατραπεί σε ενέργεια και το αντίστροφο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση της πυρηνικής ενέργειας όπου έχουμε μείωση ή αύξηση μάζας στους πυρήνες των ατόμων και ανάλογη έκλυση ή απορρόφηση ενέργειας από αυτούς μέσω των φαινομένων της πυρηνικής διάσπασης και της πυρηνικής σύντηξης.
Τον Νοέμβριο του 1915, ο Αϊνστάιν παρουσίασε τη γενική θεωρία της σχετικότητας σε μία σειρά διαλέξεων ενώπιον της Πρωσικής Ακαδημίας Επιστημών. Σύμφωνα με αυτήν η ελκτική δύναμη της βαρύτητας διαδίδεται στο χώρο με την ταχύτητα του φωτός και επηρεάζει οτιδήποτε υπάρχει στο χώρο, ακόμα και τις ακτινοβολίες. Το τελευταίο καθιστά δυνατή την ύπαρξη μελανών οπών, φαινόμενο που παρατηρήθηκε πολύ αργότερα. Το 1919, κατά τη διάρκεια μίας ηλιακής έκλειψης, ο σερ Άρθουρ Έντινγκτον (Eddington) παρακολούθησε το φως αστέρων καθώς αυτοί περνούσαν κοντά από τον ήλιο. Αυτό ήταν βεβαίως δυνατό γιατί η σελήνη κάλυπτε το φως του ήλιου, με αποτέλεσμα ο ουρανός να είναι αρκετά σκοτεινός. Οι μετρήσεις του έδειχναν απόκλιση της θέσης των αστεριών όταν βρισκόταν κοντά στον ήλιο, σε σχέση με τη θέση που είχαν τη νύχτα. Η απόκλιση αυτή συμφωνούσε με την προβλεπόμενη από τη γενική θεωρία της σχετικότητας απόκλιση λόγω καμπύλωσης του φωτός των αστεριών από το ισχυρό βαρυτικό πεδίο του ήλιου. Αυτό απετέλεσε την πρώτη πειραματική επιβεβαίωση της καινούργιας θεωρίας για τη βαρύτητα και έκανε τον Αϊνστάιν παγκοσμίως γνωστό.
Το 2016 επιβεβαιώθηκε επιτυχώς μέσω επιστημονικών πειραμάτων η ύπαρξη των βαρυτικών κυμάτων τα οποία προβλέπονται από τη θεωρία της σχετικότητας.

Προσωπική ζωή

Το 1903 παντρεύτηκε την συμφοιτήτριά του Μίλεβα Μάριτς, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά, τον Χανς Άλμπερτ και τον Έντουαρτ, ενώ είχε αποκτήσει με την ίδια και μια κόρη τη Λίζερλ, η τύχη της οποίας αγνοείται. Το 1919, μετά το διαζύγιό του με την Μίλεβα, παντρεύτηκε την ξαδέλφη του, Έλσα. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Άλμπερτ Αϊνστάιν στο συμφωνητικό του διαζυγίου είχε υποσχεθεί στην πρώτη σύζυγό του, Μίλεβα Μάριτς, ότι θα της έδινε τα χρήματα που θα εξασφάλιζε από το βραβείο Νόμπελ, προκειμένου να χρησιμοποιηθούν γι' αυτήν και για την ανατροφή των παιδιών τους.
Εκτός από την αγάπη του για τη φυσική, αγαπούσε επίσης και τη μουσική καθώς έπαιζε βιολί.
Ο Αϊνστάιν υπήρξε υπέρμαχος του σοσιαλισμού και φανατικός επικριτής του καπιταλισμού. Στο βιβλίο του Γιατί Σοσιαλισμός;εκφράζει τις πολιτικές του πεποιθήσεις.

Θάνατος του Αϊνστάιν

Όταν ο Αϊνστάιν πέθανε το 1955, οι επιστήμονες θέλησαν να μάθουν τι ήταν αυτό που τον έκανε τόσο έξυπνο. Επομένως αφαίρεσαν τον εγκέφαλο του, για να τον μελετήσουν και ανακάλυψαν το τμήμα του εγκεφάλου που ευθύνεται για τα μαθηματικά ήταν ασυνήθιστα μεγάλο στο δικό του μυαλό

Ένα ηφαίστειο στο σπίτι μας

Ένα ηφαίστειο στο σπίτι μας! Πανεύκολο κι εντυπωσιακό πείραμα με δύο μόνο υλικά.